มือของเขาเคลื่อนเข้ามาสัมผัส
เริ่มจากเส้นผม ตามด้วยใบหน้า แล้วจึงเป็นไหล่
ปลายนิ้วที่ร้อนผ่าวและมีด้านบาง ๆ ลูบไล้ผิวของหลี่ซี จนความร้อนแผ่ซ่านไปทั่ว การเคลื่อนไหวของเขาเร่งร้อน ไม่มีการเกริ่นนำใด ๆ ราวกับเฝ้ารอช่วงเวลานี้มานานเกินไป จนอดใจรอไม่ไหวอีกแล้ว
“หว่านหว่าน” เขาเรียกเสียงแผ่วเบา พลางพูดปนหอบ ลมหายใจร้อนผ่าวพ่นรดใบหน้าของหลี่ซี
หลี่ซีไม่ขยับ
ตอนหลินจือซวี่ก้มลงจูบ หลี่ซีเกือบหลบไปตามสัญชาตญาณ
ทันทีที่ผิวสัมผัสอากาศ ก็ปรากฏตุ่มเล็ก ๆ ขึ้นชั้นหนึ่ง
…………………………
“ซูหว่าน”
เสียงของเขาสั่นเครือ
หัวใจของหลี่ซีสะดุดไปหนึ่งจังหวะ
…………
ไม่มีเสียงตอบรับ
หลินจือซวี่ไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติใด ๆ เลย
เขาเมามาก เร่งร้อนมาก และปรารถนาเหลือเกิน เขารู้เพียงว่าในที่สุดก็ได้ครอบครองเธอแล้ว ในที่สุดก็สามารถกอด จูบ และเป็นเจ้าของเธอได้อย่างเปิดเผย เขาไม่รู้ว่าคนใต้ร่างไม่ใช่ซูหว่านของเขา ผู้หญิงที่นอนอยู่ในห้องมืดแห่งนี้คือภรรยาใหม่ของเพื่อนสนิท
เขาไม่รู้
เขาไม่รู้อะไรเลย
…………………………
………………
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร
เขาฟุบอยู่บนตัวหลี่ซี ไม่ขยับเขยื้อน ลมหายใจค่อย ๆ กลับมาสม่ำเสมอ
หลับไปแล้ว
หลี่ซีนอนอยู่ตรงนั้น ถูกเขาทับไว้ ไม่ขยับเขยื้อน
【ติ๊ง—】
【ความคืบหน้าการพิชิตเป้าหมายอัปเดต: 5%】
【ทักษะกำลังทำงาน เป้าหมายสับสนระหว่างแรงดึงดูดทางกายกับความปรารถนาทางอารมณ์ในสภาวะพร่าเลือน จึงเกิดความผูกพันลึกซึ้งขึ้นแล้ว】
【คำเตือน: เมื่อตื่นขึ้น เขาจะรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง แต่ไม่อาจยืนยันได้ว่าเกิดอะไรขึ้น โปรดฉวยโอกาสในจังหวะต่อจากนี้】
เสียงระบบเงียบหายไป
ในความมืด หลี่ซีได้ยินเสียงหัวใจของเขาดังลอดผ่านอกมา ประสานเข้ากับจังหวะหัวใจของตัวเอง
ตึก ตึก ตึก
แยกไม่ออกว่าเป็นของใคร
หลี่ซีขยับตัวเบา ๆ แล้วดึงตัวออกมาจากใต้ร่างเขา เขาไม่ตื่น เพียงพลิกตัวแล้วหลับต่อ
หลี่ซีนอนอยู่ข้าง ๆ มองใบหน้าด้านข้างของเขา
แม้ในความมืดจะมองอะไรไม่เห็นก็ตาม
เธอยื่นมือออกไป หยุดห่างจากแก้มของเขาเพียงหนึ่งเซนติเมตร
ไม่ได้แตะต้อง
เพียงวาดตามเค้าโครงใบหน้าของเขากลางอากาศ
จากนั้นก็ชักมือกลับและหลับตาลง
นอนเถอะ
กว่าจะสว่างยังอีกนาน
หลี่ซีถูกแสงแดดสาดจนตื่น
ทันทีที่ลืมตา หลี่ซีก็เห็นแสงแดดส่องเต็มห้อง ไม่รู้ว่าผ้าม่านถูกเปิดออกครึ่งหนึ่งตั้งแต่เมื่อไร แสงสีทองสาดเข้ามา ปูความอบอุ่นไว้บนพื้น
หลี่ซีเห็นคนที่นอนอยู่ข้างกาย
หลินจือซวี่นอนตะแคงหันหน้าเข้าหาหลี่ซี ยังคงหลับอยู่
แสงยามเช้าทาบลงบนใบหน้าของเขา ขับให้เครื่องหน้าคมเข้มเด่นชัด สันคิ้วสูงโดดเด่น สันจมูกตรงได้รูป แนวกรามคมชัด ริมฝีปากเม้มสนิท มุมปากตกลงเล็กน้อย แม้ยามหลับก็ยังแฝงความห่างเหินที่ยับยั้งชั่งใจ
แตกต่างจากคนที่เสียการควบคุมเมื่อคืนราวกับเป็นคนละคน
หลี่ซีมองเขานิ่ง ๆ
ขนตาของหลินจือซวี่ขยับไหว
เขาลืมตาขึ้น
ชั่วขณะที่สายตาทั้งคู่ประสานกัน หลี่ซีเห็นแววสับสนในดวงตาของเขาที่เพิ่งตื่น เขามองหลี่ซีราวกับจำไม่ได้ หรือไม่ก็พยายามนึกว่าอีกฝ่ายเป็นใคร
แล้วรูม่านตาก็หดเล็กลงฉับพลัน
หลินจือซวี่มองเห็นชัดแล้ว
เขาจำได้ว่าเป็นใคร
“คุณ—”
หลินจือซวี่อ้าปาก แต่เสียงกลับติดอยู่ในลำคอ ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสกัดจุด ไม่ขยับเขยื้อน มีเพียงดวงตาที่เคลื่อนไหว จากใบหน้าของหลี่ซีไปยังไหล่เปลือยเปล่า เลื่อนไปยังผ้าห่มข้างกาย แล้วกลับมาหยุดที่ใบหน้าของหลี่ซี
ตอนนี้คนที่นอนอยู่บนเตียงของเขา และนอนอยู่ข้างกายเขา
ลมหายใจของเขาหยุดชะงัก
ทั้งร่างราวกับถูกสูบเลือดออกจนหมด ใบหน้าซีดขาวลงในพริบตา ริมฝีปากขยับ แต่เปล่งเสียงใด ๆ ไม่ออก เขาเพียงจ้องมองหลี่ซี แววตาเปลี่ยนจากสับสนเป็นตกตะลึง จากตกตะลึงเป็นหวาดผวา และจากหวาดผวากลายเป็นพังทลาย
“คุณ…” ในที่สุดเขาก็เปล่งเสียงออกมา เสียงแหบพร่าแห้งผาก สมกับเป็นพระเอก แม้ในเวลาแบบนี้เสียงก็ยังฟังเพราะ “ทำไมคุณถึง… ผม… นี่มัน…”
สายตาของหลินจือซวี่เริ่มกวาดมองห้องอย่างลนลาน ต่างหูบนโต๊ะข้างเตียง กระโปรงบนเก้าอี้ เสื้อเชิ้ตของเขาบนพื้น ทุกอย่างพันปะปนกัน และล้วนบ่งบอกว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น
เขาผุดลุกขึ้นนั่ง ผ้าห่มเลื่อนลง เผยให้เห็นท่อนบนเปลือยเปล่า
เขาก้มมองตัวเอง แล้วหันมามองหลี่ซี
คราวนี้เขาเห็นแล้ว
เห็นไหล่เปลือยเปล่าของหลี่ซีใต้ผ้าห่ม รวมถึงรอยเขียวช้ำบนไหล่
รอยที่เขาทิ้งไว้เมื่อคืน
ใบหน้าของหลินจือซวี่ซีดเผือดไปหมด
“เมื่อคืน…” ในที่สุดหลินจือซวี่ก็เค้นเสียงออกมาอย่างขาดห้วง ไม่เป็นคำ “เมื่อคืนผมนึกว่า… นึกว่าเป็น…”
เขาพูดต่อไม่ไหว
เพราะเขานึกออกแล้ว
ตอนเข้ามาเมื่อคืน เขาคิดว่านี่คือห้องของตัวเอง
ตอนกอดหลี่ซีเมื่อคืน เขาเรียกชื่อซูหว่าน
ทุกอย่างที่ทำเมื่อคืน ล้วนเกิดขึ้นภายใต้ความเข้าใจว่าหลี่ซีคือซูหว่าน
แต่ตอนนี้ คนที่นอนอยู่ข้างกายไม่ใช่ซูหว่าน
เป็นหลี่ซี
“คุณ…” เขาเอ่ยอย่างยากลำบาก “มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
หลี่ซีไม่ตอบ
เพียงมองเขา ขอบตาค่อย ๆ แดงก่ำ มีหยาดน้ำตาที่อดกลั้นและข่มใจไว้ จวนเจียนจะร่วงแต่ยังไม่ร่วง
ริมฝีปากของหลี่ซีขยับ แต่กลับพูดอะไรไม่ออก จากนั้นเธอก็ก้มตาลง หันหน้าไปทางอื่น ไม่มองเขา
ความเงียบชวนหวาดหวั่น
ในห้องมีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศครางหึ่ง ๆ กับเสียงรถราที่ดังแว่วมาจากไกล ๆ นอกหน้าต่าง
เขานั่งนิ่งอยู่เช่นนั้น หลี่ซีมองไปทางอื่น ไม่ขยับเช่นกัน
เนิ่นนาน
นานจนแสงแดดเปลี่ยนจากสีทองเป็นสีขาว นานจนลมจากเครื่องปรับอากาศพัดผิวจนเย็น
“หลี่ซี” เขาเอ่ย น้ำเสียงมั่นคงกว่าเมื่อครู่เล็กน้อย แต่ยังคงแหบพร่า “มองผม”
หลี่ซีไม่ขยับ
เขายื่นมือออกไป คิดจะแตะไหล่ของหลี่ซี แต่กลับชักมือหนีราวกับถูกไฟช็อต
“เมื่อคืน…” น้ำเสียงของเขาสั่นสะท้านอย่างอดกลั้น “เมื่อคืนผมทำอะไรกับคุณไป?”
หลี่ซีหลับตาลง
หยาดน้ำตาสองหยดร่วงจากซอกขนตา
เธอไม่ส่งเสียง เพียงปล่อยให้น้ำตาไหลเงียบ ๆ ซึมลงหมอนจนเกิดรอยเปียกสีเข้ม
เขามองน้ำตาสองสาย ราวกับถูกใครชกเข้ากลางอก
“ผม…” เสียงของเขาขาดห้วง
หลินจือซวี่นึกอะไรออกบ้างหรือเปล่า?
นึกถึงตอนเดินเซเข้ามาเมื่อคืนหรือเปล่า? นึกถึงตอนโถมขึ้นเตียงอย่างเร่งร้อนหรือเปล่า? นึกถึงชื่อที่เขาเรียกออกมา—ซูหว่าน—หรือเปล่า?
เขาก้มมองตัวเอง แล้วมองรอยบนไหล่ของหลี่ซี รอยเขียวช้ำเหล่านั้นสะดุดตาเป็นพิเศษในแสงยามเช้า ราวกับคำกล่าวโทษทีละข้อ
ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลง ก่อนจะเลิกผ้าห่มแล้วลงจากเตียง
หลินจือซวี่เริ่มหาเสื้อผ้า เสื้อเชิ้ตของเขาอยู่บนพื้น กางเกงอยู่บนเก้าอี้ ส่วนของเขา—
เขาหยุดชะงัก
เพราะเห็นเสื้อผ้าอีกชิ้นอยู่ข้างเก้าอี้
กระโปรงของหลี่ซี
กระโปรงผ้าไหมสีแชมเปญยับยู่ยี่เป็นกองอยู่บนพื้น ราวกับถูกกระชากออกอย่างหยาบกระด้าง
เขามองกระโปรงตัวนั้นนิ่งงัน
หลี่ซีมองเขา
จากแผ่นหลังของหลินจือซวี่ หลี่ซีมองออกว่าไหล่ของเขากำลังสั่น เขายืนอยู่ตรงนั้นโดยเปลือยท่อนบน แสงยามเช้าฉาบขอบกายเป็นสีทอง แต่ไม่อาจส่องทะลุร่างที่แข็งทื่อของเขาได้
เขาก้มลงเก็บกระโปรงตัวนั้นขึ้นมา
เขาประคองกระโปรงไว้ มองมันอยู่นาน
จากนั้นก็หันกลับมา เดินไปที่เตียง แล้ววางกระโปรงไว้ข้างหลี่ซี
“ขอโทษ” เขาพูด
เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน