มั่วโม่รู้สึกเพียงโลกรอบตัวหมุนติ้ว แล้วก็ถูกความเย็นเฉียบเสียดแทงเข้ามา ราวกับทุกข้อต่อในร่างกายเป็นโรคไขข้ออักเสบไปหมด เจ็บจนทนไม่ไหว
เมื่อตั้งสติได้ เธอจึงพบว่าตัวเองลอยอยู่เหนือผืนทะเลสาบอันกว้างใหญ่ ไอน้ำหนาทึบปกคลุมทั่วผืนน้ำ รายล้อมไปด้วยป่าไม้หนาแน่น ดูน่าขนลุก ราวกับผีผู้หญิงจะพุ่งออกมาได้ตลอดเวลา
เดี๋ยวนะ ลอย?
“ติ๋ง... ติ๋ง...”
มั่วโม่เพิ่งรู้ตัวว่าเธอลอยอยู่กลางทะเลสาบ น้ำหยดลงจากตัวไม่ขาด
ศีรษะปวดแปลบอีกครั้ง ตามมาด้วยความทรงจำอันยุ่งเหยิงที่ถูกยัดเยียดเข้ามา
เจ้าของร่างนี้แต่เดิมเป็นสาวชาวบ้าน ครอบครัวก็อบอุ่นมีความสุข พออายุสิบสี่ปีวิ่งมาเล่นน้ำที่ริมทะเลสาบ แล้วพลาดตกน้ำ จากนั้นชีวิตก็จบลงที่ทะเลสาบแห่งนี้ นับตั้งแต่นั้นมา เธอก็กลายเป็นวิญญาณเร่ร่อน ล่องลอยอยู่เหนือผิวน้ำทุกวัน
เวลาผ่านไปหลายสิบปี เธอชื่ออะไร บ้านอยู่ที่ไหน ล้วนลืมเลือนไปจนหมดสิ้น
ความคิดของปีศาจน้ำน้อยช่างสับสนวุ่นวาย มั่วโม่ใช้เวลาอยู่นานจึงจะเรียบเรียงความทรงจำของมันออกมาได้
มุมตาของมั่วโม่มีหยดน้ำตาคลอเบ้า มันเจ็บจนน้ำตาไหล ปีศาจน้ำน้อยต้องทนทรมานกับความหนาวเย็นเสียดแทงแบบนี้ทุกวัน ไม่แปลกใจเลยที่มันจะสติแตก
เธอลอยไปมาอย่างสับสนกลางทะเลสาบ ทันใดนั้นก็สังเกตเห็นกระท่อมน้อยหลังหนึ่งริมฝั่งซึ่งปล่อยพลังดำมืดหนาแน่นออกมา ราวกับเส้นด้ายสีดำจำนวนมากที่ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า
อ๊า ดูชั่วร้ายมากเลยนะเนี่ย!
มั่วโม่ค้นหาความทรงจำอีกครั้ง แล้วจึงรู้ว่าคนที่อาศัยอยู่ในกระท่อมหลังนั้นก็คือราชาปีศาจอีกาผู้เลื่องชื่อในย่านนี้ ปีศาจตนนี้มีพลังสูงส่ง โหดร้ายทารุณ พวกปีศาจน้อยอย่างพวกเธอไม่กล้าเข้าใกล้ เกรงว่าจะถูกมันตบจนวิญญาณสลายหายไป!
ใช่แล้ว นี่มันจอมวายร้ายสุดของเรื่องชัด ๆ!
มั่วโม่ครุ่นคิดอยู่นาน ว่าจะเข้ายึดติดกับเจ้านายใหญ่ดี หรือว่าจะหลบ ๆ ซ่อน ๆ ไปเรื่อย ๆ ดี...
คิดอยู่นานก็คิดไม่ออก จึงตัดสินใจเลิกคิด
มั่วโม่ลูบท้องของตัวเอง หิวจะแย่! ปีศาจต้องสูดพลังหยางของคนเป็นเพื่อเลี้ยงชีพ แต่ปีศาจน้ำน้อยตนนี้นิสัยดีและขี้อายเกินไป ไม่กล้าเข้าใกล้คนเป็น จึงหิวโหยมานานแสนนานแล้ว
มั่วโม่เดินวนไปวนมาอยู่ครู่หนึ่ง ตั้งสติปลอบใจตัวเองอยู่พักใหญ่ จึงกล้าถามระบบในใจด้วยเสียงเบา ๆ “ท่านระบบ ท่านมีร้านค้าอะไรมั้ยคะ หนูหิวมากเลย”
ระบบเงียบไปนาน
นานจนมั่วโม่คิดว่ามันไม่ได้ฟังเธอเลยด้วยซ้ำ
เธอแช่อยู่ในน้ำ ระดับน้ำท่วมถึงคาง เหลือเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่มองไปทางชายฝั่งอย่างหวาดระแวง ไอน้ำปกคลุมใบหน้าของเธอ เธอสั่นสะท้าน แล้วหดตัวลงไปในน้ำอีกนิด
“ท่านระบบคะ?” เธอถามอีกครั้ง เสียงเบากว่าเดิมด้วยซ้ำ “แค่... แค่อาหารนิดหน่อยก็ไม่ได้เหรอคะ?”
【...】
ครั้งนี้ ในที่สุดระบบก็มีเสียงตอบกลับ
แต่ไม่ใช่เสียงอิเล็กทรอนิกส์ที่ดังขึ้นในหัวของเธอ เธอรู้สึกว่ามีบางอย่าง
“สายตา” กำลังทอดลงมาจากมิติบางแห่งที่เธอมองไม่เห็น ตกลงบนศีรษะเปียกชุ่มของเธอ ตกลงบนเส้นผมที่แผ่กระจายอยู่บนผิวน้ำราวกับสาหร่าย ตกลงบนร่องกระดูกไหปลาร้าที่เว้าลึกลงไปเล็กน้อย
ความรู้สึกนั้นเหนียวหนืด เชื่องช้า เต็มไปด้วยสายตาประเมินค่าจากเบื้องสูง
มันน่าขนลุกยิ่งกว่าความหนาวเย็นใต้ผิวน้ำเสียอีก
มั่วโม่แข็งทื่อไปหมด ลืมหายใจด้วยซ้ำ ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นปีศาจน้ำที่ไม่ได้ต้องหายใจอยู่แล้วก็ตาม
มั่วโม่หดคอลง ฝังใบหน้าอีกครึ่งหนึ่งลงไปใต้น้ำด้วย เหลือเพียงดวงตาและหน้าผากไว้ด้านนอก
【ไม่มี。】
มั่วโม่ตะลึงงันไปครู่หนึ่ง “...อะไรนะคะ?”
【ไม่มีร้านค้า ไม่มีแพ็กเกจมือใหม่ ไม่มีคำใบ้ภารกิจ ไม่มีแนวทางเนื้อเรื่อง ไม่มีไอเทมแจกฟรี ไม่มีอะไรเลยที่ช่วยเธอได้】
ริมฝีปากของมั่วโม่ขยับเล็กน้อย แต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา
【โฮสต์ ฉันคือระบบตัวประกอบ ตัวประกอบ หมายความว่า เธอถูกโยนเข้ามาในโลกนี้ โดยไม่ได้พาอะไรติดตัวมาเลยนอกจากชีวิตนี้】
【ถ้าเธอหิว ก็ไปหาอะไรกินเอง ถ้าเธอหนาว ก็ไปหาที่อบอุ่นเอง ถ้าเธอกลัว——】
เสียงของระบบจู่ ๆ ก็เบาลง ราวกับกำลังพูดความลับอะไรบางอย่าง
【เธอยิ่งกลัว ก็ยิ่งต้องเงียบ เธอยิ่งเงียบ ก็ยิ่ง不容易ถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ เธอตัวเล็กขนาดนั้น นุ่มขนาดนั้น แค่ถูกสัมผัสเบา ๆ ก็เกิดรอยช้ำได้แล้ว ถ้าเธอไม่ซ่อนตัวเองให้ดี จะรอให้คนอื่นมาพบเธออย่างนั้นเหรอ?】
【แล้วถ้าถูกพบล่ะ? ถ้าถูกจับได้ล่ะ? ตอนที่พวกที่แข็งแกร่งกว่ากัดกินเธอทีละคำ ๆ เธอจะร้องไห้ยังไม่ทันเลยด้วยซ้ำ】
มั่วโหม์อ้าปากเล็กน้อย วงตาค่อย ๆ แดงก่ำขึ้น
ระบบหยุดพูดกะทันหัน
ผ่านไปสองสามวินาที มันก็กลับมาเป็นเสียงอิเล็กทรอนิกส์เย็นชาแบบเดิม ราวกับว่าเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
【สรุปคือ ไม่มีร้านค้า ไม่มีตัวช่วย โฮสต์ดูแลตัวเองด้วย】
มั่วโม่ไม่ได้ร้องไห้ออกมา เพียงปลายจมูกแดงเป็นรอยเล็กน้อย
“...หนูรู้แล้วค่ะ” เธอพูด
ระบบไม่พูดอะไรอีก
มั่วโม่หิวมากเหลือเกิน หิวจนท้องเหมือนมีมือมาบีบเค้น หิวจนตาพร่ามัวไปหมด ฝั่งตรงข้ามว่างเปล่า ไม่มีอะไรเลย แต่เธอกลับรู้สึกอยู่เสมอว่าที่ไหนสักแห่งต้องมีพลังหยางลอยมา นั่นคือสัญชาตญาณของปีศาจ ราวกับฉลามที่ได้กลิ่นเลือดแม้จะห่างกันหลายไมล์ทะเล
มั่วโม่สูดหายใจเข้าลึก ๆ
จากนั้นเธอก็หลับตา ค่อย ๆ จมร่างลงไปทีละน้อย
โคลนตมใต้ทะเลสาบนุ่มนวล เมื่อเธอตกลงไปก็ไม่มีเสียงใด ๆ เลย สาหร่ายน้ำพันขึ้นมา พันรอบเอวของเธอ พันรอบแขนของเธอ โอบเธอไว้เป็นดักแด้อันเงียบสงบ
เธอขดเข่า กอดขาของตัวเอง แล้วซุกใบหน้าลงไประหว่างหัวเข่า
หนาวจัง
มั่วโม่หลับตา
เธอตัดสินใจนอนหลับ หลับให้ลึก หลับจนไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้น หลับจนความหิวและความหนาวเย็นเลือนรางไปหมด
โคลนตมใต้ท้องทะเลสาบสั่นไหวเล็กน้อย ราวกับทะเลสาบกำลังถอนหายใจเบา ๆ เธอขดตัวอยู่ในความมืดมิดที่ลึกที่สุด สาหร่ายน้ำไหวไปมารอบตัวเธอ เงียบสงบ ราวกับกำลังคลุมผ้าห่มบาง ๆ ให้เธอ
มั่วโม่หลับไปแล้ว
ในความฝันไม่มีความหนาวเย็น ไม่มีความหิวโหย ในฝันเธอนั่งอยู่หน้าโต๊ะอาหารอันคุ้นเคย ตรงหน้ามีชามบะหมี่น้ำใสๆ ร้อน ๆ วางอยู่ ต้นหอมโรยหน้าลอยอยู่บนน้ำซุป เขียวสดใสราวกับหยก
เธอหยิบตะเกียบขึ้นมา คีบเส้นบะหมี่ขึ้นหนึ่งกำ เป่าลมเบา ๆ แล้วส่งเข้าปาก
“...ร้อนจัง”
เหนือผิวทะเลสาบ พระจันทร์กำลังลับขอบฟ้า ราตรีมืดมิดราวกับราดด้วยหมึก
บนเส้นทางในป่า ลำแสงไฟฉายหลายสายส่องสลับกันส่ายไปมา ตามมาด้วยเสียงล้อกระเป๋าเดินทางลากไปกับพื้น และเสียงหัวเราะพูดคุยอันเอะอะโวยวายของพวกวัยรุ่น
“เซี่ยหัง เดินช้า ๆ หน่อยสิ! ขายาวแล้วเก่งนักรึไง!”
“เปี้ยนซิง นายหุบปากได้แล้ว เอะอะตั้งแต่ขึ้นรถมาแล้ว”
“เฮ้ พวกนายดูสิ ข้างหน้ามีทะเลสาบ! สวี่ชิง สวี่ชิง คืนนี้เราตั้งแคมป์แถวนี้ได้มั้ย?”
“ตามพยากรณ์อากาศ อุณหภูมิต่ำสุดตอนกลางคืนสิบสี่องศา ความชื้นบริเวณริมทะเลสาบค่อนข้างสูง ฉันแนะนำให้เดินเข้าไปอีกสองร้อยเมตร หาพื้นที่ราบเรียบ...”
“ไม่ได้ยินไม่ได้ยิน! ฉันจะนอนริมทะเลสาบ!”
เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ดังขึ้นเรื่อย ๆ
วัยรุ่นสี่คนที่เพิ่งสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จ ลากกระเป๋า สะพายเต็นท์ หิ้วกีตาร์ ผลักกันเข็นกันตรงไปที่ริมทะเลสาบ
บนตัวพวกเขา อบอวลไปด้วยสายลมแห่งราตรีฤดูร้อน กลิ่นหอมของครีมกันแดด และพลังหยางอันร้อนระอุ ท่วมท้น จนผืนน้ำทั้งทะเลสาบสั่นสะเทือน
ณ ก้นทะเลสาบอันลึกล้ำ มั่วโม่ลืมตาขึ้น