“พี่จ้าว? ทำไมพี่ถึง...”
มาอยู่ที่ลานจอดรถใต้ตึกบริษัทได้ล่ะ ไม่ใช่ว่าควรอยู่ที่ร้านอาหารหรือ
จ้าวอวิ๋นเฟยจอดรถ ก่อนจะมีเสียงกริ๊กดังขึ้นเมื่อเขาปลดล็อกประตู
“พี่กลับมาเอาของนิดหน่อย ขึ้นมาสิ เดี๋ยวพี่ไปส่งทางหนึ่ง”
กู้ชิงไม่อยากรบกวนใคร “ไม่ต้องหรอกค่ะพี่จ้าว เดินไปอีกไม่กี่ก้าวเอง ฉันเดินกลับก็ได้ ถือว่าออกกำลังกาย”
จ้าวอวิ๋นเฟยวางแขนพาดออกมานอกหน้าต่าง หัวเราะเสียงทุ้ม “ฮ่า ๆ ยังจะออกกำลังกายอีก ไม่กลัวเป็นลมล้มกลางทางหรือ น้ำตาลในกระเป๋าพอจะกินไหม”
“ขึ้นมาสิ พอดีพี่จะไปรับแฟนที่ถนนเฉาเซิ่ง เดี๋ยวส่งเธอลงตรงหัวมุม เธอจะได้เดินน้อยลง รีบกลับไปกินข้าวพักผ่อนด้วย”
เธอไม่ยอมขึ้นรถ จ้าวอวิ๋นเฟยก็ไม่ยอมไป หากยื้อกันต่อคงดูเหมือนเสแสร้ง กู้ชิงจึงเปิดประตูเบาะหลังอย่างรักษาระยะห่าง “งั้นรบกวนพี่จ้าวด้วยนะคะ”
กู้ชิงนั่งตัวเกร็งอยู่ในรถ แขนขาชิดกัน ไม่กล้าเอนหลัง เธอแทบไม่เคยนั่งรถส่วนตัว และไม่เคยนั่งแท็กซี่ด้วยซ้ำ สำหรับเธอมันฟุ่มเฟือยเกินไป
เส้นทางที่เดินใช้เวลาสิบกว่านาที ขับรถแค่สองสามนาทีก็ถึงแล้ว
“พี่จ้าว จอดส่งฉันข้างทางก็พอค่ะ”
จ้าวอวิ๋นเฟยไม่จอดรถ เหลือบมองเวลาแล้วพูดว่า “แฟนพี่ยังไม่เลิกงาน พี่ไปส่งเธอถึงบ้านก่อน”
“ไม่ต้องจริง ๆ ค่ะ!” กู้ชิงนั่งไม่ติด “พี่จ้าวไปคอยแฟนเถอะค่ะ เลี้ยวตรงหัวมุมก็ถึงบ้านฉันแล้ว ไม่ต้องไปส่งจริง ๆ ค่ะ!”
ราวกับไม่ได้ยิน จ้าวอวิ๋นเฟยเปิดไฟเลี้ยว แล้วพูดถึงแฟนของตัวเองต่อ “แฟนพี่นิสัยดีมาก เป็นคนเปิดเผยร่าเริง ไม่เหมือนพี่ที่ค่อนข้างเงียบ เธอเป็นหมอ งานยุ่งมาก แถมเหนื่อยด้วย เหมือนเธอนั่นแหละ บ่อยครั้งยุ่งจนกลับบ้านตอนดึก”