ทุกอย่างกำลังไหลไปในทางที่ควบคุมไม่ได้……
ข้อมือของเจียงโจวโจวถูกบีบจนเจ็บปวด รอยจูบแรงกระแทกทิ้งร่องรอยสีแดงน่าตกใจเอาไว้บนผิวของนาง
ชายหนุ่มเบื้องหน้าช่างแปลกหน้าเหลือเกิน
ดวงตาเย็นชาไร้อารมณ์นั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความใคร่ที่ไม่แม้แต่จะซ่อนเร้น
"จี้หยู่อัน......"
เจียงโจวโจวเรียกชื่อของเขาเบา ๆ พยายามปลุกเหตุผลสักนิดให้ตื่นกลับมา
"นายทำฉันเจ็บนะ"
น้ำเสียงของนางปนเปื้อนเสียงสะอึกสะอืน ดวงตาหม่นหมองถูกหมอกความชื้นลอยคลุม
ร่างของจี้หยู่อันหยุดค้างชั่วขณะ ปลายนิ้วลูบไล้ที่หางตาชุ่มชื้นของเจียงโจวโจว แล้วปลอบอย่างอ่อนโยน "เปาเป่ย ตอนที่นายร้องไห้นายสวยมาก อยากให้นายร้องไห้ไม่หยุดเลยจริง ๆ"
เขาก้มมองเด็กสาวที่ถูกกดไว้ใต้ร่าง เมื่อความกดดันที่สะสมมายาวนานได้รับการปลดปล่อยแล้ว ทุกอย่างก็พลันคุมไม่อยู่ในทันที
แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่แน่ใจว่าตอนนี้เขาเป็นปกติ หรืออาการกำเริบขึ้นมาอีกแล้ว?
ไม่อยากคิด อยากแค่ให้นางร้องไห้หนักกว่าเดิม
อยากฉีกเสื้อผ้าของนาง อยากฟังเสียงครางที่ทรมานของนาง อยากทิ้งร่องรอยของตัวเองเอาไว้ทั่วร่างนาง อย่างที่ลบไม่ออกตลอดกาล
เขายกมือเก็บเส้นผมที่แนบแก้มออกให้ ใบหน้าซีดน้อยตอนนี้เหงื่อชุ่ม สายตาที่มองเขาสั่นไหวด้วยความหวาดกลัวไม่สงบ
ดวงตาของเขาถูกทิ่มแทงจนเจ็บแปลบ น้ำเสียงเรียบสงบอ่อนโยนกลับสั่นคลอน "เปาเป่ย นายกลัวฉันหรือเปล่า?"