หลัวเหยียนเยียนดั่งกระต่ายน้อยที่ตื่นตระหนก
มารดาของนางเคยบอกไว้ว่า ร่างกายคืออาวุธที่แข็งแกร่งที่สุดของสตรี
ทุกครั้งที่นางยั่วยวน ก็ทำให้ชายหนุ่มบริสุทธิ์หน้าขึ้นสีระเรื่อ
ยิ่งนางกล้าหาญเท่าใด บรรดาชายหนุ่มก็ยิ่งไม่กล้าเข้าใกล้
อีกทั้งบิดาของนางคืออ๋องตงผิง หลัวจิ้น ไม่มีผู้ใดกล้าบังคับนาง
แต่นางมิเคยคาดคิดว่า เยี่ยอู๋เต้าจะมาแบบหักหาญเช่นนี้!
นางถูกเขาจับโยนลงบนเตียงอย่างรุนแรง สูญสิ้นเสน่ห์เย้ายวนในยามปกติ เหลือเพียงท่วงท่าที่น่าเวทนา
หลัวเหยียนเยียนมิอาจรู้ว่า ท่าทางหวาดหวั่นของนางในยามนี้ กลับเป็นยาพิษร้ายแรงที่สุดสำหรับบุรุษ
ผู้ใดเล่าจะไม่ปราถนาที่สตรีในอ้อมแขนตนงามสง่าบนที่นอน แต่สงบเสงี่ยมเมื่อลุกจากเตียง?
ยิ่งหลัวเหยียนเยียนพยายามหนี ก็ยิ่งมีแรงดึงดูดอันตรายต่อเยี่ยอู๋เต้ามากขึ้นเท่านั้น
โอบเอวบางราวต้นหลิวของหลัวเหยียนเยียนไว้ เยี่ยอู๋เต้ามองไปทางเซียวล้วน:
"บัดนี้ เจ้ายังคิดว่าสิ่งที่ข้าทำทั้งหมดนี้เพื่อเจ้ากระนั้นหรือ?"
เซียวล้วนมองท่าทีสนิทสนมของทั้งสอง ด้วยเหตุใดไม่รู้ เกิดความริษยารุนแรงขึ้นมาบดบังสติ
เยี่ยอู๋เต้าเป็นเพียงสุนัขของนาง เหตุใดจึงไปสนิทสนมกับหญิงอื่นได้?
นางรู้สึกน้อยใจ ราวกับของมีค่าของตนถูกผู้อื่นช่วงชิงไป
"ข้าไม่เชื่อ...!"
นางเอ่ยเสียงเขียว "นอกจากเจ้าจะหลับนอนกับนางจริง ๆ มิเช่นนั้นข้าไม่มีวันเชื่อเด็ดขาด!"
เยี่ยอู๋เต้า: "..."
ถุย!
หญิงบ้าอีกคน!
เขามองหลัวเหยียนเยียนในอ้อมแขน "พวกเจ้าผู้หญิงนี่ช่างประหลาดนักหรือ?"