ลัวเวยได้ยินคำนี้ก็ยิ้มออกมา "ได้ๆๆ ข้าจะให้คนทำทันที อย่างมากอาทิตย์เดียวก็เสร็จให้เจ้า"
เฮาต้าลี่พยักหน้า "ข้าไม่รีบหรอก แต่ขวามีข้อกำหนดอย่างหนึ่ง คุณภาพต้องผ่านมาตรฐาน"
"อย่าเอาของพังๆ มาหลอกข้าก็แล้วกัน"
ลัวเวยตบหน้าอกตัวเอง "วางใจได้เลย พี่น้องข้าก็หากินทางนี้อยู่ ไม่ทำลายป้ายของตัวเองหรอก"
"ไก่ป่ากับกระต่ายป่า"
เฮาต้าลี่พูดต่อ "เหมือนที่พูดไว้คราวก่อน ข้าส่งไปให้ที่บ้าน"
"ประมาณสิบห้านาที สิบห้านาทีหลังจากนี้ข้าส่งไปให้ได้เลย"
ลัวเวยยิ้มแฉ่ง "ได้ ข้าก็รอเจ้าแล้วกัน"
เฮาต้าลี่คิดไปคิดมา รู้สึกว่าจัดการของที่ต้องใช้ให้ครบในทีเดียวดีกว่า
ก็พูดต่อ "อีกอย่าง ข้าต้องการหม้อเหล็กหนึ่งใบ กับผ้าห่มเก่าๆ อีกหนึ่งชุด ถ้าเจ้าพอจะมี ขอให้เตรียมให้ข้าด้วยได้ไหม?"
หม้อหนึ่งใบกับผ้าห่มหนึ่งชุด สำหรับคนอื่นอาจจะยาก แต่สำหรับลัวเวยแล้วไม่มีปัญหาอะไรเลย
ลัวเวยรีบพูดทันที "ไม่มีปัญหา เดี๋ยวข้าจะเอาของไปส่งให้ที่บ้าน"
คุยกันจบ เฮาต้าลี่ก็ออกจากตลาดนกพิราบ ไปเดินเล่นข้างนอกสักรอบ ก่อนจะไปที่บ้านลัวเวย แต่พอเจอกันสองคนก็เกิดเรื่องน่าอายขึ้น นั่นคือเงินของเฮาต้าลี่ไม่พอ
เฮาต้าลี่เอาไก่ป่าออกมาสองตัว กระต่ายสองตัว รวมกันแล้วไม่ถึงสิบแปดหยวน แต่ผ้าห่มกับหม้อเหล็กที่ลัวเวยเตรียมให้ต้องยี่สิบแปดหยวน ไม่ต้องพูดถึงเงินมัดจำลูกศรเลย ตอนที่เฮาต้าลี่กำลังคิดว่าจะเอาเงินดอลลาร์ออกมาดีไหม