สมัยที่ยังเด็ก จี้หยู่อันเป็นเพียงเครื่องมือที่แม่ใช้ประโยชน์
ผู้หญิงที่ถูกผู้ชายคนนั้นทิ้งไปอยากรื้อฟื้นความรักเก่า เขาในฐานะลูกนอกกฎหมายที่ขึ้นไม่ได้โต๊ะจึงมีบทบาทให้ใช้สักเล็กน้อย
เขานอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยในโรงพยาบาล ส่วนอีกสองคนหมกมุ่นอยู่ในห้องพักฟื้นโดยไม่เหลือบมองเขาเลย
บางทีในสายตาของพวกนั้น เขาอาจเป็นแค่เด็กทารกที่ไม่รู้จักอะไร
และเขาก็จริง ๆ ก็ไม่รู้……
แต่วันที่เห็นผู้ชายคนนั้นเดินไปมาในบ้านโดยไม่ใส่เสื้อผ้า ร่างกายเขากลับรู้สึกขยะแขยงจนอ้วกขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
ความทรงจำภายหลังจางหายไปตามวัยที่เติบโตขึ้น แต่บางภาพกลับเหมือนฝังรากลึก ยิ่งเวลาผ่านไปยิ่งชัดเจนขึ้น และยิ่งน่าขยะแขยงขึ้น
นี่คือปัญหาทางจิตใจของเขา
เขาอยากสัมผัสเธอ อยากครอบครองเธอ
แต่กลับรู้สึกว่าสิ่งนั้นมันสกปรกน่าขยะแขยงเหลือเกิน แม้จะเป็นแค่ปฏิกิริยาทางสรีระปกติ ก็ยังทำให้เขารู้สึกเกลียดตัวเองอย่างรุนแรง
เขาไม่อยากทำให้เธอเสื่อมเสีย ไม่อยากทำให้เธอเปื้อน
ทว่าในส่วนลึกของจิตใจ กลับเปี่ยมด้วยความอยากทำลายที่แทบควบคุมไม่ได้
เขากลัวเหลือเกินว่าสักวันจะไปกันใหญ่
"เปาเป่ย ขอเวลาอีกหน่อยได้ไหม" ดวงตาของจี้หยู่อันแฝงความวิงวอน
"ฉันกำลังไปพบหมอ อย่ารังเกียจฉันได้ไหม"