ถนนตงเจียในตัวอำเภอแถบภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ชั้นสองของภัตตาคารของรัฐ
โจวเสวี่ยเหมยนั่งอยู่ริมหน้าต่าง ตรงหน้ามีเนื้อวัวตุ๋นซีอิ๊วจานหนึ่ง ถั่วลิสงหนึ่งจาน และเกี๊ยวน้ำร้อนกรุ่นสองชาม
ชายวัยสามสิบต้น ๆ นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ใบหน้าเหลี่ยม คิ้วเข้ม ดูเป็นมิตร แต่ทุกครั้งที่หันไปทางหน้าต่าง สายตาคู่นั้นจะกวาดมองถนนอย่างรวดเร็ว
“สหายโจว ไม่ต้องเกรงใจ กินตอนร้อน ๆ เถอะ”
ชายคนนั้นเลื่อนชามเกี๊ยวไปทางเธอเล็กน้อย
“ร้านนี้มีเกี๊ยวไส้หมูผักกาดขาวที่ขึ้นชื่อที่สุดในตัวอำเภอ ผมมาทีไรก็ต้องสั่งทุกครั้ง”
โจวเสวี่ยเหมยหยิบตะเกียบคีบเกี๊ยวขึ้นมาหนึ่งลูก จิ้มน้ำส้มสายชูแล้วส่งเข้าปาก เคี้ยวสองสามครั้งก่อนพยักหน้า
“อร่อยจริงด้วยค่ะ สหายจางมาทำงานแถวนี้จากเมืองเอกบ่อยหรือคะ?”
“ก็ไม่บ่อยนักหรอกครับ”
จางต้าหมิงยิ้ม ก่อนรินชาให้ตัวเอง
“ส่วนใหญ่ผมติดต่อธุรกิจกับฟาร์มหลายแห่งทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือน่ะครับ
ผลิตผลทางการเกษตร ยาสมุนไพร ขนสัตว์... ทางเมืองเอกต้องการของพวกนี้มาก ผมเลยต้องวิ่งงานบ่อยหน่อย
ฤดูหนาวปีนี้ฟาร์มของพวกคุณขาดแคลนสิ่งของไม่น้อยเลยสินะ? คราวก่อนคุณบอกว่าแค่แป้งสาลีก็ขาดอยู่ 800 ชั่งแล้ว”
มือที่กำลังเคี้ยวเกี๊ยวของโจวเสวี่ยเหมยชะงักไปชั่วครู่
คราวก่อนเธอแค่เอ่ยลอย ๆ ว่า “ภารกิจจัดซื้อหนักมาก” แล้วผู้ชายคนนี้รู้ได้ยังไง?
จางต้าหมิงทำราวกับไม่สังเกตเห็นท่าทีชะงักของเธอ พูดต่อไปตามสบาย
“ผมมีช่องทางจัดหาสินค้าประจำอยู่หลายแห่ง ทั้งแป้งสาลี ข้าวสาร ฝ้าย และยาสมุนไพร หามาได้หมด ราคายังถูกกว่าสหกรณ์จัดซื้อจัดจำหน่ายถึง 20 เปอร์เซ็นต์ด้วย
ถ้าสหายโจวไว้ใจผม ต่อไปเราก็ร่วมมือกันได้”