“ไอ้เศษสวะ! โดนฉันเหยียบอยู่แบบนี้สบายมากหรือไง?”
สติของไอลินพร่าเลือน เขารู้สึกเพียงว่ามีบางอย่างกำลังย่ำยีแก้มของตนอย่างรุนแรง
ความเจ็บปวดทั่วร่างราวกับจะแยกเนื้อฉีกหนัง ทำให้ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้
“ไอ้สารเลว ไอ้เศษเดน ถ้าไม่ใช่เพราะสัตว์นรกตัวนั้น ฉันฆ่าแกไปนานแล้ว!”
“ชิ ซวยชะมัด ปล่อยให้แกตายอยู่ตรงนี้เองแล้วกัน!”
เวียร์ซีทำหน้าเหยียดหยาม ก่อนเตะเข้าที่ท้องเขา แล้วเดินเท้าเปล่าจากไปโดยไม่หันกลับมามอง
เสียงประตูเหล็กปิดดังเอี๊ยดขึ้น ภายในห้องลับกลับคืนสู่ความเงียบสงบ
“นี่มัน...อะไรกัน? ฉันไม่ได้กำลังเขียนนิยายอยู่ที่บ้านหรอกหรือ?”
ไอลินฝืนทนความเจ็บปวดทั่วร่าง ลืมตาขึ้นมองไปรอบ ๆ
ห้องหินสลัว ผนังชื้นแฉะ มุมหนึ่งมีเสื่อฟางเก่าขาดวิ่นเปื้อนเลือด...
อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นไม่รู้จักที่ชวนคลื่นไส้
เขาพยายามลุกขึ้นนั่ง ทว่ากล้ามเนื้อทั่วร่างกลับเจ็บปวดราวกับถูกกรีดด้วยมีด!
ทันใดนั้น กระแสความทรงจำมหาศาลก็หลั่งไหลเข้าสู่สมอง
รูม่านตาของไอลินหดแคบลง ร่างทั้งร่างแข็งค้างอยู่กับที่
เขาฝืนทนความเจ็บปวดทั่วร่าง แล้วเริ่มเร่งย่อยความทรงจำที่โถมทะลักเข้ามาในหัวอย่างบ้าคลั่ง
ภาพแปลกหน้าผุดผ่านไปดุจโคมหมุน
คฤหาสน์ของท่านเคานต์อันหรูหรา ดวงตาของพี่สาวทั้งสองที่มีทั้งความดูแคลนและความเย็นชา
ภาพมังกรยักษ์เกล็ดสีเงินตัวหนึ่งโฉบลงมาจากฟากฟ้า ช่างน่าตื่นตะลึง...
รวมถึงค่ำคืนแสนเร่าร้อนที่เขาใช้ร่วมกับมังกรเงินนามว่าเซลีนา หลังนางแปลงร่างเป็นมนุษย์
“เดี๋ยวก่อน...นี่มันนิยายที่ฉันเขียนเองไม่ใช่หรือไง?!”
รูม่านตาของไอลินหดวูบ
เขาถูกท่านเคานต์รับมาเลี้ยงตั้งแต่ยังเด็ก
เพราะมีสถานะเป็นบุตรบุญธรรม จึงถูกพี่สาวทั้งสองดูแคลน โดยเฉพาะพี่สาวคนรองอย่างเวียร์ซีที่ทุบตีเขามาตั้งแต่เล็ก
จนกระทั่งวันหนึ่ง มังกรยักษ์เกล็ดเงินตัวหนึ่งเลือกเขา เขาจึงได้กลายเป็นอัศวินมังกร!
สถานะในบ้านของเขาจึงพุ่งสูงขึ้นตามไปด้วย
แม้พี่สาวทั้งสองยังคงปฏิบัติต่อเขาอย่างไม่ไว้หน้า แต่อย่างน้อยก็ไม่กล้ารังแกเขาอีก
ทว่าในภายหลัง มังกรยักษ์กลับพบว่าเขาไร้ศักยภาพ จึงทรยศเขาอย่างไม่ลังเลและชิงตราอัศวินมังกรไป
สถานะของเขาดิ่งลงเหวอีกครั้ง ต่ำต้อยยิ่งกว่าแต่ก่อนเสียอีก!
ตอนนี้เขาถูกขังอยู่ในห้องลับแห่งนี้ และถูกเวียร์ซีทรมานทุกวัน
“บ้าเอ๊ย! นึกออกแล้ว!”
ไอลินโกรธจนตัวสั่น
คืนก่อนทะลุมิติมา เขาดื่มจนเมาหัวราน้ำ ตอนนั้นเขาเขียนโครงเรื่องไปได้ถึงช่วงกลางตอนต้นแล้ว
ตัวเอกจำเป็นต้องผูกมิตรกับมังกรเงินทรงพลังตัวหนึ่ง ส่วนผู้ทำพันธสัญญาคนก่อนของมังกรตัวนี้ต้องถูกทอดทิ้ง เพื่อปูทางให้เนื้อเรื่องดำเนินต่อไป
เขาจึงสุ่มใส่ชื่อตัวเองลงไปเป็นผู้ทำพันธสัญญาผู้โชคร้ายคนนั้น
“ฉันเขียนตัวเองให้กลายเป็นตัวประกอบไร้บทบาทเนี่ยนะ?!”
ไอลินแทบอยากทะลุมิติกลับไปบีบคอตัวเองตอนเมาให้ตาย
ในตอนนั้นเอง เสียงกลไกเย็นชาเสียงหนึ่งก็ดังกึกก้องขึ้นในสมอง
【ยินดีด้วย โฮสต์ได้ทะลุมิติมายังทวีปออร์เวย์แล้ว!】
【ตำแหน่งของโฮสต์กับเจ้าของร่างเดิมถูกสลับกัน ร่างกายและอวัยวะทุกส่วนของโฮสต์เป็นของแท้ดั้งเดิม!】
“ของแท้ดั้งเดิม?” ไอลินสบถออกมาตรง ๆ “ตอนมีเรื่องดี ๆ ไม่เห็นจะนึกถึงฉัน พอใกล้ตายถึงค่อยสลับฉันเข้ามาเนี่ยนะ?!”
เขารู้จุดที่เนื้อเรื่องดำเนินมาถึงในตอนนี้ดีเกินไป
นี่มันคืนที่เวียร์ซี พี่สาวคนรองใจร้าย วางยาพิษเขาชัด ๆ!
ตามที่กำหนดไว้ในโครงเรื่อง เขาจะถูกพิษจนตายก่อนรุ่งสาง ศพถูกโยนไปให้สุนัขกิน และคงไม่มีใครถามไถ่สักคำ!
เพราะในโลกแห่งดาบและเวทมนตร์ใบนี้ ไม่มีใครสนใจหรอกว่าขยะไร้พลังเวทอย่างเขาจะตายหรือไม่
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังเป็นแค่บุตรบุญธรรมที่ท่านเคานต์เก็บกลับมาอย่างส่ง ๆ!
ใช่แล้ว เขายังเขียนให้ตัวประกอบคนนี้เป็นขยะไร้พลังเวทอีกด้วย
นี่เป็นหนึ่งในเหตุผลสำคัญที่สุดที่ทำให้เซลีนาเลือกทรยศเขา
“โธ่เว้ย! ถ้าจะให้ฉันทะลุมิติมา ก็ให้มาดี ๆ หน่อยสิ! ให้มาในช่วงที่เซลีนายังไม่ทรยศก็ยังดี!”
【ตรวจพบว่าโฮสต์อยู่ในภาวะใกล้เสียชีวิต จะมอบรางวัลหลักให้!】
【โฮสต์เลือกเป็นอัศวิน เป็นจอมเวท หรือเป็นอัศวินมังกร?】
“อัศวินมังกร ฉันจะเป็นอัศวินมังกร!”
ไอลินชะงักไปเล็กน้อย ไม่ต้องคิดให้เสียเวลา รีบตอบทันที
เขารู้ดีว่าในโลกนี้ อัศวินฝึกฝนพลังต่อสู้ จอมเวทฝึกฝนพลังเวท ส่วนอัศวินมังกรนั้นอยู่เหนือทั้งสองอย่าง!
มังกรตัวเดียวก็เพียงพอจะทำลายเมืองทั้งเมืองได้แล้ว ส่วนอัศวินมังกรสามารถต่อสู้เคียงข้างมังกร นับเป็นกำลังรบระดับสูงสุดของทวีปออร์เวย์!
“ให้ฉัน...รีบให้ฉันมา!”
ไอลินหอบหายใจ รอให้พลังต่อสู้หรือพลังเวทปะทุขึ้นในร่าง รอให้มังกรยักษ์โฉบลงมาจากฟากฟ้าและทำพันธสัญญากับเขา
ทว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
ร่างกายของเขายังคงเย็นเฉียบ พิษกำลังอาละวาดอยู่ในเส้นเลือด ความเจ็บปวดถาโถมเข้ามาเป็นระลอก
เขาลืมตาขึ้นอย่างงุนงง แล้วพบว่ามีกล่องการ์ดสีดำปรากฏขึ้นในมืออย่างไร้ที่มา
กล่องการ์ดเป็นสีดำสนิท ขอบเรืองแสงสีแดงคล้ำ ด้านหน้าสลักตรารูปหัวมังกร
“นี่มัน...”
ไอลินนิ่งอึ้ง
ชาติก่อนเขาเป็นนักเขียนนิยายออนไลน์ที่มีความสนใจหลากหลาย
ดังนั้นทันทีที่มองเห็นกล่องการ์ดในมือ สมองของเขาก็อื้ออึงไปหมด
“กล่องการ์ดเขี้ยวมังกรแห่งอัศวินกระจก? ดี ๆ อัศวินมังกรสินะ?”
หัวใจของเขาเต้นเร็วขึ้นอย่างฉับพลัน แต่ทันใดนั้นความเจ็บปวดที่รุนแรงยิ่งกว่าก็ระเบิดออกมาจากส่วนลึกของอวัยวะภายใน เลือดสีดำพุ่งออกจากปากและกระเซ็นลงพื้น
พิษในร่างลุกลามรวดเร็วยิ่งขึ้น ร่างกายค่อย ๆ เย็นเฉียบ
สายตาของเขาพร่ามัว หัวใจเต้นแผ่วลงทุกที
ต้องรีบแปลงร่าง ใช้พลังของอัศวินประคองชีวิตเอาไว้!
ไอลินดิ้นรนจะลุกขึ้น
การแปลงร่างเป็นเขี้ยวมังกรต้องใช้พื้นผิวสะท้อนแสงเป็นจุดกระตุ้น จากนั้นจึงอาศัยพลังของโลกกระจกสร้างเกราะขึ้นมาปกคลุมร่าง
เขากวาดตามองไปรอบ ๆ คุกใต้ดินสลัว ๆ แห่งนี้ ผนังหินขรุขระ มีเพียงเทียนเล่มหนึ่งที่ใกล้ดับเต็มทีส่องแสงวูบไหว
จะไปหากระจกจากที่ไหน? แม้แต่ของที่สะท้อนแสงได้สักชิ้นก็ยังไม่มี!
“จบเห่แล้ว รางวัลนี้ไม่ให้มายังจะดีกว่า...”
เขาพยุงตัวกับกำแพง โงนเงนแทบล้ม น้ำตาที่เอ่อขึ้นมาเพราะปฏิกิริยาของร่างกายค่อย ๆ ไหลลงมาอย่างเงียบงัน
ขณะที่คิดว่าตนกำลังจะหมดสติและล้มลงรอความตาย สายตาก็พลันเหลือบไปเห็นพื้น
แอ่งเลือดที่เขาเพิ่งกระอักออกมา เมื่อถูกแสงเทียนส่องกระทบ กลับก่อเกิดเป็นพื้นผิวสะท้อนแสงพอดี
ผิวหน้าแอ่งเลือดไหวกระเพื่อมเล็กน้อย ราวกับกระจกสีแดงคล้ำ ซึ่งสะท้อนเงาร่างพร่าเลือนของเขาได้อย่างชัดเจน
ในห้วงที่สติเลือนราง ดวงตาของไอลินพลันเปล่งประกายแห่งความหวัง
เขารีบคุกเข่าลงกับพื้น หันกล่องการ์ดไปทางพื้นผิวสะท้อนแสงนั้น
แสงกระจกวาบขึ้น!
เข็มขัดเส้นหนึ่งปรากฏขึ้นที่เอวอย่างไร้ที่มา ก่อนจะค่อย ๆ รัดเข้าที่
ปากของไอลินเปื้อนเลือด ทว่ากลับเผยรอยยิ้มที่รอดพ้นจากความตายออกมา ดูบิดเบี้ยวอยู่บ้าง
เขากำกล่องการ์ดในมือแน่น รวบรวมแรงทั้งหมดที่มี แล้วเสียบมันลงในช่องการ์ดตรงเอว
“แปลง...ร่าง”
พลังจากโลกกระจกสะท้อนออกมา
เงาร่างในกระจกของเขี้ยวมังกรปรากฏขึ้นกลางอากาศ ก่อนจะค่อย ๆ ซ้อนทับลงบนร่างกายของเขา
เกราะสีดำสนิทปกคลุมร่าง ใต้หน้ากากตาข่าย ดวงตาประกอบสีแดงสว่างวาบขึ้น
เขี้ยวมังกร!
พิษในร่างถูกกดเอาไว้ในทันที ความเจ็บปวดทรมานราวกับใกล้ตายหายไป ทว่าความอ่อนแรงยังคงอยู่
ไอลินคุกเข่าอยู่หน้าแอ่งเลือด หอบหายใจเฮือกใหญ่ มุมปากใต้หน้ากากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม
เขาเงยหน้าขึ้น ดื่มด่ำกับความสุขแปลกประหลาดอยู่ชั่วครู่
ครู่หนึ่งผ่านไป เขาจึงลุกขึ้นยืน
“เวียร์ซี...” ไอลินพึมพำชื่อนี้เสียงต่ำ
เขี้ยวมังกรช่วยประคองชีวิตเขาไว้ได้เท่านั้น ส่วนยาถอนพิษที่แท้จริง ต้องไปหาตัวเจ้าหล่อนให้เจอ!
“ไอลิน ในเมื่อฉันเป็นคนเขียนชีวิตของนายให้เป็นแบบนี้ ฉันก็ย่อมช่วยเขียนมันขึ้นใหม่ได้เหมือนกัน”
ไอลินกำหมัดแน่น สัมผัสพลังที่อยู่ในร่าง
“ส่วนความคับแค้นที่นายได้รับ ฉันจะทวงคืนให้ ถือเป็นการชดเชยของฉันก็แล้วกัน”