รุ่งขึ้น เจียงโจวโจวตื่นขึ้นมาพร้อมดวงตายังไม่ค่อยลืม
เธอยกมือลูบศีรษะ ดูเหมือนจะนอนมานานเกินไป หัวยังรู้สึกหนืดหน่วง
ตอนลุกขึ้นนั่ง ร่างกายก็แสบซ่าไปทั้งตัว
ทันใดนั้น คิ้วเธอก็ขมวดเข้าหากัน
รีบดึงผ้าห่มออกแล้ววิ่งไปที่ห้องน้ำ
กระจกเหนืออ่างล้างหน้าสะท้อนใบหน้าของเธอ แก้มแดงระเรื่อ หางตาชื้นฉ่ำเล็กน้อย
เธอยกมือแซะเส้นผมที่รุงรังออก แล้วเปิดเผยลำคอออกมาเต็ม ๆ
ด้านข้างลำคอ ยังพอเห็นรอยแดงจาง ๆ หลงเหลืออยู่
เมื่อค่อย ๆ ดึงสายเปียบ้างบางบนไหล่ลง เจียงโจวโจวก็ขมวดตาแน่นขึ้น
เต็มตัวไปด้วยร่องรอยหลังจากค่ำคืนแสนหวิวหวาน……
เมื่อคืนไม่ใช่ฝันดี
และที่น่าอายยิ่งกว่าก็คือ……
เจียงโจวโจวมองตัวเองในกระจก ค่อย ๆ เม้มริมฝีปากล่างเบา ๆ ดวงตาแฉกชื้นยิ่งแลดูอายจนแทบไม่ถูก
เปลี่ยนชุดชั้นในเป็นชุดสะอาดแล้ว รู้สึกสดชื่นขึ้นทันที
แต่เสื้อผ้าที่เปื้อนนั้น……
เธอตักน้ำใส่อ่างแช่ซัก จัดการทุกอย่างอย่างเงียบ ๆ คนเดียว
ฟองสบู่สีขาวเกาะอยู่บนมือ เธอขยำถูอย่างตั้งใจ ไม่ทันสังเกตว่ามีใครบางคนเดินเข้ามาจากด้านหลัง
"ซักผ้าอยู่เหรอ คุณนาย"
โผล่มาเงียบ ๆ อีกแล้ว เจียงโจวโจวแทบหกอ่างน้ำทิ้ง