ฟางเสี่ยวหลานเห็นร่างของหลิงเยว่โอนเอนไปครู่หนึ่ง เข่าทรุดลงก่อน จากนั้นทั้งร่างก็ฟุบไปข้างหน้า
"หัวหน้าหลิง! หลิงเยว่!"
ฟางเสี่ยวหลานพุ่งออกมาจากหัวมุม วิ่งไม่กี่ก้าวก็ถึงตัวหลิงเยว่ ก่อนย่อตัวลงประคองไหล่เขา
ปลายนิ้วเพิ่งแตะเสื้อบุนวม ก็สัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นเหนียวเหนอะ—เลือด แถมยังอุ่นอยู่
หลิงเยว่ไม่ได้หมดสติไปเสียทีเดียว
เขานอนตะแคงอยู่บนพื้น มือซ้ายยังกำมีดสั้นเล่มนั้นไว้แน่น ข้อนิ้วซีดขาว ราวกับไม่ยอมปล่อยไม่ว่าอย่างไร
"หลิงเยว่ ลืมตาสิ!"
ฟางเสี่ยวหลานใช้มือทั้งสองพลิกร่างเขา อยากพลิกให้หงายขึ้นเพื่อดูว่าบาดเจ็บตรงไหน
มือของเธอเปื้อนเลือด เสื้อแขนยาวเปื้อนเป็นปื้นสีแดงคล้ำ แต่เธอไม่มีเวลาสนใจ
ขนตาของหลิงเยว่ขยับเล็กน้อย
เขาไม่ได้หมดสติจริง ๆ เพียงแต่เสียเลือดมากในชั่วขณะนั้น ทั้งยังฝืนร่างกายมานานเกินไปจนภาพตรงหน้ามืดดำไปหลายวินาที
เสียงของฟางเสี่ยวหลานดังเข้ามาในหู แฝงความตื่นตระหนก ฉุดสติของเขากลับมาจากความพร่าเลือน
หลิงเยว่ลืมตาขึ้น
ใบหน้าของฟางเสี่ยวหลานอยู่เหนือเขาพอดี ห่างกันไม่ถึงหนึ่งฉื่อ
รูม่านตาของหลิงเยว่หดวูบ
เป็นเธอ ฟางเสี่ยวหลาน
ไม่ใช่สายลับศัตรู
ในหัวของหลิงเยว่พลันสับสนอลหม่าน
ก้อนหินที่ร่วงลงมาจากฟ้าเมื่อครู่—ฝนหินที่แม่นยำจนน่าเหลือเชื่อ—หรือว่าฟางเสี่ยวหลานเป็นคนทำ?
แต่เธอหมอบอยู่หลังหัวมุม เขาเห็นชัด ๆ ว่าก้อนหินเหล่านั้นปรากฏขึ้นมาจากความว่างเปล่า
หินพวกนั้นมาจากไหน?
ความคิดนี้วาบผ่านหัวเขาเพียงชั่วครู่ ก่อนจะถูกการกระทำของฟางเสี่ยวหลานขัดจังหวะ
มือของเธอแตะถูกบาดแผลบริเวณเอวเขาแล้ว
"หลิงเยว่! เอวคุณ..."
เสียงของฟางเสี่ยวหลานเปลี่ยนไป เธอลนลานจะเลิกชายเสื้อบุนวมของเขา ปลายนิ้วแตะผิวบริเวณเอวและหน้าท้องของเขา
ร่างของหลิงเยว่หดวูบราวกับถูกลวก มือซ้ายคว้าข้อมือเธอไว้ทันที
"ไม่ต้อง"
เสียงของหลิงเยว่ลอดออกมาจากลำคอ แหบพร่าราวกับกระดาษทรายขูดแผ่นเหล็ก แต่แรงบีบมือกลับมหาศาล
ข้อมือของฟางเสี่ยวหลานถูกเขากำไว้จนขยับไม่ได้