สามเดือนกับอีก 17 วันหลังหย่า รวมแล้ว 2,568 ชั่วโมง นั่นคือเวลาที่หลี่ซีกับหลินจือซวี่ไม่ได้ติดต่อหรือพบหน้ากัน
หลินจือซวี่ยืนอยู่ข้างต้นไม้ริมทางใต้ตึกอพาร์ตเมนต์ของหลี่ซี บุหรี่ที่คีบไว้ปลายนิ้วมอดจนสุดและลวกผิวเขา
เขาสะบัดมืออย่างแรง มองจุดแดงฉานร่วงลงพื้น ประกายไฟเล็ก ๆ กระเด็นขึ้นมาสองสามจุด ก่อนจะถูกลมยามค่ำพัดสลาย กลืนหายไปในความมืดเย็นเยียบของต้นฤดูใบไม้ร่วง
คืนนี้เขาทำแบบนี้ซ้ำมาหลายครั้งแล้ว จุดบุหรี่ สูดลมหายใจลึก ปล่อยให้มันมอดไหม้อยู่ระหว่างนิ้ว จนความแสบร้อนแล่นขึ้นมาถึงค่อยรู้สึกตัวแล้วทิ้งมันไป ราวกับมีเพียงความเจ็บปวดที่ชัดเจนเช่นนี้เท่านั้นจะข่มความกระวนกระวายอันหนักอึ้งและยากจะอธิบายในใจได้
แม้พวกเขาจะมีช่องทางติดต่อกันแล้วก็ตาม
หลี่ซีไม่เคยเป็นฝ่ายติดต่อเขาก่อนเลยสักครั้ง ราวกับช่วงเวลาอันลับเร้นเหล่านั้นไม่เคยเกิดขึ้น
ช่วงสองสามสัปดาห์แรก หลินจือซวี่ยังหัวใจหยุดเต้นทุกครั้งที่โทรศัพท์สั่น ไม่ว่าจะอยู่ในห้องประชุม บนรถ หรือในห้องน้ำ ไม่ว่าเวลาไหนหรือที่ใด ขอเพียงเสียงแจ้งเตือนดังขึ้น ลมหายใจของเขาก็จะหยุดชะงักโดยไม่รู้ตัว เลือดสูบฉีดขึ้นไปถึงแก้วหู โลกทั้งใบหดเล็กลงเหลือเพียงหน้าจอจิ๋วตรงหน้า
แต่ทุกครั้งกลับมีแต่ความผิดหวัง—อีเมลงาน โฆษณาแจ้งเตือน ข้อความไร้สาระในกลุ่ม หรือแม้แต่สายหลอกลวง เมื่อเวลาผ่านไป เขาค่อย ๆ เรียนรู้ที่จะสร้างสมดุลอันเปราะบางระหว่างความคาดหวังกับความผิดหวัง ยังคงใจสั่นทุกครั้งที่โทรศัพท์สั่น แต่ก่อนกดเข้าไปก็เตรียมใจไว้แล้วว่าจะเจออะไร ยังคงจ้องหมายเลขนั้นอย่างเหม่อลอยในยามดึก แต่ก็พร่ำบอกตัวเองว่า การไม่ติดต่อกันต่างหากที่ถูกต้อง