ฟางเสี่ยวหลานยอง ๆ อยู่ข้างเตาแล้วเติมฟืนเข้าไปในเตาหนึ่งท่อน
วันนี้เธอตักธัญพืชขัดสีกล้องที่เหลืออยู่นิดหน่อยออกมา แล้วใช้จนหมด
ฟางเสี่ยวหลานหยิบไข่ไก่สามฟองจากมุมตู้ แม่ฟางนาน ๆ ครั้งถึงจะต้มไข่เพิ่มให้อีกฟองเป็นพิเศษสำหรับฟางเว่ยจวิน
ส่วนที่เหลือแม่ฟางจะเอาไปแลกเกลือ คนอื่น ๆ ในบ้านจึงแทบไม่ได้กิน
ฟางเสี่ยวหลานตอกไข่ใส่แป้งเปียกแล้วคนให้เข้ากัน จากนั้นหั่นผักกาดขาวครึ่งหัว เสียงมีดกระทบเขียงดังตึก ๆ
เธอไม่เสียดายน้ำมันเลยสักนิด ตั้งใจจะทำแป้งทอดกิน
สำหรับยุคสมัยนี้ วิธีทำอาหารแบบนี้นับว่าฟุ่มเฟือยไม่น้อย
พอสุกแล้ว ฟางเสี่ยวหลานใช้ตะหลิวตักแผ่นแป้งทอดขึ้นมาสองแผ่น จากนั้นก็นั่งบนม้านั่งเตี้ยข้างเตา ค่อย ๆ กินไปก่อนทีละคำ
ประตูรั้วส่งเสียงดังขึ้น
แม่ฟางสะพายกระเป๋าผ้าปะแล้วปะอีก ผลักประตูเข้ามา ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าหลังเลิกงาน
เธอมองไปทางเตาตามความเคยชิน แล้วได้กลิ่นหอมของไข่กับแป้งขาวลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ
กลิ่นหอมเหมือนลอยมาจากครัวบ้านตัวเอง
แม่ฟางชะงักฝีเท้า สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
เธอวางกระเป๋าผ้าลงตรงธรณีประตู แล้วก้าวยาว ๆ ไปถึงเตา ก่อนเปิดตู้เก็บธัญพืชดูทันที—
ถุงธัญพืชขัดสีว่างเปล่า ไข่ไก่ก็หายไปสามฟอง
ใบหน้าแม่ฟางแดงก่ำขึ้นมาทันที
“แก—”
แม่ฟางหันกลับมาชี้หน้าฟางเสี่ยวหลาน เสียงสูงขึ้นหลายระดับ
“แกเอาธัญพืชขัดสีไปทำหมดเลยเหรอ?! แป้งขาวนั่นฉันเก็บไว้กินช่วงเทศกาลนะ! แล้วยังไข่อีก—ฉันเก็บไว้เอาไปแลกเกลือ!
แกเอามากินหมดในมื้อเดียวเลยเหรอ? คนในบ้านยังไม่ได้กินกันสักคน แต่แกกลับกินก่อนแล้ว! ในสายตาแกยังเห็นหัวคนในบ้านอยู่บ้างไหม?”
“หนูหิว”
ฟางเสี่ยวหลานไม่แม้แต่จะเงยหน้า น้ำเสียงสงบนิ่ง
“อีกอย่าง หนูกำลังจะลงชนบทแล้ว กินของดีเพิ่มอีกสักสองคำจะเป็นไรไป?”
แม่ฟางถูกทำเอาพูดไม่ออก อกกระเพื่อมแรง ปากขยับอยู่หลายครั้ง แต่พอได้ยินคำว่า “ลงชนบท” คำพูดที่เหลือก็ชะงักค้างอยู่ในลำคอ
เธอยืนอยู่ข้างเตา มองฟางเสี่ยวหลานกินทีละคำอย่างไม่รีบร้อน สุดท้ายก็ยังข่มไฟโกรธไว้ได้
ไม่นานนัก พี่สามฟางเว่ยหงก็กลับมา