แบล็กฮอว์กบินต่อไปข้างหน้า ฝูงศพที่อยู่บนพื้นถูกดึงดูดด้วยเสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ ลากเป็นสายสีเทาบาง ๆ หลายสายบนถนน สุดท้ายรวมกันที่ถนนสายหลัก กลายเป็นแม่น้ำสีซีดที่เคลื่อนตัวช้า ๆ
จ้าวอ้ายหมานนั่งอยู่ข้างประตูด้านซ้าย สองขาห้อยอยู่นอกประตูแกว่งไปมา สายนิรภัยตึงเป็นเส้นตรง
มือข้างหนึ่งจับราวจับที่ขอบกรอบประตู มืออีกข้างยกเครื่องวัดระยะด้วยเลเซอร์ที่เพิ่งซื้อจากร้านค้าในระบบด้วยสิบห้าคะแนน
ขนาดเท่าฝ่ามือ ตัวเครื่องสีเขียวทหาร วัดระยะได้ ทำเครื่องหมายพิกัดได้ สลับโหมดอินฟราเรดได้ด้วย
เขาประกบเครื่องวัดระยะเข้ากับเลนส์หน้ากากกันพิษแล้วมองลงไป
“ความหนาแน่นของพวกพี่น้องข้างล่างนี่ ถนนแต่ละสายอย่างน้อยก็เป็นร้อย ตรงนี้ถ้ายังมีคนเป็นอยู่ก็คงไม่ใช่คนธรรมดา อย่างน้อยก็ต้องเป็นการ์ดตัวละครระดับเอส”
“แกเปรียบเทียบอะไรน่ะ?”
หวังลู่เฉินลืมตาบนเก้าอี้
“เหมือนตอนเล่นเกม ท่ามกลางมอนสเตอร์เต็มแผนที่ จู่ ๆ มีคนเป็นโผล่มา แกว่าเขาจะเป็นหน่วยหายากระดับสูงไหมล่ะ?”
……ครั้งนี้ถือว่าแกพูดถูก
ตอนแบล็กฮอว์กบินผ่านถนนสายการค้าสายหนึ่ง เขาเล็งเครื่องวัดระยะไปที่ดาดฟ้าของตึกห้างสรรพสินค้าหลังหนึ่งข้างถนน บนดาดฟ้ามีคำว่าเอสโอเอสขนาดใหญ่เขียนด้วยสีขาว ข้าง ๆ มีผ้าปูที่นอนสีซีดหลายผืนปูไว้ ปลายผ้าถูกลมพัดม้วนขึ้น