บ่ายวันจันทร์ ฟางเสี่ยวหลานถือใบรับรองวุฒิการศึกษาที่ผู้อำนวยการอนุมัติแล้วไปหาครูฉินเพื่อขอลา
ในห้องทำงานมีครูฉินอยู่เพียงคนเดียว เขานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน
ไม่ได้เจอกันหลายวัน ใต้ตาของครูฉินคล้ำเป็นปื้น ราวกับเรี่ยวแรงทั้งร่างถูกบางสิ่งดูดออกไปจนหมด
ฟางเสี่ยวหลานเคาะวงกบประตูเบา ๆ “ครูฉิน”
ครูฉินเงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นว่าเป็นเธอ แววตาก็สงบนิ่งอย่างยิ่ง
เขาเพียงพยักหน้า น้ำเสียงแหบพร่า “มีอะไรหรือ”
“ฉันอยากลาครึ่งวันค่ะ”
ฟางเสี่ยวหลานยื่นใบรับรองวุฒิการศึกษาให้
“ที่บ้านมีปัญหาค่ะ ฉันอยากไปสอบคัดเลือกเข้าทำงานที่โรงงานทอผ้า”
ครูฉินรับใบรับรองมา สายตาหยุดอยู่บนนั้นหลายวินาที
ฟางเสี่ยวหลานรอให้เขาซักถาม แต่ครูฉินกลับไม่ถามอะไรเลย
เขายื่นใบรับรองคืนให้เธอ หยิบสมุดลาจากบนโต๊ะมาเขียนสองสามบรรทัด ฉีกใบลาแผ่นหนึ่งแล้วยื่นให้
“ไปเถอะ” เขาพูด
ฟางเสี่ยวหลานรับใบลามาแล้วชะงักไปเล็กน้อย
ง่ายแค่นี้เลยหรือ?
คำอธิบายที่เธอเตรียมไว้ไม่ได้ใช้สักคำ
ครูฉินมองสีหน้าประหลาดใจของฟางเสี่ยวหลาน มุมปากกระตุกขึ้นนิดหนึ่ง ท่าทางนั้นไม่เหมือนรอยยิ้ม คล้ายเยาะเย้ยตัวเองอย่างหมดหนทางมากกว่า
“ใครไปได้ก็ไปเถอะ ในเวลาแบบนี้ยังหางานทำได้ ถือว่ามีความสามารถ”
ฟางเสี่ยวหลานไม่รู้จะพูดอะไร
ครูฉินโบกมือให้เธอ ก่อนก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารต่อ
ฟางเสี่ยวหลานถือใบลาออกจากห้องทำงาน พอเดินถึงประตูก็หันกลับไปมอง ครูฉินยังคงอยู่ในท่าเดิม ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
ฟางเสี่ยวหลานไม่ได้หยุดอยู่นาน
เธอพับใบลากับใบรับรองเก็บเข้าด้วยกัน ใส่ไว้ในกระเป๋าสะพาย แล้วรีบเดินออกจากอาคารเรียน
ลุงยามของโรงงานทอผ้ายังจำฟางเสี่ยวหลานได้
พอเธอเดินมาถึงหน้าต่างป้อมยาม ลุงก็ชะโงกหน้าออกมาทันที
“มาอีกแล้วเหรอ? วันนี้สอบนี่ พี่สาวหนูไม่ได้มาด้วยกันหรือ?”
“พี่สาวฉันไม่ว่างค่ะ”
ฟางเสี่ยวหลานยื่นใบรับรองวุฒิการศึกษาให้ “ลุงคะ สนามสอบอยู่ตรงไหนหรือคะ?”
“เข้าไปก่อน สนามสอบอยู่ที่หอประชุมคนงานหลังตึกสำนักงาน เข้าไปก็เห็นเลย”
ลุงรับใบรับรองไปกวาดตามอง ก่อนลงทะเบียนในสมุดแล้วส่งคืนให้เธอ
“รีบไปเถอะ อย่าไปสายล่ะ”
ฟางเสี่ยวหลานรับใบรับรองแล้วเดินเข้าไปด้านใน