ขณะเดียวกัน ที่หน้าโรงงานสิ่งทอ
ฟางเสี่ยวหลานเลี้ยวผ่านหัวมุมถนนสุดท้าย ประตูเหล็กสีเทาบานนั้นก็ปรากฏขึ้นในสายตา
คุณลุงยามกำลังถือแก้วเคลือบยืนดื่มชาอยู่หน้าป้อมยาม พอเห็นฟางเสี่ยวหลานเดินเร็ว ๆ มาแต่ไกล ก็วางแก้วลงแล้วชะโงกหน้าออกมา
“อ้าว เธออีกแล้วเหรอ? มาดูผลสอบสินะ?”
“คุณลุง ประกาศรายชื่อหรือยังคะ?”
ฟางเสี่ยวหลานหยุดยืน พยายามปรับลมหายใจที่หอบเล็กน้อยให้กลับมาเป็นปกติ
“ติดแล้ว ๆ เพิ่งเอาไปติดได้ไม่นานเอง”
คุณลุงชี้ไปยังผนังประกาศด้านข้างประตูโรงงาน
“มาได้จังหวะพอดี เพิ่งติดเสร็จ คนเยอะพากันไปดูแล้วล่ะ”
ฟางเสี่ยวหลานกล่าวขอบคุณ แล้วหันเดินไปทางผนังประกาศ
ผู้คนเบียดเสียดกันอยู่รอบผนังประกาศหลายชั้น จนแน่นขนัดแทบไม่มีช่องให้แทรก
ฟางเสี่ยวหลานตัวเล็ก ต่อให้เขย่งปลายเท้าก็มองไม่เห็นตัวหนังสือบนกระดานประกาศ
เธอมองซ้ายมองขวา ก่อนจะพบขั้นบันไดที่สูงกว่านิดหน่อย จึงก้าวขึ้นไปยืน ถึงได้พอมองเห็นกระดาษสีแดงแผ่นใหญ่ที่ติดอยู่บนกระดานประกาศ
ด้านบนสุดของกระดาษแดงเขียนตัวใหญ่ไว้สี่คำว่า รับสมัครพนักงาน
หัวใจของฟางเสี่ยวหลานเต้นเร็วขึ้นครึ่งจังหวะ
เธอกวาดสายตาจากบนลงล่าง การรับสมัครครั้งนี้รับทั้งหมด 8 คน
อันดับหนึ่ง
สายตาของฟางเสี่ยวหลานหยุดนิ่ง
บนกระดานประกาศ รายชื่อผู้หญิงที่ผ่านการคัดเลือกอันดับแรกมีชื่อสามตัวอักษรเขียนไว้อย่างชัดเจน—ฟางเสี่ยวหลาน
ฟางเสี่ยวหลานจ้องมองชื่อสามตัวนั้นอยู่ 3 วินาที
วินาทีแรกคือการยืนยัน—ยืนยันว่าเธอไม่ได้มองผิด และนั่นเป็นชื่อของเธอจริง ๆ
วินาทีที่สองคือความโล่งใจ—วันสอบเธอรู้ตั้งแต่เดินออกจากห้องสอบแล้วว่าคงไม่มีปัญหา แต่ยุคนี้มีเรื่องไม่แน่นอนมากเกินไป หากไม่ได้เห็นตัวหนังสือดำบนกระดาษแดงกับตาตัวเอง ก้อนหินในใจก็ยังวางไม่ลง
วินาทีที่สาม มุมปากของฟางเสี่ยวหลานยกขึ้นเล็กน้อย
สอบติดแล้ว งานประจำที่โรงงานสิ่งทอ