บทที่ 7 “พี่เยี่ยนเฉินคะ ฉันปวดท้อง”
“พี่เฉิน รีบมาหั่นเค้กเร็วเข้า!”
ลู่เยี่ยนเฉินเอนกายอยู่บนโซฟา หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบแล้วดับลง วนซ้ำไปมาอย่างน่าเบื่อ เขากดปุ่มล็อกหน้าจอซ้ำแล้วซ้ำเล่า
สุนัขพันธุ์เยอรมันเชเพิร์ดหมอบนิ่งอยู่แทบเท้า เขากับสุนัขหนึ่งตัวดูแปลกแยกจากบรรยากาศครึกครื้นทางฝั่งห้องอาหารอยู่ไม่น้อย
“พี่เยี่ยนเฉิน!”
แขนเรียวขาวผ่องของหลี่ว์เหยาซินยื่นอ้อมจากด้านหลังคอของลู่เยี่ยนเฉิน ก่อนที่เธอจะหัวเราะคิกคักแล้วป้ายครีมลงบนแก้มเขาเล็กน้อย
เธอพาดตัวอยู่บนพนักโซฟา แลบลิ้นใส่เขาอย่างซุกซน “นี่เป็นเค้กวันเกิดของเจ้าหญิงอย่างฉันนะ พี่ห้ามไม่กินเด็ดขาด!”
กลิ่นหวานหอมของครีมลอยเข้าจมูก เขาไม่ชอบกินของหวาน ตลอดหนึ่งปีที่คบกับกู้ชิง นอกจากชานมแก้วที่ดื่มตอนพบกันครั้งแรก เขาก็ไม่เคยแตะของหวานอีกเลย ทั้งที่รู้ว่ากู้ชิงชอบกินของหวาน
แต่กู้ชิงคอยตามใจเขา อาหารที่ทำจึงล้วนปรุงตามรสที่เขาชอบ
แม้แต่วันเกิดของกู้ชิง ทั้งคู่ก็ยังไม่เคยซื้อเค้ก แต่ไปกินบะหมี่เนื้อด้วยกัน เธอคีบเนื้อในชามของตัวเองให้เขาจนหมด แล้วบอกว่าเนื้อติดฟัน
บางครั้งพออยากกินขึ้นมา เธอก็ซื้อทอฟฟี่ผลไม้สองสามเม็ดมาอม พร้อมอธิบายว่าไม่ได้อยากกินหรอก แค่มีอาการน้ำตาลในเลือดต่ำ
ลู่เยี่ยนเฉินขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว ตอนนี้เธอกำลังทำอะไรอยู่นะ กำลังทำงานล่วงเวลา หรือกำลังเก็บกวาดบ้าน รอให้เขากลับไปหาในเช้าวันพรุ่งนี้
จริงสิ เธอขอให้เขาซื้อช็อกโกแลตกลับไปให้ ในตู้เย็นมีช็อกโกแลตแบบนั้นอยู่กล่องหนึ่งพอดี ไม่ใช่ของหรูอะไร เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าใครเป็นคนให้ พรุ่งนี้เอาไปให้เธอก็แล้วกัน เธอต้องดีใจมากแน่