ไม่มีใครกล้าตอบโต้ เฮาต้าลี่สร้างแรงกดดันให้คนในลานซื่อเหอหยวนมากเกินไปจริงๆ
สุดท้ายก็ยายหูหนวกเป็นคนเอ่ยปาก นางลืมตาขึ้นมองเฮาต้าลี่แวบหนึ่ง
“คนตระกูลซู เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับแก ยายพูดแล้ว แกนั่งลงเถอะ”
ยิ้มให้คนไม่ผิด เฮาต้าลี่หัวเราะแหะๆ “ได้ ยังมีคนที่รู้จักกาลเทศะอยู่บ้าง”
พอเฮาต้าลี่นั่งลง ยายหูหนวกก็หันไปมองหยานปู้กุ้ย “หยานปู้กุ้ย ยายขอลองถามแกสักประโยค แกจะชดใช้หรือไม่ชดใช้?”
หยานปู้กุ้ยเงยหน้ามองยายหูหนวกแวบหนึ่ง คำว่าไม่ชดใช้ สองคำนั้นยังไงก็ไม่กล้าพูดออกไป ได้แต่ทำหน้าซีดเซียวพูดว่า
“ยายครับ ผมชดใช้ ผมชดใช้!”
ยายหูหนวกพยักหน้า “ได้ แกยอมชดใช้ก็พอแล้ว”
“ไม่ใช่แค่ฉันคนเดียว ยังต้องซื้อไก่ให้ไห่จงหนึ่งตัว เพื่อขอโทษเขาด้วย”
หยานปู้กุ้ยได้ยินคำพูดนี้แทบจะร้องไห้ แต่ก็ยังอดกลั้นไว้ “ได้ ผมยอม!”
ยายหูหนวกได้ยินว่าหยานปู้กุ้ยตกลงแล้ว ก็เหลือบมองอู๋เสี่ยวเหมยที่อยู่ข้างๆ “เอาล่ะ กลับบ้านเถอะ ยายเหนื่อยแล้ว!”
ป้าใหญ่อู๋เสี่ยวเหมยเหมือนสาวใช้ของยายหูหนวก พอได้ยินคำพูดนี้ก็รีบเข้าไปประคองยายหูหนวกกลับบ้านทันที
หลิวไห่จงได้ยินว่าตัวเองได้ไก่หนึ่งตัวด้วย ก็ยิ้มแฉ่งลุกขึ้นยืนพูดว่า “เอาล่ะ เอาล่ะ ไม่มีอะไรแล้วก็แยกย้ายกันกลับได้”
พูดจบ หลิวไห่จงก็เดินนำออกไปก่อน คนในลานเห็นสภาพแบบนี้ ก็พากันลุกขึ้นเดินตามออกไปทีละคน