หลินจือซวี่หยุดฝีเท้าอยู่หลังพุ่มไผ่หางหงส์หนาทึบ ก่อนทอดสายตาไปยังทิศทางที่มีเสียงดังมา ผ่านช่องว่างระหว่างใบไผ่ เขามองเห็นมุมหนึ่งของบ่อน้ำพุร้อน “จู่อวิ้น” ซึ่งมีรั้วไม้ไผ่ล้อมอยู่ครึ่งหนึ่ง
ท่ามกลางไอน้ำพร่างพราย มองเห็นเงาร่างสองคนที่อยู่ใกล้ชิดกันราง ๆ ดูเหมือนกำลังแช่อยู่ในบ่อเดียวกัน โจวตี๋หันข้างเข้าหาซูหว่าน คล้ายกำลังตรวจดูข้อเท้าของเธอ ส่วนซูหว่านเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มองเขาอยู่
ใบหน้าของหลินจือซวี่ไร้ซึ่งความรู้สึก ไม่มีทั้งความโกรธและความประหลาดใจ ราวกับภาพตรงหน้าอยู่ในความคาดหมายของเขามานานแล้ว จนไม่คุ้มให้เสียอารมณ์ไปมากกว่านี้
เขาเพียงมองอยู่เงียบ ๆ ไม่กี่วินาที จากนั้นก็หันหลังเดินจากไปอย่างไม่ลังเล ไร้สุ้มเสียง เขาไม่ได้เข้าไปรบกวน ราวกับเพียงเดินผ่านมุมหนึ่งที่ไม่สำคัญ
เขาถือชุดคลุมอาบน้ำเดินต่อไปตามทางเล็ก ๆ ฝีเท้ายังคงไม่เร่งไม่ช้า จนมาถึงบ่อน้ำพุร้อนส่วนตัวอีกแห่งที่เงียบสงัดกว่า มีชื่อว่า “ธารหิน”
ที่นี่ตั้งอยู่สูงกว่าเล็กน้อย ด้านหนึ่งเป็นผาหินธรรมชาติ มีน้ำตกเล็ก ๆ ไหลลงสู่บ่อไม่ขาดสาย อีกด้านเปิดโล่งจนมองเห็นทิวทัศน์หุบเขาบางส่วน ทั้งยังเป็นส่วนตัวอย่างยิ่ง
หลินจือซวี่ผลักประตูเล็กของรั้วไม้ไผ่แล้วเดินเข้าไป บ่อมีขนาดไม่ใหญ่ แต่ได้รับการออกแบบอย่างประณีต สายน้ำที่ไหลผ่านผาหินส่งเสียงจ๋อมแจ๋ม ช่วยเพิ่มความสงบเงียบ เขากำลังจะวางชุดคลุมอาบน้ำไว้บนชั้นไม้ริมบ่อ ทว่าการเคลื่อนไหวกลับชะงักไปเล็กน้อย