หวงเยวี่ยอาบน้ำอยู่นานทีเดียว
ในห้องอาบน้ำอบไปด้วยไอน้ำร้อน ม่านกันน้ำถูกไอน้ำเป่าจนพองขึ้นเล็กน้อย น้ำร้อนจากฝักบัวกระแทกลงบนแผ่นกันลื่น เกิดเสียงแซ่ดๆ ละเอียดและต่อเนื่อง
ปนกับเสียงร้องเพลงเพี้ยนๆ ของเขาเป็นครั้งคราว ดังก้องไปทั่วดาดฟ้า
เมื่อเขาดึงม่านกันน้ำออกมาเดินออกมาในที่สุด ดูเหมือนภาระหนักอึ้งถูกปลดออกจากตัวไปทั้งคน
เขาเปลี่ยนเป็นชุดฝึกซ้อมสะอาด ชุดป้องกันตัวเก่าพาดอยู่บนข้อพับแขน ผมเปียกชื้นติดหน้าผาก หนังศีรษะยังมีความเย็นสดชื่นของแชมพูกลิ่นมินต์หลงเหลืออยู่
เขายัดเสื้อผ้าสกปรกลงในถุงซักผ้าที่มุมดาดฟ้า
นั่นเป็นของที่จ้าวอ้ายหมานซื้อจากร้านค้าของระบบก่อนจากไป ทำจากผ้าใบสีเขียวขี้ม้า ด้านข้างพิมพ์สัญลักษณ์ยูเอ็น-ซีบีอาร์เอ็นสีขาว
เขายืนข้างกำแพงกันตกบนดาดฟ้า ใช้ผ้าเช็ดตัวใหม่เช็ดผม ก้มดูเวลาบนอินเทอร์เฟซระบบ
ใกล้ถึงเวลาประชุมแล้ว
เขากำลังจะไปหยิบเสื้อเกราะยุทธวิธีในเต็นท์บัญชาการ จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าเหมือนไม่เห็นเงาจ้าวอ้ายหมานเลย
ในห้องอาบน้ำไม่มีคน
ม่านเต็นท์โซนพักอาศัยก็เปิดอยู่ มีเพียงเลออนยังนั่งอยู่ที่โต๊ะสี่เหลี่ยม มือถือแก้ววิสกี้ก้นหนาทรงตรง กาแฟดำในแก้วเหลือเพียงก้นแก้ว
"ให้ตายเถอะ จู่ๆ ก็นึกได้ จ้าวอ้ายหมานไปไหนวะ?"
หวงเยวี่ยพาดผ้าเช็ดตัวบนบ่า หันไปมองหวังลู่เฉินที่กำลังนอนพิงกำแพงกันตกจิบโค้ก
หวังลู่เฉินไม่หันหลังกลับ มือหนึ่งถือกระป๋องโค้ก อีกมือหนึ่งวางศอกบนขอบซีเมนต์