ต่อไปเป็นช่วงแลกแหวน ลู่โม่ก้าวขึ้นมาข้างหน้า แล้วยื่นกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มให้หลินจือซวี่
แหวนวงนี้ไม่ใช่วงที่ใช้ขอแต่งงาน ตอนแต่งงานหลินจือซวี่เปลี่ยนเป็นแหวนที่สวยกว่าเดิม
นิ้วของหลินจือซวี่สั่นเล็กน้อย เขาเปิดกล่อง หยิบแหวนวงที่เขาเลือกเองและปรับรายละเอียดซ้ำแล้วซ้ำเล่าออกมา
ตัวแหวนเรียบง่าย เพชรเม็ดกลางไม่ได้ใหญ่โตเกินไป แต่เจียระไนอย่างสมบูรณ์แบบ เมื่อกระทบแสงก็เปล่งประกายระยิบระยับบริสุทธิ์ รอบวงประดับเพชรเม็ดเล็กเรียงราย ราวกับดวงดาวโอบล้อมจันทรา
เขายื่นมือออกไป กุมมือซ้ายของหลี่ซีไว้อย่างแผ่วเบา
นิ้วมือของหลี่ซีเรียวบาง ผิวเย็นเฉียบ สั่นไหวอยู่ในอุ้งมือของเขาเล็กน้อย
หลินจือซวี่ค่อย ๆ สวมแหวนลงบนนิ้วนางของหลี่ซีอย่างระมัดระวัง ขนาดพอดีกันอย่างสมบูรณ์ แสงจากเพชรระยิบระยับอยู่บนนิ้วของเธอ
ถึงคราวที่หลี่ซีจะสวมแหวนให้หลินจือซวี่
เพื่อนเจ้าสาวยื่นกล่องอีกใบให้เธอ
เธอหยิบแหวนผู้ชายดีไซน์เรียบหรูออกมา แล้วประคองมือซ้ายของหลินจือซวี่ ฝ่ามือของเขากว้าง นิ้วยาวแข็งแรง ข้อนิ้วชัดเจน
เธอก้มตาลง ขนตาหนาเป็นแพราวกับพัดเล็กสองอัน ตั้งใจดันแหวนผ่านข้อนิ้วของเขาไปจนสวมเข้าที่
วงเงินเย็นเฉียบแนบลงบนผิวอุ่น กลายเป็นวงแหวนแห่งนิรันดร์ที่คล้องทั้งคู่ไว้ด้วยกัน
จากนี้ไป พวกเขาถึงจะผูกพันกันตลอดกาล
แลกแหวนเสร็จสิ้น
พิธีกรผู้ประกอบพิธียิ้มพลางประกาศว่า “ตอนนี้เจ้าบ่าวจูบเจ้าสาวได้แล้ว”