เมื่อริมฝีปากของผู้คุมเรือนจำกดลงมา มั่วโม่ก็ไม่ทันได้หลบ
มือซ้ายของเขายกขึ้นจากข้างเอวเธอ กุมท้ายทอยของเธอไว้ ปลายนิ้วในถุงมือสีดำกดลงบนต้นคอผ่านเส้นผม แรงกว่าก่อนหน้านี้อยู่หลายส่วน กักร่างเธอทั้งตัวไว้แน่นในพื้นที่แคบระหว่างเขากับผนัง
ริมฝีปากของเขาบดเบียดเข้ามา ปลายลิ้นแทรกผ่านรอยแยกของริมฝีปากที่ยังสั่นระริกของเธอ แล้วรุกล้ำเข้ามาอย่างไม่หยุดยั้ง
ลมหายใจของมั่วโม่ถูกปิดกั้น เธอรู้สึกเหมือนเขากำลังจะชำแหละเธอทั้งคน เพื่อลิ้มลองดูว่าข้างในมีรสชาติแบบไหน
เข่าของมั่วโม่อ่อนแรง
นิ้วของเธอกำเสื้อเครื่องแบบตรงอกเขาแน่น อยากผลักออกแต่ก็ผลักไม่ไหว แผงอกของเขาแข็งราวกับกำแพง
จูบของผู้คุมเรือนจำลึกล้ำและรุนแรงเกินไป ตั้งแต่ปลายลิ้นถึงโคนลิ้น ตั้งแต่ริมฝีปากถึงแนวฟัน ทุกซอกทุกมุมถูกเขาบดขยี้ซ้ำไปซ้ำมา ราวกับหมาป่ากำลังฉีกทึ้งเหยื่อตัวน้อยที่ยังมีชีวิต
มั่วโม่หายใจไม่ทัน ออกซิเจนในอกถูกบีบออกไปทีละชั้น เธอจำต้องเงยหน้าขึ้น ส่งเสียงหอบหายใจทางจมูกที่แทบจะเหมือนเสียงสะอื้น
เธอไม่รู้ว่าตัวเองถูกจูบอยู่นานแค่ไหน
“ปัง ปัง ปัง”