"เยี่ยอู๋เต้าสารเลว!"
"รอข้ากลับไป บอกบิดาข้า ข้าจะทำให้เจ้าตายไม่มีที่ฝังศพ!"
เซียวป๋อเฉินออกจากวังหลวง เดินเข้าสู่ถนนจูเชวี่ย พลางสบถด่าไปตลอดทาง
"รอให้เจ้าตาย หลี่เยียนหรานก็จะเป็นของข้า ถึงตอนนั้นข้าจะจับนางแพศยานี่กดลงกับพื้น ขยี้ให้สาแก่ใจ!"
ถึงแม้คราวนี้จะได้รับการช่วยเหลือจากหลี่เยียนหราน แต่เขากลับไม่มีความรู้สึกกตัญญูต่อนางแม้แต่น้อย
ตรงกันข้ามเสียอีก
เขาจะต้องได้ตัวหลี่เยียนหรานมาให้ได้ไม่ว่าจะแลกด้วยสิ่งใด หากไม่ได้ ก็จงทำลายมันทิ้งเสีย!
กำลังเดินไปตรงหน้าตรอกซอย ชายฉกรรจ์สามคนที่ท่าทางเก้ๆ กังๆ ค่อยๆ กางตัวออกมากลางทาง
คนหนึ่งหน้าตาเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นเล็กๆ คนหนึ่งตาบอดข้างเดียว อีกคนผ่ายผอมราวกับไม้ไผ่ สามคนแต่งกายขาดรุ่งริ่ง ขวางทางอยู่
ชายหน้าหนองยิ้มเผยให้เห็นฟันเหลืองๆ พูดว่า "โอ้ คุณชายท่านนี้ เดินเร็วนักหนาหรือ? พวกเราสามคนช่วงนี้มือถือเงินไม่ค่อยมี อยากขอยืมเงินท่านสักหน่อยไปใช้จ่าย"
เซียวป๋อเฉินโกรธจนหัวเราะออกมา
"ไอ้พวกอันธพาลตลาดสด กล้าขวางทางข้ากับเขาหรือ!"
เขาเพิ่งได้รับความโมโหจากในวังมา เฉาจื๋อสู้ไม่ได้ มั่วจิง-ยวี่ก็อย่าไปหาเรื่องให้เจ็บตัว แม้แต่พวกบ้านนอกบ้านสวนก็ยังกล้าขึ้นมาขี่คอเขางั้นหรือ?
คิดถึงตรงนี้ แววตาของเขาพลันเย็นเยียบ
"ไปให้พ้น!"
บึ้ม!
เซียวป๋อเฉินในฐานะจอมยุทธ์ขั้นพลังมืด พลังภายในพลันปะทุออกมาเต็มที่
"พวกหาที่ตาย!"
ยังไม่ทันพูดจบ ร่างก็พุ่งทะยานออกไป!
หมัดหนึ่งตรงไปที่หน้าชายหน้าหนอง!
แต่ทว่า ในชั่วขณะที่หมัดกำลังจะลงนั้นเอง
ร่างที่เคยง่อมแงมของชายหน้าหนองพลันยืดตรงขึ้น
เพียงก้าวเดียว ก็หลบหมัดนั้นไปได้อย่างน่าขนลุก
ในเวลาเดียวกัน มือหยาบกร้านใหญ่หนึ่ง ก็วางลงบนไหล่ของเซียวป๋อเฉินอย่างเบามือ
เป้ง!
พลังอันน่าสะพรึงกลัวระเบิดออกมาดังสนั่น
รูม่านตาเซียวป๋อเฉินหดตัวลงทันที
"เจ้าเป็นจอมยุทธ์ขั้นพลังแปรผัน!"
เป็นไปได้อย่างไร!
บุคคลระดับนี้ หากอยู่ในกองทัพ อย่างน้อยก็ต้องเป็นระดับรองแม่ทัพ!
เหตุใดจึงมานั่งเป็นนักเลงหัวไม้อยู่ที่ถนนเช่นนี้?