ฟางเสี่ยวหลานผลักประตูรั้วเข้าไป เสียงพูดคุยในลานบ้านพลันเงียบลงราวกับถูกปิดเสียง
นอกจากฟางเว่ยจวิน พี่ชายคนรองที่อยู่โรงเรียนแล้ว คนอื่น ๆ ในตระกูลฟางอยู่กันครบ
ฟางเสี่ยวเจวียน พี่สาวคนโตพิงกรอบประตูบ้าน สีหน้าไม่พอใจอย่างยิ่ง วันนี้เธออยู่ที่โรงงานมาตลอดทั้งวัน และได้ยินแต่เรื่องเดียวซ้ำไปซ้ำมา
ฟางเสี่ยวหลานสอบติดแล้ว
การสอบคัดเลือกคนงานของโรงงานทอผ้า ได้อันดับหนึ่ง
เธอรู้มานานแล้วว่าฟางเสี่ยวหลานสมัครสอบ แต่ไม่เคยคิดเลยว่าฟางเสี่ยวหลานจะสอบติดจริง ๆ
แต่ฟางเสี่ยวหลานกลับสอบติดอย่างเงียบ ๆ ราวกับตบหน้าเธอฉาดหนึ่ง
แต่แล้วจะทำไมล่ะ?
สอบได้ที่หนึ่งแล้วอย่างไร? สอบเข้าโรงงานทอผ้าได้แล้วอย่างไร? อีกเดี๋ยวเธอก็ต้องไปชนบทอยู่ดี!
ฟางเสี่ยวเจวียนนึกถึงเรื่องที่เช้านี้พ่อไปลงชื่อให้เธอไปชนบทขึ้นมาอีกครั้ง ในใจก็พลันรู้สึกสะใจอยู่บ้าง!
ทันทีที่ฟางเสี่ยวหลานผลักประตูเข้ามา สายตาของทุกคนก็พุ่งมาหยุดอยู่ที่เธอพร้อมกัน
ฟางเสี่ยวเจวียนก็เป็นหนึ่งในนั้น เพียงแต่แววสะใจบนใบหน้าเด่นชัดกว่าใคร
ฟางเสี่ยวหลานเห็นทุกอย่างอยู่ในสายตา
เธอไม่ได้เดินเข้าไปข้างใน
“กลับมาแล้วก็รีบมาช่วยงานสิ!”
แม่ฟางไม่แม้แต่จะเงยหน้า น้ำเสียงทั้งห้วนทั้งร้อนรน
“คนทั้งบ้านรอเธออยู่คนเดียว พี่สามของเธอยุ่งจนแทบไม่ได้หยุดพัก ส่วนเธอน่ะหรือ เอาแต่ออกไปเที่ยวเล่นที่ไหนอีกล่ะ?”
ฟางเสี่ยวหลานไม่ขยับ
“เมื่อเช้านี้ ใครไปลงชื่อที่สำนักงานเขต?”
คีมคีบฟืนในมือแม่ฟางหยุดค้างกลางอากาศ สีหน้าแข็งไปชั่วขณะ ก่อนจะก้มหน้าก้มตาเขี่ยไฟในเตาต่อ
“กลับมาก็ถามอะไรไม่รู้เรื่อง รีบมาช่วยงานสิ—”
“ฉันถามว่า เมื่อเช้านี้ใครไปลงชื่อให้ฉันไปชนบทที่สำนักงานเขต”