มั่วโม่ผลักประตูเข้าไป
ไฟในห้องนั่งเล่นยังเปิดอยู่ บนโซฟามีคนนั่งอยู่สองคน
คนหนึ่งเป็นผู้หญิงวัยกลางคน ผมสั้นสีดำมีเส้นขาวแซมอยู่สองสามเส้น เธอนั่งอยู่กลางโซฟา มือทั้งสองข้างประสานกันวางบนเข่า หลังตรง ใบหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวังอย่างที่สุด
อีกคนเป็นหน้าแบบเอเชีย อายุน้อยกว่าเธอสองปี หน้าตาคมคาย หน้าม้าปรือบังคิ้วเล็กน้อย ริมฝีปากเม้มบาง ๆ นั่งอยู่ทางขวาของผู้หญิงวัยกลางคน ท่าทางเรียบร้อย มือทั้งสองข้างก็วางบนเข่า ดูทั้งว่านอนสอนง่ายทั้งเจ้าเล่ห์
ลู่ถิง เด็กที่แม่รับเลี้ยงเมื่อสามปีก่อน ข้อมูลของเขาพุ่งเข้าสู่สมองมั่วโม่ทันที
ลู่ถิงเห็นมั่วโม่เดินเข้ามา สายตาขยับเล็กน้อย มุมปากกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มแบบดีใจที่ได้เห็นคนอื่นเดือดร้อน เขาก้มมองสีหน้าแม่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็นั่งนิ่ง ๆ เงียบ ๆ
มั่วโม่ถูกความตกใจตรึงไว้กับที่ เธออ้าปาก ยังไม่ทันส่งเสียงออกมา แม่ก็พูดขึ้นก่อน
“ไปไหนมา”
ลำคอของมั่วโม่ตึงแน่น เธอก้มมองตัวเอง กระโปรงจีบยับยู่ยี่ ดูยังไงก็เหมือนออกไปเที่ยวเตร่มาชัด ๆ
แม่ลุกขึ้นจากโซฟา
เธอเตี้ยกว่ามั่วโม่เล็กน้อย แต่เมื่อดวงตาคู่นั้นมองมา มั่วโม่กลับรู้สึกว่าตัวเองเตี้ยลงไปอีกขั้น