หวนหนิงอวี่รู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมาทันที
นางจดจำได้ว่าเสี้ยหลิมในชาติปางหน้ามิได้ให้นางขึ้นร่วมรถมาศเดียวกัน
วันนั้นในชาติก่อน เมื่อเสี้ยหลิมจับได้ว่านางลอบพลาดกับเสิ่นจิ้งอวี่ นางตกใจจนหน้าซีดเผือด แต่เขามิได้เอ่ยวาจาใดเลย เพียงสั่งคนหามนางทิ้งไว้บนรถมาศคันหลัง แล้วเส้นทางผ่านทางหลวง ลำบากลำบนกว่าหลายวันจึงเดินทางถึงราชธานีแห่งต้าหมิง
หรือว่าการเปลี่ยนแปลงท่าทีของนางจะเป็นเหตุให้เกิดความแปรปรวนภายหลัง?
จิตใจของหวนหนิงอวี่จมดิ่งลง
ไม่ว่าเช่นไร ในใจนางยังคงขัดขืนอย่างสุดซีกที่จะต้องร่วมรถมาศกับเสี้ยหลิม
เพียงจะเปิดปากปฏิเสธ ฟู่เสวียนผู้ยืนเบื้องหลังกลับคว้าเชือกป่านที่ผูกปมไว้ด้านหลังของนางขึ้นมาเสียก่อน
ครั้งก่อนยังนับถือนางเป็นธิดาลูกหลานของเรือนสกุลเสี้ย แต่บัดนี้นางล่วงละเมิดเกียรติแห่งตระกูลที่สืบทอดมาร้อยปี เปรียบเสมือนหนูตีนเปียกผ่านถนน บ่าวไพร่ทั้งเรือนสกุลเสี้ยมองนางด้วยความโกรธเกรี้ยว
ชั่ววูบเดียวหวนหนิงอวี่ก็สูญเสียดุลยภาพ ถูกฟู่เสวียนโยนลงบนรถมาศของชายผู้นั้นอย่างไร้ซึ่งความเมตตา
หลังขว้างหญิงไร้ยางอายผู้นี้ทิ้งแล้ว ฟู่เสวียนก็ถือดาบประจำกายนั่งลงบนสัปทานรถด้วยใบหน้าเย็นชา
หวนหนิงอวี่ร่วงลงกระแทกพื้นจนครางในลำคอ
สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือชายชายกระโปรงสีหิมะของชายผู้นั้น และรองเท้าบู๊ตสีครามปราศจากฝุ่นละออง
บนโต๊ะเครื่องเขินวางขิมโบราณเครื่องหนึ่ง
เตาธูปสีม่วงน้อยลอยควันธูป ชายผู้เยี่ยงอยคอดก้ำนั่งอยู่ในรถก้มพระเนตรอ่านหนังสือในมือ
ส่วนนางมือทั้งสองถูกมัด มิอาจพยุงร่างขึ้นได้ จำต้องยอมจำนนอยู่ในท่าเช่นนั้นต่อหน้าเท้าของเขา
รอบด้านเงียบสงัดจนน่าสะพรึง
มีเพียงเสียงหลับหน้ากระดาษดังแผ่วจากเบื้องบน
หวนหนิงอวี่ระตูระโห่เย็นเหงื่อ ตระกูลสกุลใหญ่ย่อมใส่ใจเกียรติยศเป็นที่สุด และเสี้ยหลิมผู้เป็นศษย์น้องใหญ่สุดของเรือนสกุลเสี้ย ไม่เพียงเข้มงวดกับตนเอง หากยังเข้มงวดกับเหล่าน้องน้องเครือญาติอย่างยิ่ง
ไม่อาจล่วงรู้ว่าเขาจงใจเรียกนางขึ้นมาบนรถมาศ จะหาวิธีลงทัณฑ์นางอย่างหนักหน่วงหรือไม่
นางตั้งตัวเตรียมพร้อมรับศึก หายใจไม่กล้าหายให้เต็มอุรา ประหนึ่งสัตว์รอดอับจนในป่าที่บาดเจ็บแล้วเผชิญเสือร้ายย่อมต่อสู้เพื่อความอยู่รอดอย่างสุดชีวิต
แต่นางต้องแอบหลบหนีพลบนักขี่ม้าของสกุลเสี้ยมาตั้งแต่เช้าเพราะความเร้นลับหนีออกจากบ้าน วันนี้ยังมิได้แตะอาหารสักคำ อุราและหลังแนบสนิทกันแล้ว ประกอบกับความสะพรึงกลัวต่อเสี้ยหลิม ยังผลให้นางเวียนศีรษะตาพร่าเลือน
ภาพเบลอ ๆ ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของหวนหนิงอวี่
ไม่นานนัก เปลือกตากลับค่อย ๆ หนักอึ้งลงจนปิดสนิท
หวนหนิงอวี่ผู้หมดสติมิเคยคิดเลยว่านางหมดสติเพราะหิว
มูลเหตุคงเพราะได้พบเสี้ยหลิมวัยเพียงระดับเก้าอายุครบเต็ม ความสะพรึงทำให้นางฝันร้ายยาวนาน
ความฝันนั้นพานางย้อนคืนไปเมื่อนานมาแล้ว
ชีวิตที่ล่องลอยผันผ่าน ใบหน้าอันเย้ายวนเกินใครของนางทำให้นางเป็นที่หมายปองของชนทั้งปวง ดึงดูดผึ้งผีเสื้อ บุรุษแม้แต่องค์รัชทายาทหรือบุตรเจ้าตระกูลต่างยินดีก้มหัวเป็นข้ารับใช้ปราบเท้านาง
แต่หนทางแห่งบุญและบาปมักมาพร้อมกัน ชาติก่อนเมื่อเดินทางเข้าราชธานี นางได้เห็นความรุ่งเรืองไพศาลของกรุง จนถูกราตรีสมบัติลวงตา
ก็ในยามนั้นเองที่นางได้พบเสี้ยหลิมเป็นครั้งแรก
คราวเข้าเรือนถวายพระพรท่านผู้เป็นย่าใหญ่สกุลเสี้ย นางเห็นเหล่าผู้สูงศักดิ์เต็มห้องด้วยราชศักดิ์อันงดงาม ส่วนนางในเครื่องแต่งกายสากสากรรจัน ยังไม่เทียมเท้ารองเท้าหนึ่งข้างของท่านเหล่านั้น จึงอับอายก้มหัว ใจคอไม่ดี
ไม่มีผู้ใดเหลียวมองธิดาลูกหลานผู้นี้ด้วยดวงตาที่เท่าเทียมเลย
ราวกับเสียงอังกฤษยินดีของบ่าวหญิงดังขึ้น "ศษย์น้องใหญ่องค์แรกท่านกลับมาแล้ว!"
หลายวันก่อนหน้านั้นเองได้ข่าวมาว่า ศษย์น้องใหญ่เสี้ยหลิมได้ชั้นเยี่ยมในการสอบฮุ่ยเหวิน
เมื่อได้ยินดังนั้น ผู้คนในห้องทั้งปวงตื่นเต้นยินดีกันถ้วนหน้า
ท่านผู้เป็นย่าใหญ่สกุลเสี้ยแม้กระทั่งลุกขึ้นจากเก้าอี้ไท่ซือ
หวนหนิงอวี่เหลียวกลับไป ก็เห็นบุรุษในฉลององค์ไหมแพรและเข็มขัดหยกก้าวข้ามแสงจันทร์เข้ามาที่ประตู
เสี้ยหลิมผู้เพิ่งได้ชั้นฮุ่ยอวี่แห่งการสอบชุนเวินนั้นสุขุมเรียบเฉย กายสวมฉลององค์ครามลายเมฆคอกลม ผ่องใสประดุจพระจันทร์หลังฝน ราวกับมีหิมะเย็นยะเยือกปกคลุมคิ้วและเนตร ประดุจพระแสงมีค่าชวนขวัญหนี้ดลบาล เปล่งแสงเยือกเย็บ
ไม่ช้า มีธิดาสาวเข้ามาแนะนำตัวต่อหน้าเขา
ผู้นั้นได้ฟังดังนั้น จึงหันมองมาอย่างเรียบเย็น "ธิดาลูกหลานสายไกลงั้นรึ..."
นางยืนต่ำต้อยท่ามกลางเหล่ากุลสตรี ประหนึ่งลอบแลได้แต่พระเจ้าแผ่นดินหลวง ตั้งอยู่อย่างนั้น พอเห็นสายตาเขาเบือนมา ก็ตกใจก้มหน้ามองแต่ปลายเท้ารองเท้า ราวกับการที่ได้มองเขาอีกสักครั้งเป็นการล่วงละเมิด
เสี้ยหลิมเพียงชำเลืองมองนางหนึ่งครั้ง ก็ถอนสายตาคืน
ต่อจากนั้น การเผชิญหน้าระหว่างนางกับเสี้ยหลิมยิ่งเพิ่มพูนขึ้นเป็นลำดับ
ด้วยความมุทะลุเกินตัว นางสร้างเรื่องชู้สาวอยู่ทุกแห่งหน ทุกค่ำคืนที่องค์รัชทายาทหรือซื่อจื่อส่งนางกลับเรือน ครั้นนางตื่นตระหนกอยากลัดเลาะสวนกลับไปยังเรือนของตน ในลานเรือนที่เคยเงียบสงัดยามราตรีย่อมมีเสียงขิงดังกังวานขึ้นมาเสมอ จนแทบวิญญาณแตกสลาย
เหลียวกลับไป ก็เห็นเงาร่างสีหมึกดำปรากฏขึ้นในศาลาเมื่อใดไม่รู้ เสี้ยหลิมไม่ใช่กำลังบรรเลงขิงใต้แสงจันทร์ ก็คือถือสำรับหนังสือในมือ
หรือไม่ก็คือคราวที่นางเหยียบเหล่าดอกท้อร่วงจนหมดสิ้น แล้วขึ้นสู่ตำแหน่งฮองเฮาของมู่หรงเซินได้สำเร็จ กลายเป็นศัตรูกับตระกูลสกุลเสี้ยทั้งเผ่า ขณะนั่งเยี่ยงอยบนเยี่ยงพระราชสำรวจในวังหลวง ได้พบกับเสี้ยหลิมผู้ขณะนั้นดำรงตำแหน่งจงซูเช่อหลางชั้นสี่
ขณะนั้นเขายืนท่ามกลางเหล่าขุนนางสวมผู่เถา คารวะนางอย่างเงียบสงบประดุจนิ่งน้ำในบ่อลึก หลายเดือนที่มิได้พบ กายเขายังคงขาดสะอาดราวก่อนหน้า เป็นดอกบัวผุดขึ้นจากโคลนตมมิได้เปรอะเปื้อน
นางตั้งใจเงยมือขึ้น สั่งหยุดเยี่ยงพระราชสำรวจ
นางเหลียวด้วยดวงเนตรเย้ายวน อ้างเหตุ "พิธีรีตองยังบกพร่อง" ลงทัณฑ์ให้เขาคุกเข่าคำนับอยู่กลางทางหลวงในวังนานนับไม่ถ้วน
วันนั้นเป็นวันที่หนาวเหน็บยิ่งกว่าใครในฤดูหนาวยังลึก หิมะใหญ่โหมตกลงมาในเดือนสุดท้ายแห่งฤดูหนาว ยามนั้นเพิ่งเสร็จศึกเข้าเฝ้าเช้า ตลอดทางหลวงในวังไปมามีแต่เหล่าเพื่อนขุนนางหรือศัตรูทางการเมือง การกระทำเช่นนั้นย่อมเป็นการดูหมิ่นอันใหญ่หลวงต่อเสี้ยเช่อหลางผู้เพิ่งรับตำแหน่งใหม่
แต่สิ่งที่หวนหนิงอวี่มิได้คาดคิดคือ เสี้ยหลิมมิหวั่นไหวต่อทั้งเกียรติและอัปยศ ก้มเนตรคุกเข่าอยู่เช่นนั้น ปล่อยให้หิมะบาง ๆ ตกบนขนตายาวที่ปรี่ลงแล้วหลอมเป็นหยดน้ำ ความหนาวเหน็บทำให้ริมฝีปากคล้ำเขียว แต่แผ่นหลังกว้างยังตรงสูงมิเอนงอ ท่าทางสำรวมสงบ สูงส่งเด็ดเดี่ยวประดุจต้นสน
หวนหนิงอวี่เหลียวด้วยดวงตาเย็นชา ช่างเป็นกระดูกอันเด็ดเดี่ยวไม่ยอมแอ่นค้อมเสียจริง!
ในที่สุดเสี้ยหลิมผู้คุกเข่าคำนับครบสองชั่วยามก็ล้มลงกลางทางหลวงในวัง ครั้นกลับถึงเรือนสกุลเสี้ยก็เป็นไข้ไม่ลง กล่าวกันว่ายังสืบโรครากหนาติดตัวมาจนบัดนี้
ยังมีอีกคราวที่นางอัธยาศัยชั่วร้ายเต็มเปี่ยม สุ่มสี่สุ่มห้าจับคู่สมรสให้ผิดฝาผิดตัว อาศัยพระราชอำนาจบังคับพระราชทานคู่ครองคนหนึ่งให้แก่เขา
งานเลี้ยงดอกโบตั๋นในวังหลวง บุตรีพี่น้องของเสี้ยหลิมนามเสี้ยเมี้ยวหยุนไม่เกรงใจฐานันดร แดงก่ำทั้งดวงตาต่อว่านางอย่างโกรธเกรี้ยวว่าสุ่มผูกเชือกแดงจนทำลายชีวิตเสี้ยหลิมทั้งชีวิต
ยามนั้นนางเอนอิงอยู่บนเก้าอี้กุ้ยเฟย เสียงหัวเราะสั่นเครือ มือลูบไล่แมวเปอร์เซียแดนตะวันตกในอ้อมอก ดวงเนตรเย้ายวนเหลียวมองลงไปยังเสี้ยหลิมผู้เงียบงันผู้เดียวเบื้องล่าง
"ศษย์พี่ มีข้อขัดข้องในพระทัยหรือไม่?"
ท้องฟ้าแจ่มใส แสงตะวันส่อง เขาในฉลององค์ขุนนางสีแดง มิถอยมิท้วง บริสุทธิ์ประดุจหิมะแข็งแรงประดุจกิ่งพลัม ดอกโบตั๋นทั้งสวนอันรุ่งโรจน์ยังปิดบังรัศมีงามหาญอันขาดสะอาดของเขามิได้
เสี้ยหลิมจับมือภรรยาคนใหม่ของตน ยกชายกระโปรงคุกเข่าลงคำนับ
น้ำเสียงเย็นฝ่าดงาม
"กระหม่อมกับภรรยาผู้เพิ่งสมรสใหม่รักใคร่กลมเกลียว ใส่บาตรถวายอาหารแก่กันเป็นปกติ มิได้มีข้อขัดข้องในใจ ยังต้องขอบพระคุณฮองเฮาพิไรพระกรุณาที่ทรงเป็นสื่อสาร ทรงจัดสมรสให้กระหม่อมด้วยพระองค์เอง น้องแท้ ๆ ยังอ่อนวัย ปากร้ายล่วงเกิน กระหม่อมขอกลับไปลงทัณฑ์ตามกฎเรือนอย่างเข้มงวด วอนฮองเฮาโปรดอภัยให้น้องสาวของกระหม่อมที่แลดูไม่เหมาะสมเบื้องหน้านี้ด้วยเพคะ"
หวนหนิงอวี่มองข้ามดวงตาแดงก่ำของเสี้ยเมี้ยวหยุนไป เหลียวดูภาพที่เขาก้มหน้าเชื่องง่ายเงียบงันนั้น ก็ยิ้มอย่างพึงพอใจ
ภาพเหตุการณ์ในชาติก่อนแล่นผ่านไปมาไม่หยุดหย่อน
กระนั้น เมื่อหวนหนิงอวี่รำลึกถึงชีวิตที่วุ่นวายเพื่อลาภยศของตน
นางพบว่าตนผิด ผิดอย่างน่าขัน
เกียรติยศและความรุ่งเรืองครึ่งชีวิตหลังของนาง กลับเป็นฝีมือของนางเองที่ทำลายมันเสียเอง!
การจับคู่ผิดฝาผิดตัวในอดีตนั้น กลับเป็นมือของนางเองที่มอบสิ่งซึ่งเป็นที่พึ่งยึดยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งชีวิตนี้ให้แก่สู้ชิงเหยาไป นั่นคือ เสี้ยหลิม!
ในที่สุดฟ้าผ่าหนึ่งครั้งกลางดึกก็ปลุกนางให้ตื่น
แสงสายฟ้าแลบขึ้นเหนือเงื้อมฟ้า รูม่านตาของนางหดเกร็ง ใบหน้าถูกแสงฟ้าสาดส่องจนซีดขาว
นางไม่รู้ว่าเมื่อใดที่มีผู้พยุงนางขึ้น ร่างส่วนบนอ่อนแรงพิงกำแพงรถมาศอยู่ ยังคงถูกมัดมิได้คลาย
ราตรีเข้าลึกแล้ว ในรถมาศจุดเทียนให้แสงสว่าง
นางเหงื่อเย็นซูมผิว ยกเปลือกตาขึ้นเหลียวมองเสี้ยหลิม
ชายผ้าสีหิมะรินรดลงบนพรมประดุจแสงจันทร์อ่อนหวาน ใบหน้าข้างราวแกะสลักด้วยมีดและสิ่ว งามประดุจหยกครองมงกุฎ ทั่วทั้งร่างซึมซับกลิ่นอายขุนนางสกุลสูงอันเยือกเย็น เด่นเกินใคร หาล่วงละเมิดมิได้
เขามิแลเห็นพายุฝนเบื้องนอกหน้าต่าง เพียงก้มเนตรเล่นเสียงขิง
ขอบฟ้าเบื้องบนแลบแสงสายฟ้าน่าตกใจขึ้นอีกหนึ่งครั้ง ชั่วขณะนั้นสาดสว่างทั่วทั้งรถมาศ แสงขาวเย็นย้อนส่องขนตายาวที่ปรี่ลงของเขา และนิ้วมือเรียวยาวที่กำลังเล่นเสียงขิง
หวนหนิงอวี่ใบหน้าซีดขาว ความหนาวสะท้านเยือกผุดขึ้นจากหัวจรดเท้าอย่างกะทันหัน