ตอนที่คนคนนั้นจากไป มั่วโม่ไม่ได้ยินแม้แต่เสียงฝีเท้า
เธอเพียงรู้สึกว่ามือที่กดตรึงอยู่ข้างเอวคลายออก ร่างกายอุ่นร้อนถอยห่างไปครึ่งก้าว
เธอยืนอยู่ในความมืดเพียงลำพังเป็นเวลานาน แผ่นหลังยังแนบกับผนังเย็นเฉียบ ผิวบริเวณต้นขาด้านในที่ถูกปลายนิ้วถูไล้ยังร้อนผ่าว สัมผัสบนริมฝีปากยังคงหลงเหลืออยู่ ลมหายใจหอบถี่จนแทบควบคุมไม่ได้
เธอไม่รู้ว่าตัวเองยืนอยู่นานแค่ไหน
ไฟสว่างขึ้น
แสงสีขาวจ้าสาดทะลักลงมาจากหลอดไฟบนเพดาน มั่วโม่หรี่ตาลงโดยไม่รู้ตัว
ห้องเก็บของมีขนาดเล็ก เต็มไปด้วยไม้ถูพื้น ถังน้ำ และน้ำยาทำความสะอาดหลายกล่อง เธอยืนอยู่ตรงมุมหนึ่ง โดยมีด้ามไม้ถูพื้นดันแผ่นหลัง ชายกระโปรงผ้าซาตินสีขาวเปื้อนรอยฝุ่นเป็นปื้น
เธอก้มลงมอง ชายกระโปรงด้านข้างยับย่นไปหมด
มั่วโม่ยกมือขึ้นแตะริมฝีปากของตัวเอง มันบวมเล็กน้อย ด้านในริมฝีปากล่างถูกกัดจนเป็นแผลเล็ก ๆ มีรสคล้ายสนิมจาง ๆ ติดอยู่ที่ลิ้น
เธอเม้มปากแน่นเพื่อกดกลบความรู้สึกนั้น ก่อนจะเปิดประตูแล้วรีบเดินออกไป