วันนี้เป็นวันที่กู้ชิงมีความสุขและสบายใจที่สุด
เพราะวันนี้เงินเดือนออก แถมยังมีเงินที่หามาได้จากการวิ่งส่งอาหารอย่างเอาชีวิตเข้าแลกตลอดยี่สิบกว่าวัน รวมกันแล้วได้ตั้ง 10,000 หยวน!
หลังจ่ายค่างวดไปกว่า 8,000 หยวน ก็ยังเหลืออีกกว่า 2,000 หยวน!
ในบัตรยังมีเงินเก็บอีกกว่า 5,000 หยวน ถ้าหาเงินได้มากขนาดนี้ทุกเดือน แล้วเหลือเก็บทุกเดือนก็คงอุ่นใจขึ้นเยอะ
หลังรับเงินเดือน กู้ชิงก็รีบไปฝากเงินที่ธนาคารเป็นอย่างแรก จากนั้นกรอกเลขบัญชีที่เฒ่าหูให้มาลงในโทรศัพท์ทีละหลัก หน้าจอแสดงชื่อผู้รับเงินว่า ฟู่** ที่แท้เจ้าของรถคันที่เธอขับชนก็แซ่ฟู่
“ติ๊ง!”
โทรศัพท์ข้างแขนเสื้อของฟู่เฉิงเชวี่ยดังขึ้น เขาชะงักปลายปากกาที่กำลังเซ็นเอกสาร ขมวดคิ้วหันไปมอง หน้าจอเด้งข้อความแจ้งเตือนว่ามีเงินโอนเข้า
8,333 หยวน 3 เหมา 3 เฟิน
มีเศษครบถ้วน
หลังเซ็นขีดสุดท้ายเสร็จ เขาก็ยกมือคลึงหว่างคิ้ว “เฒ่าหู”
“ครับ! อะไรนะครับ!” คนที่พิงโคนกำแพงงีบอยู่สะดุ้งเมื่อถูกเรียก จนลืมความฝันเมื่อครู่ไปหมด
“ท่านเชวี่ย! จะไปไหนครับ! สั่งมาได้เลย!”
ฟู่เฉิงเชวี่ยขมวดคิ้ว น้ำเสียงทุ้มต่ำเคร่งขรึมตามเคย “ไม่ไปไหนทั้งนั้น”
เฒ่าหูก้มหน้าลงครึ่งหนึ่ง เมื่อคืนเขาไปสำรวจกับเจ้านาย ขับรถทั้งคืนจนสมองแทบดับ เขาเป็นคนขับรถ ไม่ไปไหนแล้วเรียกเขามาทำไมกัน! ควรเรียกผู้ช่วยเฉียวสิ!
“เบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวกับเลขบัญชีส่วนตัวของฉัน นายเป็นคนบอกผู้หญิงคนนั้นหรือ”
เฒ่าหูใช้เวลาคิดอยู่ครู่หนึ่ง “อ๋อ! ผมบอกเด็กคนนั้นเองครับ ไม่อย่างนั้นทุกครั้งที่เธอเอาเงินสดมาส่งก็ยุ่งยากแย่ ผมเลยบอกให้โอนให้คุณตรง ๆ!”
ฟู่เฉิงเชวี่ยหลับตาถอนหายใจ “ฉันหมายถึง ทำไมนายถึงบอกเลขบัญชีของฉันกับเธอ”