แต่สุดท้ายเขาก็กดปุ่มลบ ลบตัวเลขชุดนั้นทิ้งจนหมด
ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะเปิดเผยตัวตน กู้ชิงรู้เข้า คงได้ก่อเรื่องแน่ เผื่อเธออยากได้สถานะ อยากให้เขาชดเชยสิ่งที่ติดค้างเธอตลอดปีที่ผ่านมา ตอนนี้เขายังทำไม่ได้
พ่อแม่จับตาดูเขาอย่างใกล้ชิด ไม่มีทางยอมรับแฟนสาวไร้อำนาจไร้เงินทองอย่างเธอแน่ สัญญาหมั้นหมายระหว่างเขากับตระกูลเสิ่นยังไม่ถูกยกเลิก กิจการของบริษัทเพิ่งเริ่มต้นขึ้น ตอนนี้เขายังทำให้ทางบ้านผิดใจกันไม่ได้
คงต้องให้กู้ชิงรอไปก่อน
ฟ้าสางแล้ว กู้ชิงไม่ได้นอนทั้งคืน สะพายเป้เดินทางไปสถานีรถโดยสาร เพื่อขึ้นรถเที่ยวแรกกลับบ้านเกิด
หลังซื้อตั๋ว เธอก็นั่งรอรถออกอยู่บนขั้นบันไดหินหน้าสถานี ที่นี่เป็นสถานีชั่วคราว ไม่มีแม้แต่ห้องพักผู้โดยสาร
เบื้องล่างผู้คนขวักไขว่ พ่อค้าแม่ค้าขายอาหารเช้าจับจองพื้นที่ไปครึ่งถนน
กู้ชิงไม่อยากอาหาร อีกทั้งไม่มีเงินเหลือเฟือ เธอกอดเป้ไว้แนบอกแน่น ข้างในมีเงินช่วยชีวิตคุณย่าอยู่
จู่ ๆ เสียงร้องไห้ของเด็กคนหนึ่งก็ดังขึ้นจากฝูงชน «พ่อ อย่าทิ้งหนูเลย หนูจะเชื่อฟังแล้ว หนูจะไม่แย่งไข่ดาวของน้องอีก พ่อจะลงโทษให้หนูคุกเข่าบนกระดานซักผ้าก็ได้ จะคุกเข่านานแค่ไหนก็ได้ แต่อย่าทิ้งหนูเลย...»
เด็กหญิงอายุราวห้าหกขวบวิ่งไล่ตามชายที่อยู่ข้างหน้าอย่างสุดชีวิต ล้มแล้วก็ลุกขึ้นมาใหม่ เนื้อตัวเปื้อนดินโคลน แต่ชายคนนั้นไม่แม้แต่จะเหลียวมอง กลับเร่งฝีเท้าเร็วขึ้นเสียอีก ไม่ไกลนักมีหญิงคนหนึ่งอุ้มเด็กชายอยู่ พลางตะโกนใส่ชายคนนั้นอย่างหงุดหงิด
«เร็วเข้าสิ! เดี๋ยวลูกชายก็ต้องไปเรียนเสริมพัฒนาการแล้ว! ทิ้งเด็กนั่นไว้ตรงนั้นไม่ดีกว่าหรือ จะมัวชักช้าอยู่ทำไม!»
«มาแล้ว ๆ ยังเช้าอยู่ ลูกชายไปเรียนไม่สายหรอก!»
หญิงคนนั้นไม่ยอม เธอปรายตามองเด็กหญิงที่ร้องไห้วิ่งตามมา «ตัวซวย! รีบกลับบ้านเกิดไปหาแม่แกโน่น! บ้านเราไม่มีเงินส่งแกเรียนหรอก!»