ประตูถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง
มั่วโม่หันกลับไป เห็นร่างของอาเจ๋อพุ่งเข้ามาจากทางประตู
เสียงสัญญาณเตือนแหลมบาดหูยังคงดังอยู่ ไฟเตือนสีแดงบนเพดานกะพริบสว่างวูบวาบ ส่องใบหน้าของเขาให้สว่างมืดสลับกัน สีหน้าที่เคยอ่อนโยนเป็นปกติถูกเก็บซ่อนไปจนหมด คิ้วและดวงตาเย็นเยียบ เขาก้าวฉับ ๆ พุ่งไปหยุดตรงหน้า 004
“อ้าปาก”
มุมปากของ 004 ยังคงยกเป็นรอยยิ้มสบาย ๆ คางเปื้อนเลือดไปหมด ราวกับไวน์แดงทั้งแก้วถูกสาดใส่
อาเจ๋อใช้นิ้วเกี่ยวขอบศักดาป้องกันขากรรไกรของเขา แล้วงัดลงอย่างแรง มืออีกข้างบีบคางของ 004 บังคับให้เขาอ้าปาก—
เลือดทะลักออกมาเต็มปาก
ปริมาณมากกว่าที่ไหลซึมออกจากมุมปากเมื่อครู่หลายเท่า ของเหลวสีแดงเข้มแทบจะไหลทะลักออกมาจากช่องปาก รินลงตามคางเป็นสายเล็ก ๆ ลิ้นของ 004 หดอยู่ในปาก ปลายลิ้นมีแผลแตกสดใหม่เห็นได้ชัด เลือดไหลซึมออกมาจากตรงนั้นไม่หยุด
สีหน้าของอาเจ๋อมืดครึ้มลงอย่างสิ้นเชิง เขาหันไปตะโกนทางประตู “ทีมแพทย์! ที่หนีบห้ามเลือด ผ้าก๊อซ เดี๋ยวนี้!”
004 ถูกง้างปากอยู่ แต่ก็ยังพยายามกลอกตามองไปทางมั่วโม่ มุมปากที่เปื้อนเลือดพยายามยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม ซอกฟันเต็มไปด้วยฟองสีแดงเข้ม