รุ่งเช้า หลัวเหยียนเยียนค่อย ๆ ตื่นจากภวังค์แห่งความฝัน
นางฝันถึงเรื่องพิลึกพิลั่นมากมาย ฝันว่าพบกับคนเจ้าชู้ปลอม ๆ แล้วไปเจอคนหลอกลวงตัวจริง จนกระทั่งความบริสุทธิ์ถูกช่วงชิงไปอย่างน่าฉงน
พอตื่นขึ้นมาก็พบว่า ฟ้าถล่มแล้ว!
ความฝันนั้นเป็นเรื่องจริง!
"ตื่นแล้วหรือ?"
เยี่ยอู๋เต้ายิ้มน้อย ๆ มองนาง "วันนี้อ้ายเฟยช่างงดงามยิ่งนัก!"
หลัวเหยียนเยียนดึงผ้าห่มขึ้นมาปกปิดเรือนร่างอันงดงามแห่งนั้น
"ฝ่าบาท จะทรงรับผิดชอบต่อหม่อมฉันใช่หรือไม่?"
เยี่ยอู๋เต้ายิ้มแล้วโอบนางเข้าในอ้อมกอด "ข้ามิเพียงอยากรับผิดชอบ แต่อยากรับผิดชอบทุก ๆ วัน จะทำอย่างไรดีเล่า?"
หลัวเหยียนเยียนนึกถึงความคลุ้มคลั่งเมื่อวาน ใบหน้างามขึ้นสีระเรื่อ "ฝ่าบาททรงทรหดยิ่งนัก หม่อมฉันร่างกายบางเบา เกรงว่าจะทานไม่ไหว"
"ไม่เป็นไร มนุษย์เราล้วนถูกบีบบังคับให้เก่งขึ้น เจ้าไม่บีบตัวเองสักหน่อย ก็ไม่มีวันรู้ว่าตัวเองแกร่งแค่ไหน!"
หลัวเหยียนเยียน: "..."
นางแอบสงสัยอย่างหนักว่าเยี่ยอู๋เต้ากำลังพูดจาลามก แต่ก็จนปัญญาจะหาหลักฐาน
หลังจากหยอกเย้าหลัวเหยียนเยียนพอหอมปากหอมคอ เยี่ยอู๋เต้าก็ลุกขึ้นอย่างอารมณ์ดี
รอจนสาวใช้รับใช้สรงน้ำแต่งกายเรียบร้อย เขาก็ก้าวออกจากพระตำหนักเฉียนชิง
นอกตำหนักหิมะตกหนัก แต่กลับมีรอยเลือดน่าสะพรึงกลัวแผ่อยู่บนพื้นหิมะขาวโพลน สะดุดตายิ่งนัก
หน่วยเสื้อคลุมแพรทองซึ่งดูแลการประหารเมื่อวานเดินเข้ามา คารวะอย่างนอบน้อม "ทูลฝ่าบาท การประหารเฟิงยวี่เสร็จสิ้นแล้ว กระหม่อมโบยไปหนึ่งร้อยห้าสิบทีขณะนั้นผู้นั้นก็สิ้นใจแล้ว แต่น้อมระลึกถึงรับสั่งของฝ่าบาท จึงโบยเพิ่มอีกห้าสิบที เพื่อให้แน่ใจว่าผู้นั้นตายสนิทไม่สามารถฟื้นคืนได้อีก"
เยี่ยอู๋เต้าพยักหน้าด้วยความพอใจ "เฉา จี๋ จงให้รางวัลอย่างใหญ่หลวง!"
หน่วยเสื้อคลุมแพรทองสองนายรับรางวัล แล้วกล่าวขอบคุณเป็นล่ำเป็นสันก่อนจากไป
บทสนทนานี้ หลัวเหยียนเยียนได้ยินอย่างชัดเจนจากในตำหนัก
ไม่ใช่ว่าเยี่ยอู๋เต้าเป็นเพียงจักรพรรดิหุ่นเชิดที่ไร้ความสามารถหรอกหรือ?
เหตุใดแม่ทัพกองทัพต้องห้ามผู้หนึ่งถึงได้ตายไปเพียงเท่านี้ แต่กลับไม่มีผู้ใดกล้าปริปากพูดแม้สักคำ?