"ยอมแพ้ก็ต้องยอมรับผล!"
เผชิญหน้ากับหลี่เยียนหรานที่โกรธจนหน้าระเบิด เยี่ยอู๋เต๋ายิ้มน้อยๆ พลางเอ่ย "หรือว่า อ้ายเฟยยังรู้สึกไม่หนำใจ อยากให้ข้าหอมันอีกสักครั้ง? ข้าไม่รังเกียจหรอก..."
"อย่า!"
หลี่เยียนหรานได้สติ รีบถอยหลังก้นไปด้านหลัง เหมือนกระต่ายน้อยผู้น่าสงสาร หลบห่างจากเยี่ยอู๋เต๋าไปไกลๆ
"เมื่อกี้ต้องเป็นนายโชคดี เตรียมตัวมาแล้วก็เท่านั้น ต่อไปเปลี่ยนให้ข้าถามบทกวีเจ้าเอง ไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าจะแต่งออกมาได้!"
"ได้!"
เยี่ยอู๋เต๋าลอบคิดในใจ สมองของเขามีบทกวีอันยอดเยี่ยมห้าพันปีของจีนแผ่นดินใหญ่เต็มอยู่
อ้ายเฟยน้อย แค่นี้ก็จัดการได้!
ทันใดนั้น
กระเช้าลัญจกรก็หยุดลงอย่างกะทันหัน นอกกระเช้ามีเสียงของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้น:
"เยียนหราน! ข้าทุ่มเทหัวใจให้เจ้าเพียงผู้เดียว ที่แท้เราสองคนก็เป็นสามีภรรยากัน มิตรใดเจ้าต้องปฏิเสธข้าครั้งแล้วครั้งเล่า?"
"หากไม่ใช่เยี่ยอู๋เต๋ามาเกี่ยงแย่ง เจ้าก็คงเป็นภรรยาของเซียวป๋อเฉินไปนานแล้ว!"
เยี่ยอู๋เต๋ารู้สึกสะกิดใจ ชายคนนี้เป็นบุตรชายคนที่สองของเซียวหลิน-ยวน หลี่จวี่เจิ้งหมั้นหมายหลี่เยียนหรานให้กับเซียวป๋อเฉิน แต่เมื่อคืนงานแต่งงานถูกเขาทำลาย เลยไม่ได้แต่งงานกันสำเร็จ
คนนี้ยังไม่รู้จักพออีกหรือ?
กล้าคิดถึงผู้หญิงของข้า?
ดีมาก!
เจ้ามีหนทางสู่ความตายแล้ว!
แต่เยี่ยอู๋เต๋าไม่รีบร้อนลงมือ เขาอยากเห็นว่าหลี่เยียนหรานจะมีท่าทีอย่างไร
หลี่เยียนหรานเหลือบมองเยี่ยอู๋เต๋าแวบหนึ่ง เสียงเรียบนิ่งราวกับสายน้ำ:
"คุณชายเซียว โปรดรักษามารยาท ก่อนเมื่อคืนนี้ ข้ากับเจ้ามีสัญญาหมั้นหมายจริง"
"แต่หลังจากเมื่อคืนนี้ ข้าได้เข้าสู่ตำหนักเป็นฮองเฮา รับตำแหน่งผิงเช่อ ชื่อของข้าได้ถูกบันทึกลงในทะเบียนราชวงศ์แล้ว"