กินข้าวเสร็จ สวี่ชิงวางชามลง เช็ดมือ แล้วสายตาก็จับอยู่ที่ตัวมั่วโม่
น้ำเสียงของเขาอ่อนโยน ราวกับกำลังพูดกับสัตว์ตัวเล็กที่ตกใจกลัว “มั่วโม่ ผ่านไปหนึ่งคืนแล้ว ตอนนี้นอกจากชื่อของตัวเอง เธอยังจำอย่างอื่นได้อีกไหม?”
มั่วโม่ส่ายหน้า ท่าทางเล็กน้อย แฝงความรู้สึกผิดอยู่นิด ๆ
สวี่ชิงมองเธออยู่ครู่หนึ่ง มุมปากขยับเล็กน้อยราวกับอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่แล้วก็กลืนกลับลงไป
เขาพยักหน้า ไม่ได้ซักไซ้ต่อ
ตามหลักแล้ว ช่วงเวลานี้ควรจะมีใครสักคนเสนอว่า “พาเธอไปส่งที่สถานีตำรวจแถวนี้” “ช่วยตามหาครอบครัวให้เธอ” อะไรทำนองนั้น แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด กลับไม่มีใครพูดเช่นนั้นเลยสักคน
ฟืนในกองไฟดังเปรี๊ยะขึ้นหนึ่งครั้ง ประกายไฟกระเด็นขึ้นมาสองสามจุด