หลังจากลู่เยี่ยนเฉินเดินทางไปต่างประเทศในวันนั้น เวลาก็ผ่านไปสิบกว่าวันแล้ว เขาไม่เคยติดต่อเธอเลยสักครั้ง ได้ยินมาว่าสาขาต่างประเทศเกิดปัญหายุ่งยากบางอย่าง จึงยังกลับมาไม่ได้ในตอนนี้ เมื่อลู่เยี่ยนเฉินไม่อยู่ หลี่ว์เหยาซินก็ไม่ค่อยกระตือรือร้นกับการทำงานเหมือนกัน หลายวันถึงจะโผล่มาสักครั้ง บรรยากาศในบริษัทจึงกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อน ทั้งผ่อนคลายและสบาย ๆ
อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันปีใหม่แล้ว ทุกคนต่างจมอยู่ในบรรยากาศแห่งความสุขของการนับถอยหลังข้ามปี ส่วนกู้ชิงกลับไม่รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ เธอทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดให้กับงานและการเรียน
พอได้เงินเดือน เธอก็ย้ายกลับไปอยู่ห้องชุดนั้นอีกครั้ง การพักอยู่บ้านฟู่เฉิงเชวี่ยตลอด แถมยังให้เขาขับรถรับส่ง ทำให้กู้ชิงรู้สึกเกรงใจ
“พี่กู้...”
ตอนกลางคืน หลังจากกู้ชิงเรียนพิเศษเสร็จและกลับมาถึง เด็กหญิงตัวน้อยห้องข้าง ๆ ก็ทักทายเธอ
กู้ชิงรู้ชื่อของเด็กหญิงแล้ว เธอชื่อเถียนเถียน
ชื่อนี้ดูจะไม่ค่อยเหมาะกับเจ้าตัวนัก
เถียนเถียนกำลังนั่งก้มหน้าเขียนการบ้านอยู่ตรงบันไดทางเดินหน้าห้อง ข้างกายมีโคมไฟตั้งโต๊ะแสงสลัววางอยู่
“เถียนเถียน ทำไมมาเขียนการบ้านตรงนี้ล่ะ มองเห็นเหรอ ทำไมไม่เข้าไปทำในห้อง?”
แววตาของเถียนเถียนเต็มไปด้วยความหวาดกลัว “น้องชายเพิ่งหลับค่ะ เปิดไฟไม่ได้”
กู้ชิงขมวดคิ้ว ในใจพลันขุ่นเคือง แม้เธอจะไม่สนใจเรื่องของบ้านคนอื่นและไม่คิดจะเข้าไปยุ่ง แต่การที่พ่อแม่รักลูกชายมากกว่าลูกสาวถึงขนาดนี้ก็ชวนให้โมโหจริง ๆ!
เธอจับมือเล็ก ๆ เย็นเฉียบของเด็กหญิงขึ้นมา ช่วยเก็บสมุดกับโคมไฟให้ “ไป กลับบ้านกัน!”