คืนนี้กู้ชิงทำเป้าหมายได้เกินกำหนด ตั้งใจว่าส่งออร์เดอร์นี้เสร็จก็จะเลิกงานเสียที พรุ่งนี้เป็นวันเสาร์ เธอวิ่งงานได้ทั้งวัน วันนี้กลับไปนอนให้เต็มอิ่มแต่เนิ่น ๆ ดีกว่า
เพิ่งก้าวลงจากรถไฟฟ้า จู่ ๆ สายตาก็มืดวูบ แผ่นหลังเริ่มซึมเหงื่อเย็น ความรู้สึกแบบนี้เธอคุ้นเคยดี
เธอหลับตาพักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ เดินไปทางร้าน พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นว่าข้างร้านนี้เป็นร้านหม้อไฟที่เพื่อนร่วมงานในบริษัทนัดกินเลี้ยงกัน
ลมเหนืออันเย็นเฉียบพัดผ่านโหนกแก้ม ขนตาจับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็ง เธอชำเลืองมองเข้าไปข้างในหลายครั้ง
ผ่านไอฝ้าที่เกาะกระจก เธอมองเห็นผู้คนในโถงอันอบอุ่นนั่งล้อมหม้อไฟ สีหน้าผ่อนคลาย ทุกคนดูสบายใจ เป็นบรรยากาศที่ควรมีในคืนวันศุกร์
กู้ชิงรู้สึกซับซ้อนในใจ เมื่อไรเธอจะได้ใช้ชีวิตอย่างมั่นคง นั่งละเลียดมื้อเย็นอย่างสบายใจบ้างนะ
เธอบอกตัวเองว่า อีกไม่นานหรอก พอใช้หนี้ของเดือนนี้หมด เธอจะให้รางวัลตัวเองด้วยเกี๊ยวไส้หมูสดที่อยากกินมานาน
ก้มหน้าเดินเร็วเข้าไปที่เคาน์เตอร์ร้าน ตรวจสอบข้อมูลออร์เดอร์แล้วเอ่ยว่า “สวัสดีค่ะ มารับอาหารหมายเลข 4096 ค่ะ”
อาการใจสั่นหวาดหวั่นแล่นกลับมาอีกครั้ง และรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ขาทั้งสองข้างอ่อนแรง ร่างกายไร้เรี่ยวแรงจนต้องพิงเคาน์เตอร์
กู้ชิงมองจานลูกอมบนเคาน์เตอร์ ก่อนขอความช่วยเหลือจากพนักงาน “ฉันน้ำตาลในเลือดต่ำกำเริบ ขอขนมสักสองสามเม็ดได้ไหมคะ...”
พนักงานเห็นใบหน้าซีดขาว ริมฝีปากเขียวคล้ำของเธอ ก็รีบหยิบลูกอมมาให้หนึ่งกำมือ
นิ้วมือของกู้ชิงสั่นอย่างหนัก เธอแกะกระดาษห่อลูกอมอยู่หลายครั้งกว่าจะเอาเข้าปากได้