แดนเหนือ ฤดูหนาวอันโหดร้าย
สุดปลายเทือกเขาอัลไต คือเขตไร้ผู้คนที่ถูกปกคลุมด้วยชั้นดินเยือกแข็งตลอดกาล
ที่นี่อยู่สูงจากระดับน้ำทะเล 4,300 เมตร หิมะปกคลุมตลอดปีไม่เคยละลาย อุณหภูมิยามค่ำคืนลดต่ำกว่า -40 องศาเซลเซียส
ลมบ้าคลั่งพัดพาเกล็ดน้ำแข็งหวีดหวิวผ่านซอกเขา กระแทกใบหน้าราวกับถูกคมมีดกรีด
สถานที่เช่นนี้ แม้แต่หมาป่ายังไม่อยากอยู่นาน กลับมีหน่วยป้องกันชายแดนที่เกรียงไกรที่สุดของอาณาจักรมังกรประจำการอยู่ นั่นคือกองกำลังพิเศษที่หนึ่งแห่งเขตทหารแดนเหนือ
ขณะนี้เป็นเวลา 02:17 น.
หน่วยปฏิบัติการพิเศษสิบสองนายกำลังหมอบซุ่มอยู่บนสันเขาที่ถูกพายุหิมะกลบ ทุกคนสวมชุดพรางสีขาวและตั้งใจควบคุมลมหายใจให้แผ่วเบาที่สุด
ปากกระบอกปืนพันเทปกันความเย็น ส่วนกล้องเล็งเคลือบสารป้องกันฝ้า
ในอุณหภูมิเช่นนี้ เหล็กจะเปราะ นิ้วมืออาจแข็งติดกับโลหะทันทีที่สัมผัส
แต่ทั้งสิบสองคนกลับนิ่งไม่ไหวติง ราวกับก้อนหินสิบสองก้อนที่งอกขึ้นกลางหิมะ
พวกเขาซุ่มอยู่ตรงนี้มาหกชั่วโมงแล้ว
「ท่านแม่ทัพมังกร เป้าหมายเข้ามาในระยะยิงแล้ว」
เสียงของทหารลาดตระเวนแนวหน้าดังขึ้นในหูฟัง แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน
เสียงนั้นกลมกลืนไปกับเสียงลม หากไม่ได้ผ่านการฝึกมาอย่างมืออาชีพ คงแยกไม่ออกด้วยซ้ำ
ชายที่อยู่หน้าสุดของขบวนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย
เขาดูอายุไม่ถึงสามสิบ ใบหน้าคมคายได้รูป โหนกคิ้วสูง ดวงตาคู่หนึ่งสงบนิ่งในความมืด ราวกับห้วงน้ำลึกสองแห่ง
ใบหน้ามีรอยแตกเล็ก ๆ จากความหนาวหลายเส้น ริมฝีปากแห้งจนลอก แต่เมื่อทอดสายตาผ่านกล้องเล็งไปยังหุบเขา ดวงตาคู่นั้นกลับสงบนิ่งจนเกือบเย็นชา
เขาชื่อหลินเป่ย
รหัสเรียกขาน: แม่ทัพมังกร
ผู้บัญชาการกองกำลังพิเศษที่หนึ่งแห่งเขตทหารแดนเหนือ และผู้บัญชาการสูงสุดของกองทัพแดนเหนือ
เขาบัญชาการทหารรักษาชายแดนสามแสนนาย ปกป้องชายแดนเหนือของอาณาจักรมังกรมาตลอดห้าปีเต็ม
ตลอดห้าปี เขานำกองกำลังสังหารทหารข้าศึกที่แทรกซึมเข้ามาได้ 47 ครั้ง สกัดกั้นการก่อการร้ายตามชายแดน 12 ครั้ง และสังหารผู้บัญชาการระดับสูงของศัตรู 6 นาย
ภายใต้การบัญชาการของเขา แนวป้องกันแดนเหนือไม่เคยเสียผืนแผ่นดินแม้แต่หนึ่งนิ้ว
กระทรวงกลาโหมมีรายงานประเมินลับสุดยอดฉบับหนึ่ง ซึ่งกล่าวถึงเขาไว้เพียงแปดคำว่า—
「เพียงคนเดียวอยู่แดนเหนือ ศัตรูนับหมื่นมิอาจรุกราน」
แต่เรื่องเหล่านี้ ไม่มีคนนอกคนใดล่วงรู้
ตัวตนที่แท้จริง รูปลักษณ์ และชื่อของแม่ทัพมังกร ล้วนถูกจัดเป็นความลับระดับสูงสุด
ในข้อมูลสาธารณะ แม่ทัพมังกรเป็นเพียงรหัสเรียกขาน ตำนาน และสัญลักษณ์ที่ทำให้ศัตรูหวาดผวา
ขณะนี้ ตำนานผู้นี้กำลังหมอบอยู่กลางหิมะที่อุณหภูมิต่ำกว่า -40 องศา จับตาหน่วยทหารข้าศึกที่กำลังลอบแทรกซึมอยู่ในหุบเขา
「ทั้งหมด 14 คน มีปืนกลมือเก็บเสียงกับเครื่องยิงจรวดต่อต้านรถถัง ผู้นำคือผู้บัญชาการหน่วยรบพิเศษของประเทศศัตรู รหัสเรียกขาน ‘หมาป่าสีเทา’」ทหารลาดตระเวนรายงานต่อ 「เป้าหมายน่าจะเป็นสถานีเรดาร์อีกฟากของภูเขา」
สถานีเรดาร์
หนึ่งในจุดยุทธศาสตร์หลักของระบบป้องกันภัยทางอากาศแดนเหนือ
หากถูกทำลาย ระบบเตือนภัยล่วงหน้าทั่วแดนเหนือจะเกิดช่องโหว่นานถึง 72 ชั่วโมง
นานพอให้ประเทศศัตรูลงมือได้สารพัด
หลินเป่ยละสายตาจากกล้องเล็ง แล้วกวาดตามองลูกทีมอีกสิบเอ็ดนายที่อยู่ด้านหลัง
ทุกคนล้วนเป็นทหารที่เขาฝึกฝนมากับมือ
ทุกคนผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วนเคียงข้างเขา
เขาไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงยกมือขวาขึ้น ส่งสัญญาณสามครั้ง—
โอบล้อม
กดดัน
กวาดล้าง
ดวงตาทั้งสิบเอ็ดคู่พลันสว่างวาบ ราวกับเปลวไฟที่ถูกจุดขึ้นในความมืด
「รับทราบ ท่านแม่ทัพมังกร!」ริมฝีปากขยับไร้เสียง แต่กลับเปี่ยมพลังยิ่งกว่าเสียงคำรามใด ๆ
ร่างสีขาวทั้งสิบสองร่างเคลื่อนไหวพร้อมกัน
พวกเขาเคลื่อนที่บนพื้นหิมะอย่างเงียบเชียบแทบไร้เสียง
พายุหิมะคือที่กำบัง ความมืดคือพันธมิตร
ทั้งสิบสองคนแบ่งเป็นสามกลุ่ม ค่อย ๆ เข้าปิดล้อมจากสามทิศทาง
หน่วยข้าศึกไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย
「หมาป่าสีเทา」เดินอยู่กลางขบวน เขาเป็นชายผิวขาวร่างสูงใหญ่ ใบหน้าพรางด้วยสีเข้ม
เขามีประสบการณ์โชกโชน เคยร่วมภารกิจแทรกซึมข้ามชายแดนมาแล้วเจ็ดครั้ง และถอนตัวกลับไปได้ทุกครั้ง
เขามั่นใจว่าครั้งนี้ก็จะเป็นเช่นเดิม
สิ่งเดียวที่เขาคาดไม่ถึงก็คือ ตั้งแต่วินาทีที่พวกเขาข้ามเส้นชายแดนเมื่อสามวันก่อน เส้นทางของพวกเขาก็ถูกแม่ทัพมังกรจับตาไว้แล้ว
การ「แทรกซึม」ตลอดสามวันนี้ เป็นเพียงกับดักที่แม่ทัพมังกรวางไว้เท่านั้น
เวลา 02:23 น.
หลินเป่ยเหนี่ยวไก
เสียงปืนทุ้มอู้อี้ดังขึ้นครั้งหนึ่ง แทบถูกกลบด้วยเสียงลมบ้าคลั่ง
รองหัวหน้าที่อยู่ข้างหมาป่าสีเทาเอียงศีรษะ ก่อนล้มลงบนพื้นหิมะโดยไร้เสียง
ขณะเดียวกัน เสียงปืนจากทั้งสามทิศก็ดังขึ้นพร้อมกัน—หรือพูดให้ถูกคือ ปืนไรเฟิลเก็บเสียงทั้งสิบสองกระบอกเปิดฉากยิงพร้อมกัน
ภายในหกวินาที กระสุนจากหลายทิศทางก็ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด
ข้าศึก 11 คนจากทั้งหมด 14 คนล้มลงตั้งแต่การยิงระลอกแรก ส่วนอีกสามคนซึ่งรวมหมาป่าสีเทาด้วย อาศัยปฏิกิริยาตอบสนองอันรวดเร็วกลิ้งไปหลบหลังโขดหิน
หมาป่าสีเทาตอบสนองได้รวดเร็วจริง ๆ
ปืนกลมือเก็บเสียงในมือเขาเริ่มยิงสะเปะสะปะทันทีขณะกลิ้งตัว กระสุนกระทบพื้นหิมะจนฟุ้งเป็นละอองสีขาว
แต่การโต้กลับระดับนี้ไม่มีความหมายต่อหน่วยของแม่ทัพมังกรเลย
หลินเป่ยลุกขึ้น
เขาไม่คิดจะซ่อนตัวอีกต่อไป ยืนขึ้นตรง ๆ แล้วถือปืนเดินมุ่งหน้าสู่หุบเขา
พายุหิมะซัดใบหน้า แต่เขาไม่แม้แต่จะกะพริบตา
หมาป่าสีเทามองเห็นภาพนั้นผ่านรอยแยกของโขดหิน—ชายคนหนึ่งเดินฝ่าพายุหิมะเข้ามา ฝีเท้ามั่นคง ปลายกระบอกปืนลดต่ำ ราวกับกำลังเดินเล่นอยู่ในสวนหลังบ้านตัวเอง
ท่าทีผ่อนคลายเช่นนั้นทำให้หมาป่าสีเทาหนาววาบไปถึงสันหลัง
เขาเป็นทหารมาสองสิบปี เคยพบยอดฝีมือมานับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยเห็นใครเดินฝ่าห่ากระสุนด้วยท่าทางเช่นนี้มาก่อน
นั่นไม่ใช่ความกล้าหาญ แต่เป็นความมั่นใจอย่างสิ้นเชิง—ชายผู้นี้มั่นใจว่าไม่มีลูกกระสุนใดในที่นี้ยิงถูกเขาได้
หมาป่าสีเทากัดฟัน ล้วงระเบิดมือออกมา ดึงสลักนิรภัยแล้วโผล่ตัวออกไป—
กระสุนหนึ่งนัดยิงเข้าใส่ข้อมือเขาอย่างแม่นยำ
ระเบิดมือหลุดจากมือ กลิ้งไปบนพื้นหิมะ
หลินเป่ยเตะระเบิดให้ลอยออกไป มันระเบิดกลางอากาศ เปลวไฟสีส้มแดงวาบขึ้นท่ามกลางพายุหิมะ ก่อนดับลงในชั่วพริบตา
หมาป่าสีเทากุมข้อมือที่ขาด ร้องโหยหวนขึ้นคำหนึ่ง เมื่อเงยหน้าขึ้น กระบอกปืนก็จ่ออยู่กลางหว่างคิ้วแล้ว
หลินเป่ยก้มมองเขา แววตาสงบนิ่ง
「ภารกิจล้มเหลวแล้ว」หลินเป่ยกล่าวด้วยภาษาของอีกฝ่ายอย่างคล่องแคล่ว
แววหวาดกลัววาบผ่านดวงตาของหมาป่าสีเทา ก่อนเปลี่ยนเป็นความคลุ้มคลั่ง
เขาใช้มือซ้ายที่ยังปกติดึงมีดสั้นจากเอวอย่างแรง แทงเข้าที่ท้องของหลินเป่ย—
ปัง
เสียงทุ้มอู้อี้ดังขึ้น
ร่างของหมาป่าสีเทาค่อย ๆ ทรุดลงบนพื้นหิมะ รูม่านตาค่อย ๆ หมดประกาย
หลินเป่ยลดปืนลง แล้วพ่นลมหายใจสีขาวออกมา
การต่อสู้ตั้งแต่เริ่มจนจบใช้เวลาเพียง 1 นาที 47 วินาที
ข้าศึก 14 คน ถูกสังหารทั้งหมด
ฝ่ายตนไม่มีผู้บาดเจ็บหรือเสียชีวิต
「ท่านแม่ทัพมังกร!」จ้าวหู่ รองผู้บัญชาการ วิ่งมาจากตำแหน่งโอบล้อมด้านข้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น 「เก็บกวาดเรียบร้อยแล้ว กวาดล้างหมดทั้งหน่วย! ยึดปืนกลมือเก็บเสียงได้ 14 กระบอก เครื่องยิงจรวด 2 กระบอก และอุปกรณ์สื่อสาร 1 ชุด」
「ค้นแผนที่เส้นทางแทรกซึมกับแผนผังการวางกำลังโดยละเอียดของสถานีเรดาร์ได้จากตัวหมาป่าสีเทา」
หลินเป่ยรับแผนผังการวางกำลังมา กวาดตามองครู่หนึ่ง คิ้วขมวดเล็กน้อย
แผนที่นี้ละเอียดเกินกว่าขอบเขตของการลาดตระเวนหาข่าวตามปกติ
หมายความว่า ภายในหน่วยของพวกเขาอาจมีสายลับของฝ่ายศัตรู
เรื่องนี้ต้องตรวจสอบ แต่ไม่ใช่ตอนนี้
「เก็บกวาดพื้นที่ นำหลักฐานทุกชิ้นกลับไปด้วย」หลินเป่ยพับแผนผังเก็บใส่กระเป๋า น้ำเสียงแหบพร่าแต่สงบนิ่ง 「กลับค่าย」
「รับทราบ!」
ทั้งสิบสองคนเริ่มเก็บกวาดสนามรบอย่างเป็นระเบียบ
พวกเขาทำตามขั้นตอนนี้มานับครั้งไม่ถ้วน ทุกคนรู้หน้าที่ของตัวเองดี
หลินเป่ยยืนนิ่งอยู่กับที่
พายุหิมะยิ่งทวีความรุนแรง
ชุดพรางสีขาวของเขาเปื้อนเลือดหมาป่าสีเทาจนทั่ว เลือดแข็งตัวอย่างรวดเร็วในอากาศที่ต่ำกว่า -40 องศา กลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีน้ำตาลเข้ม
เขาถอดถุงมือ ขยับนิ้วมือที่แข็งทื่อเพราะความหนาวเล็กน้อย
ข้อมือซ้ายเผยให้เห็นเชือกแดงเส้นหนึ่งที่ถักอย่างหยาบ สีซีดจางจนเกือบขาว ปมเชือกสึกหรออย่างหนัก เห็นได้ชัดว่าสวมติดตัวมาหลายปี
เชือกแดงเส้นนี้ช่างขัดแย้งกับดินแดนหิมะที่เต็มไปด้วยการเข่นฆ่าแห่งนี้
หลินเป่ยก้มมองเชือกแดง ไม่พูดอะไร แล้วสวมถุงมือกลับเข้าไป
ครึ่งชั่วโมงต่อมา หน่วยปฏิบัติการพิเศษกลับมาถึงค่ายชั่วคราวหลังสันเขา
ค่ายตั้งอยู่ในถ้ำหินธรรมชาติ ปากถ้ำถูกพรางด้วยตาข่ายพรางและหิมะ ภายในมีเครื่องทำความร้อนแบบพกพาและอุปกรณ์สื่อสาร
หลินเป่ยเพิ่งนั่งลง ทหารสื่อสารคนหนึ่งก็วิ่งเหยาะ ๆ เข้ามา
「ท่านแม่ทัพมังกร มีพัสดุส่งมาจากด้านหลัง」
ทหารสื่อสารประคองห่อพัสดุขนาดไม่ใหญ่นักไว้ในมือ ห่อด้วยกระดาษสีน้ำตาลและคลุมพลาสติกกันน้ำไว้อีกชั้น
ด้านบนติดใบปะหน้าพัสดุไปรษณีย์สำหรับประชาชน ที่อยู่ผู้ส่งคือ—