ผ่านไปครู่หนึ่งถึงได้ตั้งสติแล้วยิ้มตอบ "ไม่เหนื่อย!"
ซูหนิงหยานยื่นมือไปจับมือของเฮาต้าลี่ มองหน้าเขาอย่างจริงจังแล้วพูด "ต่อไปอย่าหักโหมขนาดนั้นอีก"
"บ้านเราไม่ได้จนขนาดนั้น นายไม่ต้องพยายามหนักขนาดนั้นก็ได้"
เฮาต้าลี่โบกมือ "เฮ้ย ไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วง ฉันมีแรงเหลือเฟือ"
ซูหนิงหยานได้ยินว่าเฮาต้าลี่ไม่ฟังคำพูดของตัวเอง คิ้วสวย ๆ ก็ขมวดขึ้นมาทันที
เฮาต้าลี่เห็นก็ยื่นมือไปลูบคิ้วของซูหนิงหยาน "ได้ ๆ ฉันรู้แล้ว นายวางใจเถอะ ฉันสัญญากับนาย แล้วต่อไปจะไม่ทำงานหนักขนาดนั้นอีก โอเคไหม?"
ซูหนิงหยานได้ยินเฮาต้าลี่พูดแบบนั้น คิ้วก็คลายออก ยกตะเกียบคีบเนื้อเคี่ยวเครื่องใส่ชามของเฮาต้าลี่
"กินข้าว! ต่อไปห้ามไม่ฟังคำพูดฉันเด็ดขาด!"
เฮาต้าลี่หัวเราะแหะ ๆ "ได้ ต่อไปฉันรับรองเชื่อฟัง"
บ้านตระกูลหยาน หลังจากหยานปู้กุ้ยกลับมาก็ได้ยินเรื่องวันนี้ จึงวิ่งออกไปดูข้างนอก เห็นเห็ดบนหลังคาบ้านของซูหนิงหยาน
ความคิดเล็ก ๆ ในใจก็เริ่มขยับขึ้นมา พรุ่งนี้ก็วันเสาร์แล้ว บ้านตัวเองมีจักรยาน พอดีจะพาหยานเจี๋ยเฉิงสองพี่น้องไปด้วย หาเห็ดกลับมาสักหน่อย หยานปู้กุ้ยไม่ได้คิดจะเอาไว้กินเอง เขาเตรียมเอาไปขาย
หยานปู้กุ้ยเริ่มคิดแผนการแล้วว่า เก็บเห็ดกลับมาแล้ว จะเอาไปขายที่ไหน?