มั่วโม่ยืนอยู่ข้างเขา ก้มมองใบหน้าของเขา ลมทะเลพัดเส้นผมที่หลุดลุ่ยของเธอปลิวไปติดอยู่บนโหนกแก้ม
หนึ่ง สอง สาม
ไม่มี
ด่านยังไม่ผ่าน
แม้แต่ระบบก็ยังประหลาดใจ
【……อาเจ๋อไม่ใช่บอสหรอกหรือ】
ขนตาของมั่วโม่ขยับเบา ๆ
เธอก้มมองใบหน้าของอาเจ๋อที่ค่อย ๆ สูญเสียความอบอุ่นไปท่ามกลางแสงสลัว พลางนึกถึงคำพูดที่เขาเพิ่งบอกเธอ
“ฉันไม่อยากเป็นหมาของผู้คุมเรือนจำอีกต่อไปแล้ว”
นิ้วมือข้างลำตัวของมั่วโม่ค่อย ๆ งอเข้าหากันเล็กน้อย
จากนั้นมือข้างหนึ่งก็ยื่นมาจากด้านหลัง โอบไหล่เธอไว้ แรงไม่มากนักแต่แฝงด้วยความแข็งกร้าวที่ไม่เปิดโอกาสให้ขัดขืน ดึงเธอให้ถอยห่างจากเรือลำนั้นไปหนึ่งก้าว
มั่วโม่หันหน้าไปด้านข้าง เห็นโครงหน้าคมชัดของผู้คุมเรือนจำในแสงย้อน เขาโอบเธอไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกมือยังกำปืนอยู่ เสียงของเขากดต่ำลงมาจากเหนือศีรษะเธอ “ไป กลับกัน”
ผู้คุมเรือนจำพามั่วโม่เดินไปทางท่าเรือสองก้าว หางตาของเธอเห็นศูนย์ศูนย์สี่กับศูนย์ศูนย์ห้าสบตากันอย่างรวดเร็ว
เธอมองไม่ออกว่าสายตานั้นสื่อถึงอะไรกันแน่
ปัง——
ปัง——
เสียงปืนสองนัดดังสนั่นขึ้นพร้อมกัน มั่วโม่รู้สึกว่ามือที่โอบไหล่เธออยู่กระชับแน่นขึ้นฉับพลัน ร่างของผู้คุมเรือนจำเอนมาทางเธอเล็กน้อย ของเหลวสีเข้มซึมออกมาจากท้องของเขา เปรอะเปื้อนเครื่องแบบ