มั่วโม่ยืนพิงบานประตูอยู่หลายวินาที ก่อนจะเดินโซเซไปยังอ่างล้างมือ
ในกระจกสะท้อนใบหน้าที่แดงระเรื่อ
ริมฝีปากของเธอเผยอเล็กน้อย ลมหายใจยังไม่สงบลง ตรงด้านข้างลำคอมีรอยจาง ๆ อยู่หย่อมหนึ่ง ซึ่งสะท้อนแสงระยิบระยับ
เธอยกมือขึ้นถูบริเวณนั้นอย่างแรง
เธอเปิดก๊อกน้ำ วักน้ำเย็นขึ้นมาหนึ่งกำมือแล้วสาดใส่ใบหน้า
น้ำเย็นทำให้เธอกะพริบตาถี่ ๆ เธอสาดน้ำใส่หน้าติดต่อกันสามสี่ครั้ง ความร้อนรุ่มที่พลุ่งขึ้นมาจากท้องจึงค่อยบรรเทาลงเล็กน้อย
เธอเท้าอ่างล้างมือไว้ พลางจ้องมองตัวเองในกระจก ความแดงบนแก้มจางลงไปบ้างแล้ว ทว่าดวงตายังคงฉ่ำน้ำ ขนตาเปียกชื้นจับตัวกันเป็นช่อ
ในตอนนั้นเอง—
ไฟก็ดับลงกะทันหัน
มั่วโม่แข็งค้างไปทั้งตัว รูม่านตาของเธอยังไม่ทันปรับตัวเข้ากับความมืด ทุกสิ่งตรงหน้าก็ถูกกลืนหายไปในความมืดสนิท
จากนั้นเธอก็ได้ยินเสียงปืน
ปัง ปัง ปัง สามนัดดังขึ้นติด ๆ กันจากทางห้องบอลรูม
เสียงที่ลอดผ่านบานประตูฟังดูอู้อี้ลงเล็กน้อย แต่มั่วโม่ก็ยังแยกออกว่านั่นคือเสียงปืน
ถัดมาเป็นเสียงกระจกแตกดังเพล้ง เสียงโต๊ะเก้าอี้ล้มกระแทกกัน และ—
เสียงกรีดร้องสองสามครั้ง ราวกับมีใครถูกบางอย่างยิงเข้าใส่ ก่อนที่เสียงจะกลายเป็นความโกลาหล