หลี่ซีถอนสายตากลับ แล้วเดินตามพนักงานต้อนรับไปยังหน้าลิฟต์ โจวตี๋ประคองมือหลี่ซีไว้หลวม ๆ ไม่พูดอะไรสักคำ สีหน้าก็เรียบเฉย
ประตูลิฟต์เปิดออก ทั้งสองเดินเข้าไป ก่อนประตูจะปิดลงอีกครั้ง
เมื่อถูกตัดขาดจากความครึกครื้นในโถง ลิฟต์ก็เงียบลงทันที เหลือเพียงเสียงฮึ่ม ๆ จากช่องระบายอากาศเหนือศีรษะ
หลี่ซีมองเงาของคนสองคนที่สะท้อนบนประตูลิฟต์—ผู้หญิงในชุดกระโปรงสีขาว กับผู้ชายในชุดสูทสีขาว ยืนเคียงบ่า จับมือกัน
แต่ทั้งคู่กลับไม่มีสีหน้าใด ๆ ราวกับกำลังเข้าสอบ
หลี่ซีไม่ได้เงยหน้ามองโจวตี๋ เพียงจ้องประตูลิฟต์เงียบ ๆ
ถึงชั้นห้าแล้ว
ประตูเปิดออก พนักงานต้อนรับของห้องโถงกุหลาบก็เดินเข้ามาหาพวกเขา ยิ้มพลางนำทางไปยังห้องจัดเลี้ยง เสียงดนตรีดังออกมาจากด้านใน พิธีกรกำลังทดสอบเสียงอยู่บนเวที
“เจ้าสาวไปพักที่ห้องแต่งหน้าก่อนนะคะ พอเริ่มพิธีแล้วเราค่อยออกมาต้อนรับแขก” พนักงานพาหลี่ซีไปยังหน้าห้องหนึ่งตรงปลายระเบียงทางเดิน แล้วผลักประตูเปิด “เตรียมตัวอยู่ที่นี่ก่อนได้เลยค่ะ พิธีจะเริ่มตรง 12 นาฬิกา 18 นาที”
หลี่ซีเดินเข้าไป ภายในห้องตกแต่งไว้อย่างอบอุ่น มีกระจกบานใหญ่ โต๊ะเครื่องแป้ง ตั่งเอนหลัง บนโต๊ะน้ำชามีผลไม้ ขนม และน้ำแร่ มุมห้องมีราวแขวนเสื้อ บนราวแขวนชุดรับแขกสีแชมเปญไว้ชุดหนึ่ง
ช่างแต่งหน้าตามเข้ามา เติมเครื่องสำอางให้หลี่ซีและจัดผ้าคลุมหน้าให้เรียบร้อย เธอนั่งอยู่หน้ากระจก มองอีกฝ่ายง่วนอยู่กับงาน ทว่าความคิดกลับลอยไปถึงอีกเรื่อง
สกิลนั้น
【พร่าเลือน】
สามารถแก้ไขความทรงจำของเป้าหมายที่กำหนดได้ในสถานการณ์เฉพาะ เงื่อนไขการทำงาน: สัมผัสใกล้ชิด อยู่ในที่มืด และอยู่กันตามลำพัง
เป้าหมายที่กำหนด
ใครคือเป้าหมายที่กำหนดกันนะ?
โจวตี๋หรือ?
ไม่น่าใช่
หรือว่าจะเป็นหลินจือซวี่?
มีเสียงเคาะประตู เพื่อนคนหนึ่งโผล่หน้าเข้ามา “ซีซี เหลืออีก 20 นาที เตรียมตัวพร้อมหรือยัง?”
หลี่ซีพยักหน้าแล้วลุกขึ้น
เวลา 12 นาฬิกา 18 นาที เสียงดนตรีก็ดังขึ้นตรงเวลา
ประตูห้องจัดเลี้ยงเปิดออก พรมแดงทอดยาวไปจนถึงหน้าเวที แขกนั่งเต็มทั้งสองฝั่ง สายตาทุกคู่จับจ้องมา โจวตี๋ยืนอยู่ที่ปลายอีกด้านของพรมแดง มือกุมช่อดอกไม้ มองหลี่ซีจากระยะหลายสิบเมตร
เสียงดนตรี แสงไฟ เสียงปรบมือ และเสียงโห่ร้องยินดี
หลี่ซีเดินไปหยุดตรงหน้าเขา
เขารับช่อดอกไม้ไปแล้วกำไว้แน่น
ริมฝีปากของเขาประทับลงบนริมฝีปากหลี่ซี แผ่วเบา แตะเพียงครู่เดียวก็ผละออก
เสียงปรบมือดังขึ้นอีกครั้ง
คารวะเหล้า คารวะเหล้า คารวะเหล้า
พวกเธอเดินคารวะเหล้าไปทีละโต๊ะ ญาติที่จำไม่หมด และเหล้าที่ดื่มเท่าไรก็ไม่หมด โจวตี๋ช่วยหลี่ซีดื่มแทนไปกว่าครึ่ง แต่ก็ยังมีเหล้าหลายแก้วลงท้องเธอ แอลกอฮอล์แผดเผาจนในท้องร้อนวูบ
บ่ายสามโมง แขกกลับกันหมดแล้ว
เพื่อนเจ้าสาวพาหลี่ซีกลับไปที่ห้องแต่งหน้า ให้เธอพักสักครู่เพื่อรอร่วมงานเลี้ยงตอนเย็น
เธอเอนตัวลงบนตั่งเอนหลัง ความง่วงถาโถมเข้ามา เปลือกตาหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ
ขอนอนสักพัก แค่สักพักเดียว
หลี่ซีหลับตาลง สติค่อย ๆ พร่าเลือน
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน หลี่ซีก็สะดุ้งตื่นเพราะเสียงอึกทึก
มีคนพูดกันอยู่ด้านนอกประตู เสียงเบามาก แต่ฟังออกว่าร้อนรน
“ผิดห้องแล้ว ผิดห้องแล้ว รีบไปหาเร็ว!”
“ส่งผิดห้องทั้งสองคนเลย!”
“คนของห้องโถงลิลลี่อยู่ทางขวา ห้องนี้อยู่ทางซ้าย รีบ ๆ เลย ก่อนจะตื่นต้องรีบสลับกลับ!”
เสียงฝีเท้าจอแจห่างออกไป แล้วทุกอย่างก็กลับมาเงียบสงบ
หลี่ซีลุกขึ้นนั่ง ขยี้ตา สมองยังมึนงงอยู่
ส่งผิดห้องอะไรกัน?
เธอก้มมองตัวเอง ไม่เห็นมีอะไรผิดปกติ แล้วมองไปรอบ ๆ—กระจกบานใหญ่ โต๊ะเครื่องแป้ง ตั่งเอนหลัง โต๊ะน้ำชา รวมถึงราวแขวนเสื้อตรงมุมห้องที่มีชุดนั้นแขวนอยู่...
หลี่ซีชะงักไป
บนราวแขวนมีชุดรับแขกอยู่ชุดหนึ่ง
ชุดสีแดงสด ปักลายหงส์ด้วยดิ้นทอง ชายหางพลิ้วระยิบระยับใต้แสงไฟ
เธอจำไม่ได้ว่ามีชุดนี้ด้วย
หลี่ซีเดินเข้าไป ลูบเนื้อผ้าของชุดสีแดง—เป็นผ้าไหมแท้ สัมผัสนุ่มลื่นดี ที่ชายกระโปรงยังติดเข็มกลัดไว้ชิ้นหนึ่ง เป็นรุ่นคลาสสิกของแบรนด์หรูแห่งหนึ่ง เธอเคยเห็นราคาที่ร้านมาแล้ว แค่ชิ้นเดียวก็เท่ากับเงินเดือนครึ่งปีของเธอ
นี่ไม่ใช่ของเธอ
นี่คือ—
ประตูถูกผลักเปิด ผู้หญิงคนหนึ่งในชุดกี่เพ้าโผล่หน้าเข้ามา สีหน้าเจือแววขอโทษ “ขอโทษจริง ๆ ค่ะ เมื่อกี้เกิดความผิดพลาดนิดหน่อย ห้องของคุณอยู่คนละฝั่ง เดี๋ยวฉันพาไปนะคะ”
หลี่ซีมองเธอ ไม่พูดอะไร
อีกฝ่ายชะงักเล็กน้อย สายตากวาดผ่านชุดสีแดง แววขอโทษบนใบหน้ายิ่งชัดขึ้น “เรื่องนี้...เป็นความผิดพลาดของพนักงานเราเอง ไม่เกี่ยวกับคุณเลย ทำเหมือนไม่เห็นได้ไหมคะ?”
หลี่ซีพยักหน้า ไม่ถามอะไรสักคำ แล้วเดินตามอีกฝ่ายออกจากห้อง ผ่านระเบียงทางเดินสองช่วงก็ถึงห้องหนึ่ง
ห้องนี้ตกแต่งเหมือนห้องก่อนหน้าทุกอย่าง บนราวแขวนมีชุดรับแขกสีแชมเปญแขวนอยู่ ผู้หญิงในชุดกี่เพ้าปิดประตู ก่อนจะเดินจากไปอย่างเร่งรีบ
หลี่ซีกลับไปนั่งบนตั่งเอนหลัง ความคิดสับสนวุ่นวาย
ชุดสีแดง หงส์ดิ้นทอง ส่งผิดห้อง
จู่ ๆ เธอก็นึกถึงคำพูดของพนักงานต้อนรับในลิฟต์เมื่อช่วงบ่าย—“ห้องโถงกุหลาบอยู่ทางซ้าย ส่วนห้องโถงลิลลี่อยู่ทางขวาค่ะ”
ยังไม่ทันคิดให้ถี่ถ้วน โทรศัพท์ก็ดังขึ้นหนึ่งครั้ง เป็นข้อความจากโจวตี๋ในวีแชต：【ทางนี้ยังมีเรื่องต้องจัดการนิดหน่อย จะกลับก่อนงานเลี้ยงนะ คุณพักผ่อนไปก่อน】
เธอตอบกลับไปสองคำ：【ได้เลย】
จากนั้นก็ปิดโทรศัพท์แล้วหลับตาลง
ช่างเถอะ
โจวตี๋ผิดคำพูด เขาไม่ได้กลับมาตอนเย็น พ่อแม่ของหลี่ซีโกรธมาก ส่วนพ่อแม่ของโจวตี๋เอาแต่กล่าวขอโทษ
ตอนนี้สิ่งสำคัญไม่ใช่การทะเลาะกัน แต่เป็นการอธิบายว่าทำไมเจ้าบ่าวถึงไม่มางานพร้อมเจ้าสาว
หลี่ซีวางโทรศัพท์ในมือลง เธอโทรหาเขาหลายครั้งแล้วแต่ไม่มีใครรับ
“ตอนเที่ยงเขาดีใจมาก ดื่มไปหลายแก้ว ตอนนี้เมาจนไม่ได้สติ ลุกไม่ไหว ฉันเลยมาคนเดียวค่ะ ขอโทษทุกท่านจริง ๆ”
หลี่ซีหาข้ออ้างส่ง ๆ ไป แล้วพูดคุยทักทายกับญาติสนิทไม่กี่คน ก่อนจะเดินออกมา พ่อแม่ของโจวตี๋เองก็ไม่มีเหตุผลจะรั้งเธอไว้ ส่วนพ่อแม่ของหลี่ซีแทบอยากจะกลับไปพร้อมกับเธอเสียเดี๋ยวนั้น
หลี่ซีขึ้นไปยังห้องที่เตรียมไว้ชั้นบน ล้างหน้าแปรงฟันอย่างลวก ๆ แล้วตั้งใจจะพักก่อน
สติค่อย ๆ พร่าเลือนลงอีกครั้ง
เธอหลับสนิทมาก พอตื่นขึ้นมาอีกที ห้องก็มืดแล้ว ม่านหน้าต่างปิดสนิท มีเพียงแสงเส้นบาง ๆ ลอดเข้ามาจากใต้ประตู
หลี่ซีลุกขึ้นนั่ง รู้สึกปวดหัวนิดหน่อย คงเพราะนอนนานเกินไป เธอลุกขึ้น ตั้งใจจะไปหาน้ำดื่ม เพิ่งเดินถึงหน้าประตูและเปิดออก ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าจากด้านนอก
ช้ามาก ค่อย ๆ ใกล้เข้ามาทีละก้าว
จากนั้นประตูก็ถูกผลักเปิด
ในความมืด ร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งเดินเข้ามา กลิ่นเหล้าคละคลุ้งไปทั้งตัว เขาเอื้อมมือปิดประตูจากด้านใน ห้องกลับมามืดสนิทอีกครั้ง มีเพียงแสงไฟนีออนจากนอกหน้าต่างที่สาดเข้ามา ทิ้งเงาสีสันพร่างพรายไว้บนพื้น
ทันทีที่เขาสัมผัสหลี่ซี เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้น
【ติ๊ง—】
【ยืนยันเป้าหมายพิชิต: หลินจือซวี่】
【ความคืบหน้าในการพิชิตปัจจุบัน: 0%】
【สกิลที่ทำงาน: พร่าเลือน】
【ตรวจพบสถานการณ์สำคัญ: สภาพแวดล้อมมืด การสัมผัสใกล้ชิด และพื้นที่ส่วนตัว สกิลกำลังทำงาน】
【ผลของสกิลเพิ่มขึ้น: เป้าหมายอยู่ภายใต้อิทธิพลของแอลกอฮอล์ สติพร่าเลือน จึงสับสนระหว่างความปรารถนาที่มีต่อซูหว่านกับแรงดึงดูดทางกายที่มีต่อร่างกายตรงหน้า ในการรับรู้ของเขา ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาก็จะไม่คิดให้ลึก ผลลัพธ์ขึ้นอยู่กับคุณ】
เสียงของระบบหายไปจากในหัว หลินจือซวี่ก็ขยับตัวทันที
เข่าของเขากระแทกขอบเตียง ก่อนทั้งร่างจะโถมใส่หลี่ซีจนล้มลงบนเตียง