หลังแต่งงาน หลี่ซีไม่เคยคิดมาก่อนว่าหลินจือซวี่จะเปลี่ยนไปขนาดนี้ เขากลายเป็นคนติดเธอมากเป็นพิเศษ
ในสายตาคนอื่น คำนี้แทบไม่น่าเชื่อว่าจะเอามาใช้กับหลินจือซวี่ได้
แต่ความจริงก็เป็นเช่นนั้น
ทุกเช้า หลินจือซวี่จะตื่นก่อนหลี่ซีครึ่งชั่วโมง เตรียมอาหารเช้าเสร็จแล้วก็วางกาแฟของเธอไว้บนโต๊ะ ใต้แก้วมีกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่งทับอยู่
จากนั้นก็ออกไปทำงานอย่างอารมณ์ดี
ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเขาถึงไม่ส่งข้อความมา อาจเป็นเพราะอยากให้มีพิธีรีตองอะไรทำนองนั้นล่ะมั้ง!
บนกระดาษโน้ตมีข้อความหลากหลาย บางครั้งก็เขียนว่า “วันนี้อากาศเย็นลง ใส่เสื้อเพิ่มอีกตัวนะ” บางครั้งก็เขียนว่า “คืนนี้อยากกินอะไร” บางทีก็มีแค่คำว่า “อรุณสวัสดิ์”
ในเมื่อกระดาษโน้ตพวกนี้เป็นความใส่ใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ของหลินจือซวี่ หลี่ซีจึงไม่ได้อ่านจนจบทุกแผ่นก่อนจะเก็บไว้
เธอรวบรวมกระดาษโน้ตเหล่านั้นใส่กล่องใบหนึ่ง แล้ววางไว้บนโต๊ะข้างเตียง ตำแหน่งเด่นขนาดนี้ หลินจือซวี่กลับไม่เคยสังเกต คงเพราะพอขึ้นเตียงทีไรก็เอาแต่คลอเคลียกับหลี่ซีจนมึนงงไปหมด จะมีสมาธิไปสนใจอย่างอื่นได้อย่างไร
ในที่สุดวันหนึ่งหลินจือซวี่ก็เห็นเข้า เขาหยิบกล่องขึ้นมาเปิดดู สีหน้าไม่เปลี่ยน แต่ปลายหูแดงก่ำ
“เก็บพวกนี้ไว้ทำไม?” เขาถาม น้ำเสียงแสร้งทำเป็นสงบนิ่ง
“เก็บไว้เป็นหลักฐานไง” หลี่ซีตอบ
“หลักฐานอะไร?”
“พิสูจน์ว่าจริง ๆ แล้วคุณเป็นคนพูดมาก”
เขาวางกล่องกลับที่เดิมแล้วหันหลังคิดจะหนี หลี่ซีคว้าตัวเขาไว้ เขาก็เอนตัวลงบนเตียงตามแรง ทั้งคู่หยอกล้อกันจนวุ่นวายไปหมด
เช้าวันรุ่งขึ้น ข้อความบนกระดาษโน้ตยาวขึ้นอีกหนึ่งบรรทัด