หวังลู่เฉินเดินไปที่ประตูเหล็ก ยื่นมือไปจับกุญแจเหล็กที่ขึ้นสนิม
ตัวกุญแจเต็มไปด้วยสนิม แต่ตัวล็อกยังอยู่ในสภาพดี
หวังลู่เฉินออกแรงบิด กุญแจไม่เปิด ดูเหมือนสนิมจะกัดแน่นเกินไป
เขาสะพายปืนไรเฟิลไปข้างหลัง ดึงมีดสั้นออกจากซองที่ขา ใช้ใบมีดสอดเข้าไปในร่องล็อก แล้วงัดแรงๆ
ลิ้นกุญแจที่สนิมกัดแน่นส่งเสียงแหลมโลหะดังลอดออกมา แล้วก็ขาดผึง
กุญแจเหล็กร่วงลงพื้น กระเด้งบนพื้นซีเมนต์หนึ่งครั้ง
หวังลู่เฉินเก็บมีดสั้นเข้าซอง ถอยหลังหนึ่งก้าว แล้วยกปืนไรเฟิลขึ้นเล็งไปที่ประตู
หวงเยวี่ยยืนอยู่อีกด้านหนึ่ง
บานประตูเงียบไปครู่หนึ่งหลังจากการกระแทกครั้งสุดท้าย จากนั้นก็ถูกเปิดออกอย่างแรงจากด้านใน
ประตูเหล็กกระแทกกับบล็อกจำกัดตำแหน่งที่ผนัง เกิดเสียงทึบ
กลุ่มคนหลั่งไหลออกมาจากในประตู
คนแรกที่ออกมาคือชายวัยสี่สิบเศษ สวมชุดทำงานสีน้ำเงิน มีรอยฉีกขาดหนึ่งรอยที่ไหล่ มือข้างหนึ่งกำท่อเหล็กไว้
ตอนที่เขาวิ่งออกมา เขากำลังตะโกนชื่อหนึ่งออกมาจากปาก เสียงแหบแห้งเหมือนเสียงหอนของหมาป่า