ฟางเสี่ยวหลานยืนอยู่หน้าห้องผู้อำนวยการ สูดหายใจเข้าลึก ๆ
อาคารฝ่ายบริหารหลังนี้เงียบกว่าอาคารเรียนมาก ทางเดินไร้ผู้คน เงียบเสียจนชวนให้ใจหวิว
ชายสองคนในชุดจงซานที่อยู่ในห้องทำงานของครูฉินเมื่อครู่ ราวกับแท่งน้ำแข็งแหลมคมที่แทงใจเธอจนเย็นวาบ
ขอความช่วยเหลือจากคนอื่น สู้พึ่งตัวเองไม่ได้ ตอนนี้คนเดียวที่ออกใบรับรองให้เธอได้ก็คือผู้อำนวยการ
ฟางเสี่ยวหลานยกมือขึ้น เคาะบานประตูเบา ๆ สามครั้ง
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”
“เชิญเข้ามา” เสียงทุ้มของผู้ชายที่ฟังดูเหนื่อยล้าเล็กน้อยดังมาจากด้านใน
ฟางเสี่ยวหลานผลักประตูเข้าไป เพิ่งก้าวเท้าข้างหนึ่งผ่านธรณีประตู เงยหน้าขึ้นมาเพียงชั่วขณะ ร่างทั้งร่างก็แข็งค้างอยู่กับที่ราวกับถูกสาปให้หยุดนิ่ง
ในห้องทำงานไม่ได้มีแค่ผู้อำนวยการคนเดียว
หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ มีชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบห้าสิบปีนั่งอยู่ นั่นคือผู้อำนวยการหู
ส่วนตรงข้ามเขา บนเก้าอี้ไม้ตัวหนึ่ง มีร่างผอมเล็กนั่งหลังตรงอยู่ เมื่อมองจากด้านหลังก็เห็นว่าเป็นนักเรียนหญิง
นักเรียนหญิงคนนั้นได้ยินเสียงเปิดประตู จึงหันกลับมาเช่นกัน
ผมเปียสองข้าง เสื้อผ้าฝ้ายสีน้ำเงินที่ซักจนซีดจาง ใบหน้าซีดขาวไร้อารมณ์ และดวงตาคู่นั้นที่ลึกล้ำจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง บัดนี้กำลังจ้องมองเธอตรง ๆ
สายตาของทั้งสองสบกัน
โจวเสวี่ยเหมย!
หัวใจของฟางเสี่ยวหลานสะดุดวูบ
แย่แล้ว! ทำไมเธอถึงอยู่ที่นี่ด้วย?
ชั่วขณะนั้น ความคิดของฟางเสี่ยวหลานแล่นเร็วจี๋
เหตุผลที่ทำให้โจวเสวี่ยเหมยมาปรากฏตัวในห้องผู้อำนวยการได้ ก็คือ—ใบรับรองวุฒิการศึกษา
โรงเรียนกำลังจะหยุดการเรียนการสอน อีกทั้งโรงงานสิ่งทอก็กำลังรับคนงาน โจวเสวี่ยเหมยกับเธอจึงเริ่มเตรียมทางหนีทีไล่ไว้ล่วงหน้าเหมือนกัน
ฟางเสี่ยวหลานจำได้ว่าในนิยาย โจวเสวี่ยเหมยที่เกิดใหม่ก็ไปขอใบรับรองไว้ก่อนเช่นกัน หลังจากนั้นจึงได้อย่างราบรื่น—
แต่ตอนนี้เธอดันเดินเข้ามาเจอพอดี จะทำยังไงดี?
ฟางเสี่ยวหลานรู้สึกราวกับเท้าถูกตอกติดไว้กับพื้น จะเดินหน้าก็ไม่ใช่ จะถอยหลังก็ไม่เชิง