มั่วโม่อ้าปากเล็กน้อย
แอลกอฮอล์ทำให้ความคิดของเธอปั่นป่วนไปหมด เธอมองเขา แต่ก็ไม่กล้ามอง สายตากวาดไปมาระหว่างคางและกระดูกไหปลาร้าของเขา ลงไปไม่ถึงดวงตาของเขาเลย
“……ฉัน……”
“……ฉัน……”
เธอพูดซ้ำอีกครั้ง
ริมฝีปากสั่นระริก ขอบตายังแดงชื้น น้ำตาหยดนั้นเมื่อกี้ถูกลูคัสเช็ดออกไปแล้ว แต่ไอน้ำใหม่ก็ผุดขึ้นมาอีก ชั้นบางๆ ทำให้ดวงตาสีดำของเธอดูเหมือนหยกที่จมอยู่ในน้ำ
เธอไม่รู้จะพูดอะไร
จะบอกว่าเธอไม่ได้มาสารภาพรัก? มันฟังดูเพ้อเจ้อเกินไป ทุกคนได้ยินสิ่งที่เธอพูดเมื่อกี้หมดแล้ว
สายตาหลายสิบคู่รอบข้างจ้องเธอ จ้องที่ใบหน้า ขนตาที่ชุ่มชื้น ปลายจมูกที่แดงก่ำ และขาขาวโพลนสองข้างที่ยังไม่ทันได้ซ่อน
เธออ้าปาก แล้วก็หุบลง แล้วก็อ้าอีกครั้ง:
“……ฉัน……”
คำว่า “ฉัน” พยางค์ที่สามติดอยู่ที่ลำคอ ต่อให้พยายามแค่ไหนก็พูดต่อไม่ได้
ผู้คนรอบข้างเงียบกริบ
ก่อนที่ปาร์ตี้จะเริ่ม หลัวล่า สาวผมทองที่นั่งอยู่กลางโซฟา ได้ทักทายพวกเขาทีละคน
“รอดูเรื่องสนุกได้เลย” ตอนนั้นเธอยกขวดเหล้าขึ้นแกว่งๆ ยิ้มอย่างมีเลศนัย
“เด็กเอเชียปากหนักคนนั้นวันนี้ดื่มไปหน่อย ฉันให้เธอไปสารภาพรักกับลูคัส เธอก็ตกลงซะได้ เปิดโทรศัพท์เตรียมไว้ได้เลย พอลูคัสปฏิเสธ สีหน้าเธอน่าจะตลกน่าดู”
บางคนถึงกับเปิดโทรศัพท์ตั้งค่าเป็นโหมดบันทึกวิดีโอไว้ก่อนแล้ว เพื่อรอดูท่าทางน่าอายของเด็กสาวเอเชียคนนั้นที่กำลังจะถูกปฏิเสธต่อหน้าธารกำนัล
พวกผู้ชายทีมอเมริกันฟุตบอลเบียดตัวกันขยิบตาให้กัน วางแผนกันว่าจะเอาไปลงติ๊กต็อก หัวข้อก็คิดไว้แล้ว
แต่ตอนนี้
ตอนนี้ทุกคนมองตากันไปมา
ภาพที่คาดไว้ว่าลูคัสจะขมวดคิ้วแล้วถอยหลังหนึ่งก้าวไม่เกิดขึ้น ภาพที่คาดไว้ว่ามั่วโม่จะเอามือปิดหน้าแล้วร้องไห้วิ่งออกไปอย่างน่าอายก็ไม่เกิดขึ้นเช่นกัน