กับข้าวเพิ่งยกขึ้นโต๊ะ ประตูรั้วก็ถูกผลักเปิดอีกครั้ง
พี่ใหญ่ฟางเสี่ยวเจวียนเดินเข้ามา จังหวะก้าวของเธอไม่เร็วไม่ช้า ทว่าดวงตากลับว่องไวไม่น้อย พอเข้าประตูก็กวาดมองไปทางเตาอยู่รอบหนึ่ง
ก็ใช้ได้ อย่างน้อยก็ไม่ใช่แกงจืดใสแจ๋ว
ฟางเสี่ยวเจวียนวางกระเป๋าสะพายลงบนเก้าอี้แล้วนั่งลง ยกแก้วน้ำที่รินเตรียมไว้บนโต๊ะขึ้นจิบ
น้ำเย็นชืด พอกลืนลงคอก็มีรสสนิมเหล็กเจืออยู่ เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไร
วันนี้เธอตั้งใจกลับบ้านให้ตรงเวลา
หลังเลิกงานที่โรงงาน เธอไม่ได้เก็บข้าวของด้วยซ้ำ
พี่ซูที่อยู่กลุ่มเดียวกันถามเธอว่า “เสี่ยวเจวียน วันนี้ทำงานล่วงเวลาเหรอ?”
เธอยิ้มแล้วตอบว่า “เปล่าค่ะ ยังมีงานค้างอีกนิดหน่อย ทำเสร็จแล้วก็กลับเลย”
ที่จริงไม่มีงานอะไรเลย
แต่วันนี้ถึงตาเธอทำงาน เธอไม่อยากทำหรอก
ทำไมเธอต้องทำงานแล้วยังต้องทำงานบ้านอีกด้วย?
เธอส่งเงินเดือนเข้าบ้านแล้วนะ
เงินเดือนแต่ละเดือนไม่มากก็จริง แต่เธอส่งให้ที่บ้านเดือนละ 10 หยวน เงิน 10 หยวนซื้อแป้งข้าวโพดได้ตั้งกี่ชั่ง?
ส่งเงินแล้ว ก็ถือว่าทำหน้าที่ของตัวเองครบแล้ว
ส่วนงานบ้านน่ะหรือ? เป็นหน้าที่ของคนในบ้านไม่กี่คนที่ไม่มีงานทำต่างหาก
ฟางเสี่ยวชิงนั่งยอง ๆ ก่อไฟอยู่ข้างเตา พอได้ยินเสียงก็เงยหน้ามองเธอ ปากขยับเหมือนจะพูดอะไร
ฟางเสี่ยวเจวียนรู้ว่าเธออยากพูดอะไร
เป็นอย่างที่คิด เสียงของฟางเสี่ยวชิงลอยมาจากข้างเตา เจือแววประชดประชันอยู่เล็กน้อย
“วันนี้พี่ใหญ่กลับบ้านเร็วดีนะ กลับมาทันมื้อเย็นพอดีเลย”
ฟางเสี่ยวเจวียนวางถ้วยน้ำลงแล้วมองเธอ
สายตานั้นเรียบเฉยมาก แต่ฟางเสี่ยวชิงกลับมองเห็นความรำคาญแวบหนึ่งในดวงตาของพี่ใหญ่
ทำไมล่ะ เธอกลับบ้านตัวเองมากินข้าวสักมื้อยังต้องดูสีหน้าคนอื่นด้วยหรือไง?
“ทำไมล่ะ ฉันกลับมากินข้าวยังต้องรายงานเธอด้วยเหรอ?”
เสียงของฟางเสี่ยวเจวียนไม่ดัง แต่ทุกคำกลับเต็มไปด้วยหนาม
เธอตั้งใจเน้นคำว่า “รายงาน” ให้หนักเป็นพิเศษ
ฟางเสี่ยวชิงถูกสวนจนพูดไม่ออก ใบหน้าแดงก่ำ อ้าปากเหมือนอยากจะพูดอะไร แต่ฟางเว่ยหง พี่สาม เดินออกมาจากข้างเตา วางจานผักในมือลงบนโต๊ะ แล้วปรายตามองฟางเสี่ยวชิงอย่างไม่หนักไม่เบา