บนดาดฟ้า ศูนย์บัญชาการถูกหวังลู่เฉินและจ้าวอ้ายหมานประกอบเสร็จภายในสองชั่วโมง
ในสองชั่วโมงนี้ หวังลู่เฉินรับหน้าที่ลงมือเป็นหลัก ส่วนจ้าวอ้ายหมานรับหน้าที่วิจารณ์ไปพร้อมกับลงมือ
เสาสี่ต้นของเต็นท์กลยุทธ์เพิ่งตั้งขึ้น จ้าวอ้ายหมานก็ถอยสองก้าว เอียงหน้ามองสัดส่วนโดยรวมของเต็นท์
“เต็นท์นี้ดีกว่าตอนที่ฉันอยู่ที่ฝึกงานธรณีวิทยาอย่างน้อยสามระดับ เต็นท์ทีมธรณีวิทยาของเราเป็นสีส้ม เหม็นเหมือนเสื้อชูชีพ อยู่ข้างในรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นผู้ลี้ภัยที่ถูกช่วยเหลือ ดูเต็นท์สี่เหลี่ยมสีเขียวทหารนี่สิ กันลมกันน้ำมีหน้าต่างระบายอากาศ ดูดีไซน์ตะเข็บผ้านี่สิ ห่วงโลหะเสริมแรง ฝนตกไม่รั่วซึม คนเยอรมันทำของพวกนี้เก่งจริงๆ”
“เธอช่วยลงความเห็นเรื่องงานเยอรมันก่อนที่จะตอกหลักยึดโรยตัวนี่ให้มันลงไปได้ไหม”
หวังลู่เฉินนั่งยองๆ อยู่อีกมุมหนึ่งของเต็นท์ มือหนึ่งยันเสาอะลูมิเนียม มืออีกข้างถือค้อนก่อสร้างที่ยืมมาจากเหล่ามา
ข้างเท้ามีหลักยึดสี่อัน แต่ละอันยาวเท่าแขน ปลายหลักเป็นรูปเพชรแหลม พื้นผิวเคลือบสังกะสีกันสนิม แสงแดดส่องสะท้อนเป็นประกายโลหะสีเทาเย็น
จ้าวอ้ายหมานรับค้อนก่อสร้างมา เล็งหลักยึดเข้ากับรอยแตกของพื้นดาดฟ้า แล้วฟาดลงไปหนึ่งที
ปลายหลักกินเข้าไปในชั้นคอนกรีตใต้แผ่นกันน้ำ มีเสียงโลหะกระทบกันทึ้ม
เขาตอกสามที ตัวหลักเข้าไปครึ่งทาง แล้วหยุด ใช้นิ้วดีดปลายหลัก ฟังเสียง
“คอนกรีตนี่เกรดไม่สูง ประมาณซีทเวนตี้ เหมือนกับแผ่นสำเร็จรูปบนกำแพงนั่น ตึกนี้คงสร้างในยุคเก้าสิบๆ ตอนนั้นสัดส่วนคอนกรีตยังไม่เคร่งครัดเท่าตอนนี้ แต่ใช้เป็นฐานหลักยึดเหลือเฟือ”
“เธอดีดแล้วรู้ได้ด้วยว่าเกรดคอนกรีตเท่าไหร่?”
หวังลู่เฉินเงยหน้ามองเขา