ตอนที่ 139 เสียงซุบซิบนินทากลางท้องนา
ตอนเสียงนกหวีดดังขึ้น ซุนอวิ๋นรู้สึกเหมือนตัวเองเพิ่งหลับตาลงไปได้ไม่นาน
ท้องฟ้ายังมืดครึ้ม แสงสลัวรางลอดผ่านกระดาษหนังสือพิมพ์ที่ปิดหน้าต่างไว้
เธอนอนอยู่บนเตียงไม้แข็ง ๆ กระดูกทั่วร่างประท้วงไม่หยุด เมื่อวานเดินสำรวจพื้นที่ทั้งวันจนคุ้นเคย พอตกค่ำยังต้องนั่งเรียนการเมืองจนเลยสามทุ่ม กลับถึงหอพักก็ล้มตัวลงนอนทันที
“ตื่นได้แล้ว ตื่นได้แล้ว!” มีคนบนเตียงฝั่งตรงข้ามตะโกนเรียก
ซุนอวิ๋นกัดฟันลุกขึ้นนั่ง มือก็คลำหาถุงเท้าแล้ว
เตียงข้าง ๆ ว่างเปล่า หอพักของพวกเธอมีหกคน ทุกคนเป็นสมาชิกทีมผลิต จึงชินกับกิจวัตรแบบนี้มานานแล้ว
เธอเพิ่งมาใหม่ วันนี้เป็นวันแรกที่ต้องลงทำงานในไร่อย่างเป็นทางการ จึงทำอะไรไม่ถูกไปหมด
“คนมาใหม่น่ะ! อย่ามัวชักช้า!”
ซุนอวิ๋นลนลานสวมรองเท้าลงนา
บนลานกว้างมีคนยืนรวมแถวกันอยู่ไม่น้อยแล้ว
ซุนอวิ๋นหดคอวิ่งเข้าแถว สายตากวาดมองฝูงชนโดยไม่รู้ตัว
แล้วเธอก็เห็นฟางเสี่ยวหลานยืนอยู่ตรงท้ายแถว
ซุนอวิ๋นเบิกตากว้าง
เมื่อวานเจ้าหน้าที่พั่งไม่ได้พูดในที่ประชุมหรือว่ากลุ่มงานส่งกำลังบำรุงไม่ต้องเข้าแถวฝึกตามปกติ?
แล้วฟางเสี่ยวหลานมาทำไม?
ซุนอวิ๋นอยากเบียดเข้าไปถาม แต่เจ้าหน้าที่พั่งเป่านกหวีดอยู่ด้านหน้าแล้ว ระหว่างฝึกถ้าถูกจับได้ว่ากระซิบคุยกันคงโดนด่า เธอจึงไม่กล้าขยับ
พอวิ่งครบสามรอบ ซุนอวิ๋นก็หอบจนแทบไม่ไหว
ระหว่างทางไปโรงอาหาร เธอเร่งฝีเท้าตามฟางเสี่ยวหลานที่กำลังจะเดินกลับ แล้วคว้าแขนเสื้ออีกฝ่ายไว้
“เสี่ยวหลาน เธอมาทำไม? เจ้าหน้าที่พั่งบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่ากลุ่มงานส่งกำลังบำรุงทำงานตามปกติ เธอไม่ต้องมานี่!”
ฟางเสี่ยวหลานบอกว่าเธออยากมาเอง
ซุนอวิ๋นไม่รู้จะพูดอะไรดี ถ้าเธอเป็นฟางเสี่ยวหลาน คงไม่มาเข้าแถวออกกำลังกายตอนเช้าแน่
หลังอาหารเช้า เสียงนกหวีดเรียกไปทำงานก็ดังขึ้น
ทุกคนไปรวมตัวกันหน้าอาคารหอพัก เจ้าหน้าที่พั่งถือบัญชีรายชื่อแล้วขานชื่อทีละคน
ซุนอวิ๋นถูกจัดไปแปลงข้าวโพด
“ซุนอวิ๋น แปลงข้าวโพด”
อวี๋เฉิงเดินเข้ามาขีดเครื่องหมายไว้หลังชื่อเธอ
“อยู่กลุ่มเดียวกับซูหงเย่ พอถึงหัวแปลงจะมีคนสอน”
พอได้ยินชื่อซูหงเย่ ซุนอวิ๋นก็หันไปมองทางนั้น