ปลายเดือนมกราคม ปี 1969 อากาศหนาวจนแทบจะแช่แข็งคนได้ทั้งเป็น
สองวันก่อน ฟาร์มเพิ่งประกาศว่าเทศกาลตรุษจีนปีนี้จะไม่อนุมัติวันลาหยุดกลับไปเยี่ยมญาติ เนื่องจากสถานการณ์ชายแดนตึงเครียด ปัญญาชนที่ลงชนบททุกคนจึงต้องฉลองปีใหม่อยู่ในพื้นที่
ฟางเสี่ยวหลานกลับมาจากสำนักงานหน่วยผลิตพร้อมข้าวของที่ไปรับมา—
เธออยากเก็บของพวกนี้เข้าไปในมิติส่วนตัวมาก อากาศบ้า ๆ แบบนี้ ถือต่อไปมือคงแข็งจนหลุดแน่
พอเดินมาถึงหัวมุมตึกพักรวม ก็มีคนตะโกนเรียกจากด้านหลัง
“ฟางเสี่ยวหลาน!”
เมื่อหันกลับไป ฟางเสี่ยวหลานก็เห็นปัญญาชนหญิงสามคนยืนอยู่ตรงนั้น
จางเฉี่ยว ซุนอ้ายหง แล้วก็หลิวเสี่ยวหลิง เธอไม่สนิทกับทั้งสามคนเลย ไม่รู้เหมือนกันว่าเรียกเธอไว้ทำไม!
จางเฉี่ยวเป็นฝ่ายเปิดปากก่อน
“ปีใหม่ไม่กลับบ้านเหรอ?”
“ข้างบนประกาศแล้ว ปีนี้ไม่อนุมัติวันลาไปเยี่ยมญาติ”
ฟางเสี่ยวหลานไม่รู้ว่าพวกนั้นต้องการอะไร แต่เธอรู้สถานการณ์ของตัวเองดี จะกลับบ้านได้ยังไง ทว่าเธอก็พูดแบบนั้นออกไปไม่ได้
“อ้าว จริงด้วยสินะ”
จางเฉี่ยวพยักหน้า พูดจาอ้อมค้อมอยู่เล็กน้อย
“งั้นเธอก็อยู่ฉลองปีใหม่ที่ฟาร์มนี่แหละ ยังไงทางฟาร์มเลี้ยงผึ้งของเธอก็อุ่นกว่า ว่าแต่วันนี้ทำไมไม่เห็นหัวหน้าหลิงล่ะ?”
ฟางเสี่ยวหลานมองเธอ
“เขาบาดเจ็บ พักรักษาตัวอยู่ที่ห้องพยาบาลกองงาน”
“อ๋อ—”
จางเฉี่ยวลากเสียงยาว พลางสบตากับซุนอ้ายหง
“ได้ยินมาว่าเจ็บที่เอวใช่ไหม? ดูท่าจะหนักน่าดู”
ยืนอยู่ตรงนี้หนาวจะตาย ฟางเสี่ยวหลานไม่อยากฟังคำพูดไร้สาระต่อ จึงมองเธอแล้วพูดตรง ๆ
“มีอะไรก็พูดมา”
จางเฉี่ยวชะงักไป ก่อนหัวเราะแห้ง ๆ
“ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่เป็นห่วงเธอ
ยังไงฟาร์มเลี้ยงผึ้งก็มีเธออยู่คนเดียว บางคนปากมาก ชอบเอาเรื่องไม่น่าฟังไปพูดข้างนอก... พวกเรากลัวว่าเธอจะได้ยินแล้วไม่สบายใจ”
“เรื่องอะไร?”
จางเฉี่ยวเหลียวมองซ้ายขวา แล้วลดเสียงลง
“ก็คนเขาพูดกันว่า...เธอกับหัวหน้าหลิงอยู่ในลานบ้านเดียวกัน แถมเขายังไปหาเธอบ่อย ๆ อยู่กันสองต่อสองชายหญิง... คนก็เลยสงสัยว่าพวกเธอเป็นอะไรกันหรือเปล่า...”
เธอพูดไม่จบ แต่ความหมายก็ชัดเจนพอแล้ว
ฟางเสี่ยวหลานมองเธออยู่สองวินาที ก่อนยิ้มออกมา “มีอีกไหม?”