ซูหนิงหยานชี้หน้าเฮาต้าลี่ "จะเป็นแบบนั้นก็ยิ่งดี เธอห้ามปิดบังฉันเด็ดขาดนะ"
เฮาต้าลี่ยกมือขึ้น "วางใจได้เลย ผมไม่มีวันปิดบังคุณหรอก"
ซูหนิงหยานถามต่อ "งั้นเธอหาคนที่จะตีหัวลูกศรให้เจอแล้วหรือยัง?"
"ถ้ายังไม่มีฉันก็ช่วยหาได้นะ ฉันทำงานที่โรงงานรีดเหล็ก อยากหาคนมาตีหัวลูกศรสักสองสามอันก็ไม่ยากเลย"
เฮาต้าลี่ยิ้ม "ไม่ต้องหรอก ผมให้คนที่ตลาดนกพิราบทำให้ก็พอแล้ว"
"แต่อาจต้องรออีกสองสามวัน พอถึงวันเสาร์ค่อยเข้าเขาอีกทีก็ได้"
"สองสามวันนี้ผมจะอยู่เดินเล่นในตัวเมือง ดูซิว่าจะหางานทำได้หรือเปล่า"
ซูหนิงหยานนอนลงใหม่แล้วพูด "ไม่ต้องไปหาหรอก เธอพักผ่อนให้เต็มที่เถอะ อีกไม่กี่วันเข้าเขาล่าสัตว์สักตัวกลับมาก็พอแล้ว"
เฮาต้าลี่หัวเราะ "ได้ งั้นพรุ่งนี้ผมก็จะออกไปเที่ยวทั่วเล่นสักหน่อย"
เช้าวันรุ่งขึ้นเฮาต้าลี่ยังตื่นแต่เช้าตามเคย พอกินข้าวเช้าเสร็จก็ขี่จักรยานคันใหม่ที่เพิ่งซื้อมาส่งซูหนิงหยานกับซูเสี่ยวเสี่ยวไปที่โรงงานรีดเหล็ก
ส่งทั้งสองคนเสร็จแล้ว เฮาต้าลี่ก็เตรียมหาที่สำหรับหลอมเนื้อแบดเจอร์
มีจักรยานก็เร็วกว่าเยอะ ไม่นานก็ถึงชานเมือง หาที่เหมาะสมได้แห่งหนึ่ง
มีลำธารเล็ก ๆ ข้าง ๆ เป็นป่าละเมาะ พอดีเลยจะจัดการเจ้าแบดเจอร์ตรงนี้ แล้วเข้าไปในป่าละเมาะเพื่อหลอมน้ำมัน
ปล่อยหนูน้อยออกไปสำรวจรอบ ๆ ก่อน แล้วตัวเองก็หยิบแบดเจอร์สองตัวออกมาจากพื้นที่เก็บของมาเริ่มจัดการ
ลอกหนัง แล้วขูดเอาไขมันชั้นบนออกให้หมด ส่วนเนื้อที่เหลือก็เก็บไว้ได้