เฮาต้าลี่ไม่ได้แปลกใจอะไร หลิวกวงเทียนกับหยานเจี๋ยเฉิงอยู่ตรงนั้น เรื่องที่ตัวเองได้เงินห้าหยวน ไม่มีทางที่คนจะไม่รู้
ได้ยินคำพูดของหยางรุ่ยหัว เฮาต้าลี่หัวเราะเบา ๆ "ก็พอใช้ได้ นี่เป็นเงินเหนื่อย ไม่ได้มีทุกวันหรอก"
ตอนที่พูด ก็บังเอิญเห็นข้างบ้านของหยานปู้กุ้ยมีบันไดไม้อยู่ตัวหนึ่ง เขาจึงเอ่ยปากขึ้น "ขอใช้บันไดไม้ของพวกคุณหน่อยได้ไหม?"
หยางรุ่ยหัวได้ยินคำพูดนี้ หันกลับมามองหนึ่งครั้ง ตั้งใจจะปฏิเสธอยู่แล้ว ของของบ้านเกาหยานพวกเขาไม่ได้ให้ใครยืมง่าย ๆ ขนาดนั้น
แต่พอคิดถึงที่หยานปู้กุ้ยบอกตัวเอง ให้ตัวเองสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับเฮาต้าลี่
ก็รีบเอ่ยปาก "ได้ จะใช้ก็เอาไปใช้สิ"
"แต่นายเอาบันไดไปทำอะไร หลังคารั่วหรือไง?"
เฮาต้าลี่ส่ายหน้า "เปล่า เมื่อสองวันก่อนผมเข้าเขาไปครั้งหนึ่ง เก็บเห็ดมาบ้าง จะได้ตากไว้ เก็บไว้หน้าหนาวเป็นกับข้าวเพิ่มอีกอย่าง"
หยางรุ่ยหัวพอได้ยินก็สนใจขึ้นมาทันที "โอ้ย บนเขายังเก็บเห็ดได้ด้วยเหรอ?"
เฮาต้าลี่พยักหน้า "ได้สิ ตอนนี้เดือนเจ็ดแปด เห็ดบนเขาก็เยอะอยู่"
หยางรุ่ยหัวเดินเข้าไปใกล้เฮาต้าลี่ แล้วถามขึ้น "นั้น...นายไปเก็บเห็ดที่ไหน บอกฉันหน่อยได้ไหม"
เฮาต้าลี่พูดอย่างไม่ใส่ใจ "ได้สิ อยู่แถวเหมินโถวโกว ถ้าจะไปก็ไปได้"